Για την Κύπρο όμως δε λέτε τίποτα (γράφει ο Στέλιος Μαρινάκος)
Με γελοία και αβάσιμα προσχήματα ΗΠΑ και Ισραήλ με την συνδρομή και του ΝΑΤΟ επιτίθενται στο Ιράν, ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος κατά παράβαση κάθε έννοιας δικαίου. Το επιχείρημά τους για εκδημοκρατισμό του καθεστώτος δεν αντέχει σε καμία κριτική αφου την ίδια στιγμή στηρίζουν τζιχαντιστές και δικτάτορες που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.
Οι απειλές που εκτοξεύει ο πρόεδρος των ΗΠΑ σε βάρος της Γροιλανδίας και της Κούβας, η μαφιόζικη απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας και η στρατιωτική επίθεση στο Ιράν αποτελούν στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν την ηγεμονική τους θέση στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό αποδυναμώνοντας την Κίνα που απειλεί την κυριαρχία τους . Μια διαρκής εναλλαγή ανάμεσα σε εμπορικούς πολέμους, συμμαχίες και στρατιωτικές επιχειρήσεις με στόχο την αποδυνάμωση του αντιπάλου με κάθε μέσο.
Η χωρα μας με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη εμπλέκεται ενεργά σε αυτόν τον πόλεμο παρέχοντας διευκολύνσεις σε ΗΠΑ και Ισραήλ με στόχο την εξυπηρέτηση εφοπλιστικών συμφερόντων που αποκομίζουν τεράστια κέρδη από τα ναύλα και τα συμβόλαια. Μόνο ένας αφελής θα πίστευε οτι οι ελληνικές φρεγάτες παρέχουν αμυντική βοήθεια στην Κύπρο όταν ελληνικές ένοπλες δυνάμεις περιφρουρούν τα συμφέροντα των εφοπλιστών της ενέργειας στη Σαουδική Αραβία και σε άλλες χώρες . Την ίδια στιγμή η Τουρκία ενισχύει την στρατιωτική παρουσία της στην Κύπρο χωρις να αρθρώνουν λέξη οι δήθεν προστάτες της.
Οι συνέπειες αυτής της εμπλοκής έχουν αρχίσει να γίνονται ορατές στην καθημερινότητα των πολιτών. Η ένταση της ακρίβειας, η αδυναμία της πλειονότητας των πολιτών να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, ο πληθωρισμός που εξανεμίζει τα λαϊκά εισοδήματα και η αδιαφορία της κυβέρνησης για τις πραγματικές ανάγκες αφου επενδύει στην οικονομία πολέμου έχει διαμορφώσει ένα ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί και ο φόβος, η ανασφάλεια από μια γενίκευση του πολέμου που θα πληρώσουν οι λαοί.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι αναγκαία η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα σε ένα αντιιμπεριαλιστικό, αντιπολεμικό κίνημα για να μην πληρώσει ο λαός μας τα κέρδη των λίγων εφοπλιστικών ομίλων που βλέπουν τον πόλεμο σαν ευκαιρία. Για να πιεστεί η κυβέρνηση να πάρει ουσιαστικά μέτρα στήριξης απέναντι στην οικονομική καταστροφή που πλήττει το μεγαλύτερο μέρος των φτωχών και μεσαίων στρωμάτων και τους εργαζόμενους.
Ένα κίνημα που θα απαιτήσει τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου και θα επιδιώξει τη συνεργασία και την αλληλεγγύη των λαών μπροστά στον κίνδυνο που απειλεί την ανθρωπότητα.
