Το πετραχήλι βρισκόταν ακόμα πάνω στο κεφάλι του μικρού Δημήτρη. Η εξομολόγηση είχε τελειώσει, αλλά το παιδί δεν σηκώθηκε αμέσως. Η σκέψη του ήταν στο μνημόσυνο του παππού του, που θα τελέσουμε σε λίγες ημέρες. Με κοίταξε στα μάτια με μια βαθιά απορία και μου έκανε μια ερώτηση που με ξάφνιασε: Πάτερ, αφού στο τέλος θα πεθάνουμε, όπως ο παππούς μου γιατί έπρεπε να γεννηθούμε; Γιατί να ξεκινάει κάτι που ξέρουμε ότι θα τελειώσει;
Έσκυψα κοντά του και προσπάθησα να του εξηγήσω με απλά λόγια πως η ζωή μας μοιάζει με έναν σπόρο. Όταν ο σπόρος πέφτει στο χώμα, νομίζεις ότι χάθηκε ή ότι καταστράφηκε. Όμως, αυτό που εμείς βλέπουμε σαν τέλος του σπόρου, είναι στην πραγματικότητα η αρχή για να φυτρώσει ένα μεγάλο δέντρο. Δεν γεννηθήκαμε, λοιπόν, για να χαθούμε, αλλά για να εξελιχθούμε σε κάτι πολύ πιο όμορφο.
Του είπα επίσης πως η ζωή εδώ στη γη είναι σαν το σχολείο. Πηγαίνεις στην πρώτη τάξη ξέροντας ότι κάποια μέρα θα αποφοιτήσεις, αλλά δεν λυπάσαι γι’ αυτό. Ξέρεις ότι πας εκεί για να μάθεις να διαβάζεις, να γράφεις και να αγαπάς, ώστε να είσαι έτοιμος για τη μεγάλη ζωή που σε περιμένει μετά το σχολείο. Έτσι και ο Θεός μας έφερε στον κόσμο για να μάθουμε τη δική Του γλώσσα, που είναι η αγάπη. Αν δεν γεννιόμασταν εδώ, δεν θα μαθαίναμε ποτέ να αγαπάμε και δεν θα ήμασταν έτοιμοι για τη μεγάλη γιορτή που μας περιμένει κοντά Του.
Για να το καταλάβει καλύτερα, του έδωσα το παράδειγμα ενός μωρού που βρίσκεται στην κοιλιά της μαμάς του. Εκεί το μωρό νιώθει ασφάλεια και πιστεύει ότι αυτός ο μικρός χώρος είναι όλος ο κόσμος. Δεν φαντάζεται ότι υπάρχει ήλιος, θάλασσα και τόσα άλλα ομορφα πράγματα. Όμως, πρέπει να «φύγει» από εκεί για να γεννηθεί στον δικό μας κόσμο και να τα γνωρίσει όλα. Έτσι είναι και ο θάνατος. Είναι μια «δεύτερη γέννηση». Φεύγουμε από αυτόν τον κόσμο για να βγούμε στο Αληθινό Φως, εκεί που όλα είναι ασύγκριτα πιο όμορφα.
Το παιδί με κοίταξε και το πρόσωπό του ηρέμησε. Κατάλαβε ότι η ζωή δεν είναι ένα λάθος, αλλά ένα δώρο. Δεν είμαστε άνθρωποι που απλώς περιμένουν το τέλος, αλλά οδοιπόροι σε ένα ταξίδι που συνεχίζεται. Γεννηθήκαμε γιατί ο Θεός ήθελε να μας δώσει την ευκαιρία να υπάρξουμε, να αγκαλιάσουμε τους άλλους και να μάθουμε ότι ό,τι χτίζεται με αγάπη, δεν τελειώνει ποτέ.
Συχνά, όλοι μας νιώθουμε σαν τον μικρό Δημήτρη. Φοβόμαστε το τέλος επειδή ξεχνάμε τον σκοπό. Η απάντηση όμως παραμένει η ίδια: Γεννιόμαστε γιατί η ζωή είναι μια προετοιμασία για κάτι αιώνιο. Δεν είμαστε εδώ για να μετράμε μέρες, αλλά για να γεμίζουμε τις μέρες μας με αγάπη, ξέροντας ότι ο θάνατος δεν είναι τοίχος, αλλά μια πόρτα που οδηγεί στο Φως του Θεού-στην Ουράνια Βασιλεία.
