“Πρέπει να διακοσμείς το σπίτι σου για τον εαυτό σου ή για τον μελλοντικό αγοραστή;” ήταν η μετάφραση του άρθρου που πέρασε από μπροστά μου πριν κάποιους μήνες καθώς χάζευα online.
Τι περίεργη ερώτηση. Ποιος διακοσμεί το σπίτι του για οποιονδήποτε άλλο πέρα από τον εαυτό του;
Μια παρόμοια απορία μου γεννήθηκε και τις προάλλες όταν άρχισα να βλέπω όλο και περισσότερα TikTok να περιστρέφονται γύρω από το θέμα του “dopamine decor”, μιας διακόσμησης που αυξάνει την ντοπαμίνη, σε κάνει χαρούμενο/η.
Δηλαδή, μέχρι τώρα, πώς διακοσμούσαν τα σπίτια τους αυτοί οι άνθρωποι; Για να είναι λυπημένοι; Και γιατί;
Εσένα το σπίτι σου, σου φτιάχνει τη διάθεση;
Το σπίτι δεν είναι μόνο τέσσερις τοίχοι. Είναι το καταφύγιο μας, ο χώρος στον οποίο κλείνουμε την πόρτα στον έξω κόσμο, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Κι αν αναλογιστεί κανείς ότι εκεί περνάμε περισσότερο από το 60% της μέρας μας (ακόμα και το 90% αν μιλάμε για τηλεργασία), τότε δεν αργεί να καταλάβει ότι αυτός ο χώρος έχει τη δύναμη να μας επηρεάσει βαθιά – σε επίπεδο διάθεσης, άγχους, αποδοτικότητας, ακόμη και κοινωνικών σχέσεων.
Αν όλα αυτά δεν είχαν σημασία, θα μέναμε όλοι στα ίδια σπίτια-κουτιά. Δεν θα ονειρευόμασταν Gruppo Cucine ιταλικά έπιπλα κουζίνας και λευκά είδη ΚΕΝΤΙΑ, ούτε βελούδινους καναπέδες και σουβενίρ από τα ταξίδια μας.
Ναι, το σπίτι μας πρέπει να επιτελεί έναν σκοπό, να είναι πρακτικό και λειτουργικό, αλλά γίνεται να μην είναι και όμορφο;
Home VS House
Στα ελληνικά είναι δύσκολο να αποδώσουμε ξεκάθαρα αυτούς τους 2 όρους γιατί μεταφράζονται και οι δύο ως “σπίτι”, όμως διαφέρουν στο συναίσθημα. Με τον όρο “house” αναφερόμαστε συνήθως στα πρακτικά ζητήματα, στο σπίτι ως κτήριο.
Το “home” κρύβει μέσα του μια ουσία. Είναι η βάση, η πατρίδα, οι ρίζες. Αυτό που νιώθεις μέσα σου. Και νομίζω στην Ευρώπη – και στην Ελλάδα ειδικότερα – αυτό μας αντιπροσωπεύει βαθιά. Το σπίτι είναι κάτι που μοχθείς να αποκτήσεις, είναι η αγάπη του πατρικού, είναι νοσταλγία.
Στην Αμερική, τις περισσότερες φορές το σπίτι είναι επένδυση, κάτι που αγοράζεις για να πουλήσεις αργότερα με μαθηματική ακρίβεια. Και υπό αυτό το πρίσμα, σε “συμφέρει” να μείνει… απρόσωπο.
Αλλά με τι κόστος ψυχολογικό;
Millennial Gray VS Dopamine Decor
To “millennial gray”, το trend που ήθελε τα σπίτια μας άχρωμα, ευτυχώς μας χαιρέτησε. Όπως όχι και τόσο κομψά το έθεσε το Urban Dictionary, “το millennial gray είναι η θλιβερή καταθλιπτική απόχρωση του γκρι χρώματος με το οποίο πολλοί millennials ντύνουν τη ζωή τους”. Αουτς!
Ίσως λόγω της οικονομικής κρίσης που δεν μας άφηνε πολλά περιθώρια για… splurge; Ίσως ως αντίδραση στα (πολύ) φορτωμένα σπίτια των ‘90s; Ίσως με την προοπτική του mass-produced house που θα πουληθεί με ευκολία; Πολλοί λόγοι συνέβαλαν στην ανάδειξη της συγκεκριμένης τάσης στην εσωτερική διακόσμηση.
Ευτυχώς η Gen Z ήρθε να ταρακουνήσει λίγο τα πράγματα.
Το dopamine decor σήμερα ήρθε να μας υπενθυμίσει πως εμείς, μέσα σε αυτό το σπίτι, ζούμε. Ακόμα και στο δυάρι που νοικιάζουμε στο Παγκράτι, όσο “περαστικοί” κι αν είμαστε, δεν γίνεται να μη βάλουμε το χεράκι μας. Δεν χρειάζονται πολλά χρήματα – αρκεί λίγο Pinterest κι ένας καλός φίλος που θα μας κρατάει το χέρι όσο πειραματιζόμαστε με χρώματα, τεχνικές και DIY που μάλλον θα μετανιώσουμε. Αλλά δεν πειράζει.
Σε τελική ανάλυση, δεν γίνεται να σκέφτεσαι αν η κουζίνα σου είναι αρκετά neutral για μεταπώληση. Όταν τα χρόνια περάσουν, το μόνο που θα θυμάσαι είναι αν χωρούσατε όλοι γύρω από το τραπέζι. Αν είχες κάδρα που γελούσες κάθε φορά που τα κοίταζες. Αν είχες μια πολυθρόνα που έλιωνες πάνω της, κι ας ήταν και μουσταρδί.
Το να βλέπεις το σπίτι σου σαν ένα μέρος για να κοιμάσαι, δεν είναι βιώσιμο. Μιλάμε για ένα βασικό κομμάτι της ζωής σου, υπάρχεις στις ρωγμές του. Κι όσο κι αν αλλάζουν οι τάσεις, ένα πράγμα μένει σταθερό: το σπίτι πρέπει να είναι για εμάς. Όμορφο, πρακτικό, οικείο, ατελές. Αλλά πάνω απ’ όλα, δικό μας.
