“Art in mission” στην Καρυά Αργολίδας: 4 εικαστικοί παρουσιάζουν ζωγραφική, υφαντική, εγκαταστάσεις
“Φεστιβάλ Καρυάς” δεν σημαίνει μόνο τραγούδι και χορός. Εκατοντάδες από τους επισκέπτες του ορεινού χωριού της Αργολίδας όλο αυτό το διάστημα, επισκέφθηκαν στο παλιό Δημοτικό Σχολείο και την ομαδική έκθεση “Art in mission”.
Η έκθεση εντάσσεται στις παράλληλες εκδηλώσεις του φεστιβάλ και συμμετέχουν 4 εικαστικοί καλλιτέχνες παρουσιάζοντας έργα ζωγραφικής, εγκαταστάσεις, υφαντά. Πρόκειται (αλφαβητικά) για την Κατερίνα Κουτρουμπή, τον Δημήτρη Παπαχρήστο, την Αλεξάνδρα Τσαζή και τη Γιούλα Χρυσού.
Όσοι ενδιαφέρεστε, μπορείτε να επισκεφθείτε την “Artinmission” στις δύο επόμενες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Καρυάς, στις 25 και 28 Αυγούστου το βράδυ.
Οι τέσσερις εικαστικοί αναφέρονται στα έργα και τη συμμετοχή τους στην έκθεση στην Καρυά Αργολίδας. Ακολουθούν φωτογραφίες κάποιων από τις δημιουργίες τους…
Κατερίνα Κουτρουμπή
Από τα δέκα μου χρόνια ακροβατώ συχνά μεταξύ χωριού και πόλης! Επειδή μετοίκησα στο γραφικό Ανάπλι; Επειδή ήμουν το παιδί από το χωριό για την πόλη και το παιδί από την πόλη για το χωριό μου;
Οι θύμησες πάντως είναι ολόδικές μου και γεμάτες με χρώματα, νήματα, και στοιβαγμένα προικιά στους “γιούκους” με τάξη, φροντίδα, μυρωδιές από σαπούνι και λεβάντα, με τις γιαγιάδες να πλέκουν στις αυλές με το βελονάκι, με την μάνα να κεντάει, μακρυμαλλούσα κοπέλα τα δικά της προικιά μόλις στα είκοσι της και … εμένα μικρό παιδί να παίζω με τα χώματα και με τα χρώματα!!!
Από τότε πέρασαν χρόνια, αλλά η εσωτερική ανάγκη της έκφρασης συνδέθηκε με μια περίεργη ανάγκη για τις ρίζες μου, για την μνήμη, για τη σύνδεση με το πριν αλλά και τη διατήρησή του, μέσα μου! Αρκεί όμως αυτό; Για εμένα όχι, όπως και για όποιον θέλει να μείνει ζωντανή η μνήμη και ο πολιτισμός της καθημερινότητας, ο πολιτισμός της παράδοσης και όχι ένα κουφάρι παλιακό και ντεμοντέ!
Μέσω της Μικροϋφαντικής και της Υφαντικής, το νήμα έγινε ο Μίτος που συνδέει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μου, αλλά και των γύρω μου και βήμα – βήμα ή καλύτερα νήμα – νήμα, εξυφαίνονται η αγάπη για δημιουργία, στον κόσμο της slow creation, με σεβασμό στην ανθρώπινη εργασία, στο περιβάλλον και στον λαϊκό πολιτισμό με υλικά το βαμβάκι, το μαλλί, το λινάρι, τις ημιπολύτιμες πέτρες…
Δημήτρης Παπαχρήστος
Πρόκειται για μια πρώτη προσπάθεια ένταξης μιας ομαδικής έκθεσης σύγχρονης τέχνης, η οποία θα παρουσιαστεί στο κτήριο του Δημοτικού Σχολείου Καρυάς. Βασικός θεωρητικός άξονας της παρουσίασης είναι η ανάδειξη της έννοιας της αποκέντρωσης και η ενδυνάμωση των κοινοτήτων που ζουν στην περιφέρεια, μακριά από τον αστικό χώρο.
Το σώμα δουλειάς που επέλεξα να παρουσιάσω αφορά κυρίως έργα που έχουν παραχθεί μέσα από τις συμμετοχικές διαδικασίες με ευαλωτοποιημένες κοινότητες όπως τα παιδιά της Αργολικής περιφέρειας, οι έγκλειστοι των φυλακών Ναυπλίου αλλά και όσων η φωνή δεν ακούγεται αρκετά δυνατά ώστε να γίνουν κατανοητές οι φρικαλεότητες που ζούμε.
Το (ξε)κίνημα του έργου Open Class, με την διατύπωση της φράσης: ΠΕΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ… το οποίο παραμένει ανοιχτό για όλη την διάρκεια της έκθεσης θα συμπληρωθεί από τους επισκέπτες της έκθεσης.
Αλεξάνδρα Τσαζή
Γυναίκες στον λαβύρινθο – Έκθεση Ζωγραφικής και Εικαστικής Εγκατάστασης
Η παρούσα έκθεση είναι ένας εικαστικός διάλογος ανάμεσα στο μύθο και τη μνήμη, το σώμα και τον χώρο, την απώλεια και την επιβίωση. Στον πυρήνα της βρίσκονται μεγάλες πάνινες, χρωματιστές γυναικείες μορφές – κούκλες που δραπετεύουν από το σιωπηλό σκοτάδι του μύθου του Μινώταυρου. Είναι οι ανώνυμες γυναίκες που χάθηκαν στο Λαβύρινθο· εκείνες που δεν τις ονόμασε ποτέ κανείς, που δεν τους δόθηκε φωνή. Εδώ, αποκτούν μορφή, χρώμα και παρουσία. Δεν είναι πια θύματα, αλλά σύμβολα.
Γύρω τους, πίνακες σε γκρι αποχρώσεις, με βιομηχανικά τοπία και ψυχρά αρχιτεκτονικά στοιχεία, δημιουργούν ένα περιβάλλον μοναχικό και απόμερο, σαν έναν σύγχρονο λαβύρινθο από μπετόν και σιωπή. Αυτή η ζωγραφική ενότητα λειτουργεί ως χώρος εγκλεισμού, ως εσωτερικό τοπίο – ψυχικό και υπαρξιακό.
Η σύζευξη των δύο εικαστικών κόσμων – των ζωντανών, χρωματιστών σωμάτων και των άψυχων, γκρίζων χώρων – γεννά ερωτήματα για το τι σημαίνει μνήμη, επιβίωση, γυναικεία ταυτότητα και ανωνυμία μέσα στην ιστορία και τον σύγχρονο κόσμο. Πού βρίσκονται σήμερα οι Λαβύρινθοι μας; Και ποια σώματα χάνονται ακόμη μέσα τους;
Γιούλα Χρυσού
Στους ίδιους τόπους
Γιατί επιστρέφουμε στους ίδιους τόπους; Γιατί γυρίζουμε πίσω σε μέρη που μεγαλώσαμε; Ποια είναι η υπαρξιακή ανάγκη να πατήσουμε το χώμα που μας ανέθρεψε; Είναι η ανάγκη να νοσταλγήσουμε τις εικόνες που βλέπαμε ως νέοι; Είναι οι άνθρωποι που φτιάξαμε τις αναμνήσεις μας μαζί τους; Κάνουμε αναδρομές, και ψάχνουμε χαραγμένα μονοπάτια ως σημάδια που θα μας οδηγήσουν σε μια αναγνώριση του σώματός μας. Και αυτό το καταφέρνουμε όταν επιστρέφουμε στην φύση. Γιατί η φύση δεν είναι κάτι έξω από εμάς, είμαστε το σώμα της και αυτή το δικό μας.
Με βαριές υφές, σχεδόν οργανικές σαν σώμα που λιώνει, και με παχύρευστο χρώμα που σχεδόν ξεχειλίζει από τον καμβά, γίνεται μια μετατροπή, μέσω των εικαστικών μέσων, στα τραχυά και χωμάτινα στοιχεία της φυσικής ζωής για να ξεπεραστεί ο χρόνος και η λήθη. Μια προσπάθεια να θυμηθούμε την βίαιη συνύπαρξη ανθρώπου και φύσης, μέσα από τις αποχρώσεις της γης. Στην φύση η αποσύνθεση είναι μέρος αυτής, θυμίζοντάς μας παράλληλα την μοναδικότητά μας αλλά και την υπερβολική απομύζηση και λεηλάτηση, με ενφανεί τα σημάδια της ανθρώπινης αδιαφορίας.
Αλλά η γη έχει μνήμη, μια μνήμη παχύρευστη που καταγράφει τις πληγές μας και γίνεται μάρτυρας όλων όσα υπήρξαμε και όλων όσων πράττουμε. Και όσο γυρίζουμε πίσω είναι σαν να κάνουμε αναδρομή στον εσώτερο εαυτό που έχει ρίζες βαθιές στους τόπους αυτούς, και η επιστροφή γίνεται μια συμφιλίωση με την φθαρτότητά μας.
