Τελέστηκε στο Ναύπλιο το μνημόσυνο της Ιωάννας Παπαντωνίου
Σε κλίμα συγκίνησης έγινε το μεσημέρι του Σαββάτου 28 Μαρτίου, στον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου στο Ναύπλιο, το 40ήμερο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής της Ιωάννας Παπαντωνίου.
Η σπουδαία ενδυματολόγος και σκηνογράφος ήταν η ιδρύτρια και επί χρόνια πρόεδρος του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος (ΠΛΙ), το οποίο σήμερα ομομάζεται “Ίδρυμα Βασίλη Παπαντωνίου (ΙΒΠ)”.
Η επιμνημόσυνη δέηση τελέστηκε από τον μητροπολίτη Αργολίδος Νεκτάριο.
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και ο πρώην πρωτυπουργός Αντώνης Σαμαράς καθώς και η σύζυγός του Γεωργία Κρητικού, πρόεδρος του “Ιδρύματος Βασίλη Παπαντωνίου”, η οποία είχε συγγενική σχέση με την εκλιπούσα.
Η Ιωάννα Παπαντωνίου
Η συμβολή της της Ιωάννας Παπαντωνίου στον Πολιτισμό υπήρξε τεράστια με διακρίσεις από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά της στην επιστήμη και το θέατρο και με μεγάλη επαγγελματική δράση στον τομέα της σκηνογραφίας και ενδυματολογίας.
Η Ιωάννα Παπαντωνίου ήταν σκηνογράφος, ενδυματολόγος, ιδρύτρια και πρόεδρος του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος (ΠΛΙ). Σπούδασε σκηνογραφία και ενδυματολογία στο Wimbledon School of Art του Λονδίνου. Είχε συνεργαστεί με μεγάλους Έλληνες σκηνοθέτες και υπήρξε στενή συνεργάτιδα του Μάικλ Έλιοτ στο Royal Exchange Theatre. Ασχολήθηκε κυρίως με την επιτόπια έρευνα για το ελληνικό ένδυμα.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 7 Ιανουαρίου 1936. Πατέρας της ήταν ο Βασίλειος Παπαντωνίου, ένας από τους ιδρυτές της Α.Ε. Κονσερβών Κύκνος ενώ η μητέρα της Αναστασία, το γένος Παπαγιάννη, ήταν δημόσια υπάλληλος.
Στα δεκαοκτώ της η Ιωάννα Παπαντωνίου στάλθηκε από τη μητέρα της σε Finishing school (σχολή καλών τρόπων) της Αγγλίας.
Με την επιστροφή της στην Ελλάδα παντρεύτηκε (σε ηλικία είκοσι ετών) αλλά χώρισε δέκα χρόνια αργότερα. Μετά τον χωρισμό της επέστρεψε στην Αγγλία και συγκεκριμένα στο Λονδίνο, όπου σπούδασε ενδυματολογία και σκηνογραφία το διάστημα 1967-1970 στο Wimbledon School of Art.
Ακαδημαϊκή δράση
Δίδαξε στα τμήματα Θεατρολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Πανεπιστημίου Πατρών και του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Ναύπλιο. Ήταν επίτιμη διδάκτορας του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Από το 1956 μέχρι το 1974 ως μέλος του Λυκείου των Ελληνίδων Αθηνών επισκέφτηκε διάφορα χωριά της ελληνικής επικράτειας, πραγματοποιώντας επιτόπια έρευνα και συγκεντρώνοντας πολύτιμο λαογραφικό υλικό.
Με βάση αυτές τις έρευνες δημοσίευσε πλήθος βιβλίων αλλά και άρθρων σε περιοδικά και εφημερίδες, έχοντας ως επίκεντρο τις ελληνικές τοπικές φορεσιές και τη μόδα. Το 1974 ίδρυσε στο Ναύπλιο το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα «Βασίλειος Παπαντωνίου» στη μνήμη του πατέρα της, το οποίο διαθέτει περίπου 45.000 αντικείμενα, ως επί το πλείστον διαλεγμένα και αγορασμένα από την ίδια.
Για τις ανάγκες του ιδρύματος, δώρισε σχεδόν ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία της. Παράλληλα, συνεργάστηκε στενά με το Λύκειο Ελληνίδων, αναλαμβάνοντας επί μια τετραετία την επίβλεψη του Μουσείου Ιστορίας της Ελληνικής Ενδυμασίας, τη διαχείριση των συλλογών του αλλά και την εφορία της ιματιοθήκης του.
Το 1981 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά της στην επιστήμη και το θέατρο, ενώ το 1987 της απονεμήθηκε το βραβείο του υπουργείου Πολιτισμού για την ενδυματολογική της επιμέλεια στην ταινία Δοξόμπους του Φώτου Λαμπρινού.
Το 2000 της απενεμήθη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ο Χρυσός Σταυρός του Φοίνικος. Το 2004 τιμήθηκε από το Κέντρο Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου με το έπαθλο “Πάνος Αραβαντινός” για τη συνολική προσφορά της στο θέατρο και στη σκηνογραφία.
Το 2013 η European Museum Academy (AMA) της απένειμε την πρώτη νέα διάκριση που θέσπισε, τη “Lifetime Achievement Award”.
