Από σήμερα το απόγευμα την ώρα που στους Ιερούς Ναούς θα ψαλεί η Ακολουθία του Εσπερινού θα εισέλθουμε στην ευλογημένη περίοδο του Τριωδίου και η Εκκλησία μας καλεί σε ένα ταξίδι που, αν το καλοσκεφτούμε, είναι η μόνη μας ελπίδα να ηρεμήσει λίγο η ψυχή μας.
Ζούμε σε μια εποχή που όλοι έχουμε γίνει «δικαστές». Με μια κουβέντα στον δρόμο, με ένα σχόλιο στο διαδίκτυο, καταδικάζουμε τους πάντες μέσα σε δευτερόλεπτα. Κοιτάμε τι φοράει ο άλλος, πώς ζει, τι λάθη έκανε, και αμέσως βγάζουμε απόφαση. Ξεχνάμε όμως πως όταν δείχνουμε με το δάχτυλο τον διπλανό μας, η καρδιά μας γεμίζει πικρία και χάνει την ειρήνη της.
Ο Φαρισαίος που θα ακούσαμε αύριο στο Ευαγγελικό ανάγνωσμα – την ώρα της Θείας Λειτουργίας – ήταν ένας «τέλειος» άνθρωπος στις θρησκευτικές του υποχρεώσεις, αλλά η ουσία του προβλήματός του ήταν πως η καρδιά του ήταν κλειδωμένη στον εγωισμό. Κοίταζε τον Τελώνη και ένιωθε ανώτερος.
Ο Τελώνης, από την άλλη, μας διδάσκει το πιο απλό και το πιο δύσκολο: να κοιτάξουμε τον εαυτό μας. Δεν ασχολήθηκε με το τι έκανε ο Φαρισαίος, ούτε προσπάθησε να δικαιολογηθεί. Είπε μόνο «Θεέ μου, συγχώρεσέ με τον αμαρτωλό». Αυτή η ταπείνωση είναι που τον έσωσε.
Το μήνυμα της Εκκλησίας για όλους μας είναι απλό: ας σταματήσουμε να είμαστε αστυνόμοι των άλλων. Ας αφήσουμε στην άκρη την κατάκριση που μας δηλητηριάζει και ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τον διπλανό μας αντί να τον κρίνουμε.
Αν καταφέρουμε να κλείσουμε λίγο το στόμα μας και να ανοίξουμε την αγκαλιά μας, τότε θα καταλάβουμε τι σημαίνει πραγματική πίστη.
Η περίοδος αυτή του Τριωδίου δεν είναι να στερηθούμε μόνο το φαγητό, αλλά να στερηθούμε την κακία και το μίσος.
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν αυτόν τον δρόμο με αγάπη, ζητώντας από τον Θεό να μας δώσει καθαρή ματιά, για να δούμε στον κάθε άνθρωπο έναν αδελφό και όχι έναν εχθρό.
