Και πάλι για την ανάταξη του Άργους (γράφει ο Βασίλης Κ. Δωροβίνης)
Αφορμή για το παρόν άρθρο αποτέλεσε η πρόοδος των εργασιών για δύο νέα μουσεία στο κέντρο της πόλης, κατά δεύτερο λόγο δημοσίευμα έγκυρης αθηναϊκής εφημερίδας για το Κάστρο του Άργους και τέλος συνέντευξη του Δημάρχου Άργους στον δίαυλο της Βουλής προ ημερών. Το δημοσίευμα είναι χαρακτηριστικό ότι αφού δίνει ολιγόλογη αφήγηση της ιστορίας του Κάστρου, μετά παραπέμπει τους επισκέπτες του για γεύμα στη Νέα Κίο και για καφέ στο Ναύπλιο. ‘Όσον αφορά για τα τρία μουσεία στο κέντρο το Άργους και σε απόσταση λίγων δεκάδων μέτρων μεταξύ τους, αναρωτιέμαι πόσοι από τους επισκέπτες θα αντέχουν για να δουν και τα τρία μαζί και μετά πού θα τους πηγαίνουν τα λεωφορεία τους.
Κατά το παρελθόν και επανειλημμένα, έχω δημοσιεύσει άρθρα για την ανάγκη ανάκαμψης του Άργους ώστε να αντιμετωπιστούν δομικά και οικονομικά προβλήματά του. Μετά από μια προσωρινή ανάκαμψη κατά τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, η πόλη περιήλθε και πάλι στο γνωστό Τέλμα και η ανάληψη της διοίκησής της από τους νεογιουρούκους επιδείνωσε όλα τα προβλήματα.
Θέλω να θυμίσω εδώ ότι στη μακρά πορεία της πόλης δεν υπήρξαν καταστροφές της παρά στις εξής περιπτώσεις: από τους Ερούλους κατά την κάθοδο βανδάλων προς το τέλος της Αρχαιότητας, οπότε διαλύθηκε η αρχαία πόλη όπως την περιέγραψε ο περιηγητής Παυσανίας. Παρά την κατάληψή της κατά τους νεότερους χρόνους από τους Φράγκους και τους Οθωμανούς, η πόλη συνέχισε μια ομαλή εξέλιξη και κατά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρά τη σημειακή ρίψη βομβών από Γερμανούς και συμμάχους, δεν παραμορφώθηκε η μορφή της. Μετά τον 2ο ΠΠ υπήρξε παραμόρφωση της πόλης με τους καταστροφικούς Γενικούς Οικοδομικούς Κανονισμούς του 1955 και του 1973. Έτσι για παράδειγμα δημιουργήθηκαν στην αρχή της οδού Κορίνθου οι δύο οικτρές «φυσσούνες» στη θέση του παλαιού φαρμακείου Ρούσσου και της οικίας Παρλιάρου.
Σημειώνω εδώ κάτι πολύ επιβαρυντικό δηλαδή την προ δεκαετιών στάση των διοικήσεων των μηχανικών Άργολίδας όσον αφορά την διατήρηση τόσο των Στρατώνων Καποδίστρια όσο και γενικότερα της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της πόλης. Από κοντά και κάποιες ηγεσίες του Δήμου Άργους που κράτησαν για χρόνια παρόμοια στάση.
Κατά την περίοδο 2011-2023 υπήρξε “νόμιμη” εν μέρει και παράνομη παραμόρφωση της μορφής του Άργους. Σημειώνουμε εδώ την κοπή του κεντρικού πάρκου της πόλης. Τη διάλυση και κλοπή των τεσσάρων μαντεμένιων φανοστατών στην πλατεία του Αγίου Πέτρου. Την κοπή υψηλόκορμων δέντρων εμπρός στο αρχαιολογικό μουσείο. Την κοπή των νερατζιών στην κεντρική πλατεία. Την τοποθέτηση βαρειών κατασκευών στη λαϊκή αγορά και στην κεντρική πλατεία. Την κατεδάφιση του περιπτέρου “Καζινό” που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως στέκι ενημέρωσης για τους επισκέπτες του Άργους. Το φράξιμο της οδού Δαναού και τις ανασούμπαλες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. Τη δημιουργία δύο πανάσχετων γουρνών στην πλατεία του Αγίου Πέτρου. Τέλος την τοποθέτηση παραμορφωμένης της κρήνης Νικηταρά και ασχέτων αγαλμάτων στο ευρύτερο κέντρο της πόλης.
Παρά τα διατυμπανισθέντα επί 12 χρόνια όλα αυτά δεν συνέτειναν παρά στην καταβαράθρωση της εικόνας της πόλης με το καρακιτσαριό που έχει εγκαθιδρυθεί και στην επιδείνωση της οικονομικής της κατάστασης. Απλό και εμφανές δείγμα το πλήθος των ξενοίκιαστων οικοδομών.
Σε όλα τα προηγούμενα άρθρα μου για το θέμα υποστήριξα με στοιχεία την ανάγκη αποκατάστασης της ιστορικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της πόλης στο σύνολό της. Εδώ επιγραμματικά θυμίζω την ευρύτερη περιοχή του αρχαίου θεάτρου – αρχαίας αγοράς, του Κάστρου και του δρόμου που οδηγεί σε αυτό, του τουριστικού περιπτέρου Ασπίδας, των ιστορικών οικοδομημάτων όπως οικία Τρικούπη, οικία Τσώκρη, οικία Μακρυγιάννη, οικία Βλάσση κλπ. Και στο σημείο αυτό επαναλαμβάνω ότι παρόλο που ο Δήμος Άργους, με ξένα χρήματα, αγόρασε το 2013 την οικία Τσώκρη, κυριολεκτικά την άφησε μέχρι σήμερα να ρημάξει.
Τώρα βεβαίως το έργο της αποκατάστασης της νεοκλασικής αγοράς είναι αξιέπαινο, εκεί όμως που έχουμε φτάσει διόλου δεν αρκεί. Για να ξαναζωντανέψει η πόλη στο σύνολό της, και όχι μόνο το κέντρο της όπως φαντασιώνονταν οι χωρικοί που τη διοίκησαν, χρειάζεται συνολικός προγραμματισμός αλλά επιτέλους και εγγραφή στον προϋπολογισμό του Δήμου δαπανών εξ ιδίων, τουλάχιστον για τις πρώτες εργασίες αποκαταστάσεων. Διότι ναι μεν καλό είναι να αναζητούνται πόροι από κρατικά (όπως το πρόγραμμα «Διατηρώ») και ευρωπαϊκά κονδύλια, όμως αυτό δεν αρκεί όταν ο Δήμος βγαίνει σε αναζήτηση κονδυλίων χωρίς να διαθέτει ούτε ευρώ από τον δικό του προϋπολογισμό. Είναι αντιληπτό πώς αυτό επηρεάζει αρνητικά την όποια επιδότηση.
Και τελικά για την έξοδο από το Τέλμα ας μας πουν κάποιοι τυχόν αντιρρησίες, τι επιτέλους ακριβώς φαντάζονται και προτείνουν ώστε να βγούμε από αυτό. Διότι βεβαίως προς τούτο δεν αρκούν ευκαιριακές “πολιτιστικές” εκδηλώσεις που ξεχνιούνται την επομένη, ούτε γιορτές όπως της γκόγγας αλλά ούτε και τυχόν αναβίωση της γιορτής του πορτοκαλιού, όταν η τιμή των πορτοκαλιών έχει πέσει σε εξευτελιστικά επίπεδα, διόλου δεν προβλέπεται βελτίωση της κατάστασης, με το κατάντημα μάλιστα των συνεταιρισμών, αλλά και με το άλυτο πρόβλημα της άρδευσης και της καταστροφικής εξέλιξης του Αναβάλου.
21.5.2026
