Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Κίου παρουσιάζει “Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” του Λόρκα
Το θεατρικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα “Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα”, θα παρουσιάσει το Σάββατο 1, την Κυριακή 2 και τη Δευτέρα 3 Αυγούστου (9μμ) στο φεστιβάλ “Μικρασιάτικα 2026” ο Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Κίου, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Γιάννη Σαρηγιάννη.
Οι παραστάσεις θα δοθούν στο θεατράκι της Νέας Κίου.
Γενική Είσοδος 10 ευρώ. Προπώληση La Maison Nafplio Άργους 45, Ναύπλιο
Πληροφορίες Γαρυφαλιά Χατζηκωνσταντίνου – 6932634304, Ελένη Μπέλια – Κατριλιώτη – 6932608068
Συντελεστές
- Διασκευή – Σκηνοθεσία: Γιάννης Σαρηγιάννης
- Β΄ Σκηνοθέτις: Δήμητρα Δέδε
- Σκηνογραφία – Projection Mapping: Σπύρος Πούλος
- Ενδυματολογία: Δήμητρα Δέδε – Γιάννης Σαρηγιάννης
- Χορογραφίες: Μαριλένα Λιαγκρή
- Εμψύχωση – Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελεντίνα Κατσικίδη
- Κινησιολογία – Μουσική Επιμέλεια: Γιάννης Σαρηγιάννης
- Μουσικές Διασκευές: Πένυ Γαβρίλη
- Φωνητική Διδασκαλία: Κατερίνα Βέργαδου
- Video Art – Μοντάζ: Σεραφείμ Ζίου
- Ηχοληψία: Κώστας Τσεβόπουλος
- Φωτισμοί: Κώστας Ηλιόπουλος
- Κατασκευή σκηνικού: Νίκος Σερέκας, Λίνα Μουτάφη
- Παραγωγή – Οργάνωση: Πολιτιστικός Σύλλογος Νέας Κίου
ΠΑΙΖΟΥΝ:
- ΜΠΕΡΝΑΝΤΑ: Ελένη Κονομάρα
- ΜΑΡΙΑ-ΧΟΣΕΦΑ: Δέσποινα Σάμιου
- ΑΝΓΚΟΥΣΤΙΑΣ: Αλεξία Σαρηγιάννη
- ΜΑΓΔΑΛΕΝΑ: Αθηνά Μανιάκου
- ΑΜΕΛΙΑ: Πένυ Γαβρίλη
- ΜΑΡΤΙΡΙΟ: Γαρυφαλιά Χατζηκωνσταντίνου
- ΑΔΕΛΑ: Αναστασία Πετροπούλου
- ΠΟΝΘΙΑ: Καίτη Σαρηγιάννη
- ΔΟΥΛΑ: Ελένη Κατσικάρη
- ΠΡΟΥΝΤΕΘΙΑ: Λίνα Μουτάφη
- ΖΗΤΙΑΝΑ: Γωγώ Κιουμουρτζόγλου
- ΚΟΡΙΤΣΙΑ: Κατερίνα και Ευαλένα Κανέλλου
- ΠΕΠΕ ΡΟΜΑΝΟ: Στέφανος Μαραγγέλης
Σκηνοθετικό Σημείωμα
Η σκηνοθετική μας προσέγγιση στο «Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» δεν επιχειρεί να αναπαραστήσει απλώς ένα κορυφαίο έργο του παγκόσμιου δραματολογίου, αλλά να αναδείξει τη βαθύτερη ποιητική, πολιτική και υπαρξιακή του διάσταση.
Ενενήντα χρόνια μετά τη δολοφονία του Federico García Lorca, το έργο του εξακολουθεί να συνομιλεί με το παρόν, αποκαλύπτοντας τους διαχρονικούς μηχανισμούς της εξουσίας, της καταπίεσης, της σιωπής και της κοινωνικής βίας.
Η διασκευή αξιοποιεί δημιουργικά στίχους και τραγούδια της Λίνας Νικολακοπούλου, όχι ως μουσικά διαλείμματα ή αφηγηματικά σχόλια, αλλά ως οργανικά δραματουργικά στοιχεία που συνομιλούν με τον λόγο του Λόρκα.
Η ποιητική της γλώσσα λειτουργεί ως σύγχρονη ηχώ του λορκικού σύμπαντος, φωτίζοντας τις εσωτερικές διαδρομές των ηρωίδων και επεκτείνοντας τη σκηνική αφήγηση πέρα από τον γραμμικό χρόνο του έργου.
Έτσι, δημιουργείται ένας διάλογος ανάμεσα σε δύο μεγάλες ποιητικές φωνές της Μεσογείου, όπου ο έρωτας, η απώλεια, η επιθυμία και η μνήμη αποκτούν διαχρονική υπόσταση. Η παράσταση κινείται συνειδητά ανάμεσα σε διαφορετικές θεατρικές γλώσσες.
Ο νατουραλισμός του αρχικού έργου συνυπάρχει με το ποιητικό θέατρο του Λόρκα, ενώ στοιχεία εξπρεσιονισμού μεταμορφώνουν τον σκηνικό χώρο σε ψυχικό τοπίο, όπου οι εσωτερικές συγκρούσεις αποκτούν υλική μορφή.
Παράλληλα, η αισθητική του μεταδραματικού θεάτρου επιτρέπει στη δράση να διαρρηγνύει την παραδοσιακή αφήγηση, μεταφέροντας το ενδιαφέρον από το «τι συμβαίνει» στο «πώς βιώνεται» και στο «πώς σημασιοδοτείται» επί σκηνής.
Το χοροθέατρο αποτελεί βασικό άξονα της σκηνικής σύνθεσης. Τα σώματα δεν υπηρετούν αποκλειστικά τον λόγο αλλά γίνονται φορείς μνήμης, καταπίεσης, επιθυμίας και αντίστασης. Η κίνηση, η επανάληψη, οι τελετουργικές συνθέσεις και οι σιωπές δημιουργούν ένα παράλληλο δραματουργικό επίπεδο, όπου το ανείπωτο αποκτά σκηνική υπόσταση. Καθοριστικό ρόλο στη σκηνοθετική γραφή διαδραματίζουν και τα πολυμέσα.
Οι προβολές, οι εικαστικές εικόνες, τα ηχοτοπία και οι μεταβαλλόμενοι σκηνικοί χώροι δεν λειτουργούν ως εικονογράφηση της δράσης, αλλά ως αυτόνομα επίπεδα αφήγησης που συνομιλούν με το σώμα και τον λόγο. Οι παρεμβολές αυτές δημιουργούν στιγμές ποιητικής αποστασιοποίησης, επιτρέποντας στον θεατή να αποφορτιστεί από τη διαρκή ένταση που βιώνουν οι ηρωίδες και να μετακινηθεί από τη συναισθηματική ταύτιση στη στοχαστική παρατήρηση.
Η αποστασιοποίηση αυτή δεν αποσκοπεί στην ψυχρή απομάκρυνση από το δράμα, αλλά στη δημιουργία ενός ενεργού θεατή, ικανού να αναγνωρίσει πίσω από την οικογενειακή τραγωδία τους κοινωνικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς που γεννούν την καταπίεση.
Η παράσταση επιδιώκει να αναδείξει όχι μόνο το προσωπικό δράμα των ηρωίδων αλλά και τη βαθύτερη θέση του Λόρκα απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού, αποκλεισμού και βίας.
Το σπίτι της Μπερνάρντα δεν είναι απλώς ένας τόπος εγκλεισμού αλλά γίνεται σύμβολο κάθε κοινωνίας που φοβάται την ελευθερία, ελέγχει το σώμα και καταστέλλει τη διαφορετικότητα. Μέσα από αυτή τη σύγχρονη σκηνική ανάγνωση , το έργο αποκαλύπτει τη διαχρονική του δύναμη και επιβεβαιώνει ότι ο λόγος του Λόρκα παραμένει βαθιά επίκαιρος. Ενενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του, η ποίησή του εξακολουθεί να αντιστέκεται στη λήθη και να μας καλεί να αναμετρηθούμε με τα πιο επίμονα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης: την ελευθερία, την επιθυμία, την αξιοπρέπεια και το δικαίωμα στη ζωή.
Γιάννης Σαρηγιάννης Διασκευή-Σκηνοθεσία
