Γονείς και εκπαιδευτικοί σε εγρήγορση: Το στοίχημα της ψηφιακής εφηβείας
Παιδαγωγός-Ιστορικός
Med Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης
Αποφάσισα να γράψω ένα άρθρο για τα παιδιά μεταξύ 10-14 ετών που σήμερα κινδυνεύουν από μια νέα απειλή και δεν είναι τα ναρκωτικά του τότε αλλά το διαδίκτυο, οι ομάδες χειραγώγησης τα αυτοχαρακώματα, η εμμονή στα viewsκαι τα likes…και δυστυχώς ακόμα πιο ακραίες συμπεριφορές.
Η «τόσο μοναδική αυτή περίοδο» των εφήβων από πάντα ήταν δύσκολα διαχειρίσιμη. Εξάλλου ας θυμόμαστε ότι ο προμετωπιαίος φλοιός δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως, επομένως οι παρορμήσεις ελέγχονται δύσκολα. Ωστόσο, σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, ακούω γονείς -συχνά με συστολή- να προβληματίζονται για συμπεριφορές παιδιών ήδη από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού: εμμονή με οθόνη, άρνηση για κάθε κοινωνική δραστηριότητα, νευρικότητα και ασταθές ωράριο ύπνου.
Πρόσφατα δύο μητέρες στην ίδια παρέα περιέγραφαν την άναρχη συμπεριφορά των κοριτσιών τους που πάνε γυμνάσιο. Ακόμα και στο δημοτικό, πριν κάποια χρόνια τότε που ήμουν στη Σαντορίνη θυμάμαι έναν μαθητή μου να έρχεται σχολείο και να κοιμάται στο θρανίο, επειδή όπως μου εκμυστηρεύτηκε έπαιζε διαδικτυακά παιχνίδια μέχρι τις 6 το πρωί.
Τι κάνουμε λοιπόν; Δυστυχώς το ιδανικό είναι να τίθενται όρια από πολύ μικρή ηλικία. Όσο και αν επιθυμεί το κάθε παιδί να «σκρολάρει» με τις θελκτικές και όμορφες εικόνες του διαδικτύου, ΠΡΕΠΕΙ η πρόσβαση να φιλτράρεται διπλά από τους γονείς. Τα παιδιά οφείλουν να ασχολούνται με τον αθλητισμό, τη μουσική, να έρχονται σε επαφή με τη φύση και να διοχετεύουν την ενέργειά τους δημιουργικά.
Ακόμα κι αν αυτά δεν έχουν γίνει εγκαίρως και οι γονείς βρίσκονται ήδη σε δύσκολη θέση θα πρέπει να μη χάνουν τη ψυχραιμία τους. Είναι λάθος να ακυρώνονται, να νιώθουν χαμηλή αυτοπεποίθηση αναρωτώμενοι τι πήγε λάθος; Η απάντηση είναι πως κάθε νέα εποχή φέρνει και νέες συνθήκες. Οι σημερινοί έφηβοι με τον δικό τους τρόπους αναζητούν την προσοχή μας. Εκπαιδευτικοί και γονείς οφείλουμε να είμαστε διαρκώς ΠΑΡΟΝΤΕΣ σε κάθε παιδί, ακόμα και στα φαινομενικά «φυσιολογικά».
Κάθε προβληματική κατάσταση σήμερα μπορεί να αντιμετωπιστεί, καθώς υπάρχουν πολλοί επιστήμονες, δομές και ψυχολόγοι που μπορούν να παρέμβουν. Χτες, μια μαθήτρια ζήτησε από μόνη της να μιλήσει με την ψυχολόγο του σχολείου, χωρίς εγώ να έχω καταλάβει πως είχε αυτή την ανάγκη.
Οι NewYorkTimes έχουν δημοσιεύσει πρόσφατα ένα άρθρο με τίτλο «Γιατί Περισσότερο από Ποτέ οι Αμερικάνοι Έφηβοι υποφέρουν από έντονο άγχος;» Προσωπικά συναντώ από μικρές κιόλας τάξεις αγχωμένους- ΚΥΡΙΩΣ γονείς. Τα υψηλά στάνταρ, ο ανταγωνισμός και η διαρκής σύγκριση με άλλα παιδιά αποδεικνύονται καταστροφικά.
Η μοναδικότητα κάθε παιδιού πρέπει να αγκαλιάζεται. Ο δρόμος είναι μακρύς, όμως το μέλλον μας είναι αυτά τα λαμπερά πλάσματα που πρέπει να είμαστε πάντα στο πλευρό τους.
Αγγελική Βλαχοπούλου
Παιδαγωγός-Ιστορικός
Med Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης
