Τα «Καμάκια του Ναυπλίου»: Οι …διεθνούς φήμης εραστές από την Αργολίδα
του Γιώργου Νικολόπουλου
Τη δεκαετία του ’70 μέχρι και τα μέσα του ’80, στο Σύνταγμα, τη Ρόδο, και σ’ όλη την Ελλάδα (πλην της χερσονήσου του Άθω) τα Καμάκια μεσουρανούσαν. Όμως τα δικά μας παιδιά, τα τέκνα της αργολικής γης, είχαν το καλύτερο όνομα… Ήταν τα ξακουστά “Καμάκια του Ναυπλίου”.
Ήταν γνωστά στο γυναικείο πληθυσμό όλης της οικουμένης, βοηθώντας σημαντικά στην τουριστική και οικονομική ανάπτυξη της περιοχής αλλά και στην αύξηση του ΑΕΠ της χώρας. Οι τουρίστριες, αφηγούμενες στις φίλες τους στα ξένα, τις ταξιδιωτικές τους εντυπώσεις από την Ελλάδα, δίπλα στις λέξεις «Epidaurus», «Mycenae», «mousaka», «tzatziki» πρόσθεταν με υπονοούμενα και κλείνοντας το μάτι, τη λέξη «Kamaki»…
Ο όρος «Καμάκια του Ναυπλίου», δεν αφορά τόσο τον τόπο καταγωγής αλλά κυρίως τον τόπο δράσης. Ίσως οι περισσότεροι από αυτούς να ήταν Αργείτες. Οι οποίοι, έπαιρναν τα πρωινά λεωφορεία των ΚΤΕΛ για τη γειτονική πόλη. Η δράση επεκτεινόταν από την παραλία της Αρβανιτιάς μέρι τις Μυκήνες και από το Τολό μέχρι την Επίδαυρο και το Κάστρο του Άργους. Όμως τα «κεντρικά γραφεία» στεγάζονταν σίγουρα στην πλατεία Συνάγματος του Ναυπλίου και στις καφετέριες της παραλίας.
Ο Άλκης Κατσουλιέρης, ο Βαγγέλης Ζιβάγκος, ο Στελάρας, ο Μάικ ο Χαχαμάς, ο Σπύρος Κοσκινάς, ο Χάρης Χρυσός, ο Όττο, ο Κώστας Ψωμαδάκης, ο Γιώργος Γαλιώτος, ο Κάλτσας, ο Τόνι από το Τολό, ο Λιολιός ήταν η «ντριμ τιμ» με τις μεγαλύτερες επιτυχίες.
Ο Αργείτης Άλκης Κατσουλιέρης (ο οποίος έφυγε από τη ζωή το Μάιο του 2015) ισχυριζόταν (και δεν το αμφισβήτησε κανείς αυτό) ότι αυτός ήταν που έδωσε το όνομα «Καμάκια»…
Αρχικά, οι γκρικ λάβερς της Αργολίδας ονομάζονταν «Χταπόδια» και ο …σύλλογός τους «Οκτάπους» επειδή όλοι κι όλοι ήταν 8…
Στη συνέχεια όμως βγήκαν στην πιάτσα και άλλοι πολλοί που ζήλεψαν τη δόξα των «Χταποδιών». Ήταν τα λεγόμενα «Χωριουδάκια», οι ψιλικατζήδες της υπόθεσης, που ναι μεν δεν είχαν την επαγγελματική καταξίωση των οκτώ, ωστόσο έκαναν «φιλότιμες» προσπάθειες. Μιλώντας με ποδοσφαιρικούς όρους, «την ίδρωναν τη φανέλα» (όποτε βεβαίως φορούσαν)…
Έγιναν λοιπόν πολλοί και το όνομα έπρεπε να αλλάξει… Προσωρινά ονομάστηκαν «Καμικάζι» καθώς «χτυπούσαν» κι έφευγαν…
Ήταν αρχές του ’70, μάλλον το 1972, όταν ένα πρωινό, στο καφενείο του Φασαρία στο Άργος, ο Κατσουλιέρης εκμεταλλευόμενος το… ρεπό του έπινε καφέ μαζί με άλλους συναδέλφους του, πιθανόν σιγοτραγουδώντας: «Τι θα κάνετε το βράδυ, ντου γιου λάικ φροϊλάιν δι γκρις»…
Γυρίζει στον Χαχαμά και τον αιφνιδιάζει: «Τι λες; «Καμάκια», καλό δεν ακούγεται; Έχει σχέση με ψάρεμα και με κάρφωμα». Ο Χαχαμάς ενθουσιάστηκε, όπως επίσης και οι υπόλοιποι του σωματείου που ομόφωνα το ενέκριναν.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Βασίλης Βασιλικός, ο γνωστός συγγραφέας έρχεται στην Αργολίδα με σκοπό να γράψει το νέο του βιβλίο που θα είχε ως θέμα τους …διεθνείς εραστές. Ο Άλκης Κατσουλιέρης του μίλησε για τη νέα χρήση της λέξης, η οποία μπήκε ως τίτλος στο βιβλίο του, κάνοντάς τη γνωστή σε όλη την υφήλιο.
Λίγα χρόνια αρργότερα, το 1961, ο Όμηρος Ευστρατιάδης γύρισε στο Ναύπλιο την ταινία “Τα Καμάκια” με τον Στάθη Ψάλτη, τον Κώστα Καρρά, τον Αντώνη Παπαδόπουλο, τον Μάκη Δεμίρη, τον Χρήστο Βαλαβανίδη. (Οι φωτογραφίες που παρουσιάζουμε είναι από τη συγκεκριμένη ταινία).
