Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά… από τον Σύλλογο Φίλων Ωδείου Άργους
Όσοι έτυχε να μην είχαν δει την περυσινή παρουσίαση της μουσικοθεατρικής παράστασης «Μια φωνή κι έναν καιρό» του Συλλόγου Φίλων Ωδείου Άργους και παρακολούθησαν τις δυο νέες παραστάσεις 15 & 16 Μαρτίου 2025, σίγουρα έφυγαν ευχαριστημένοι από το θέαμα και σιγοτραγουδώντας έναν από τους όμορφους σκοπούς της παράστασης.
Όσοι δε, πέρα από την ευχαρίστηση του θεάματος, σκέφτηκαν το σύνολο της παρουσίασης και τους ανθρώπους της, θα ενθουσιάστηκαν γιατί ήταν ολοφάνερη η ποιότητα και η αγάπη με την οποία δημιουργήθηκε αυτή η παράσταση. Με άλλα λόγια, αποδεικνύεται πως η πόλη διαθέτει σημαντικά δημιουργικές δυνάμεις, οι οποίες λειτουργούν, παράγουν και προσφέρουν πολιτισμό με μοναδική υποστήριξη τις χορηγίες ιδιωτικών επιχειρήσεων. Το κατόρθωμα του Συλλόγου Φίλων του Ωδείου Άργους (διότι περί κατορθώματος πρόκειται), έχει ακόμη μεγαλύτερη αξία αν σκεφτεί κανείς την πολιτισμική ερημοποίηση που υπέστη η πόλη του Άργους τα προηγούμενα χρόνια.
Το «Μια φωνή κι έναν καιρό» ήταν αποτέλεσμα μιας δημιουργικά χαρούμενης ιδέας που έφερε στο προσκήνιο, με μελαγχολική ίσως διάθεση, ένα παρελθόν που ξεπηδούσε μέσα από δύσκολες κοινωνικές καταστάσεις και αναζητούσε στο μπελκάντο τη διέξοδο σε μια νέα, καλύτερη και πιο ανθρώπινη κοινωνία. Το άγχος της προπολεμικής και οι πληγές της μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας, αναζήτησαν στο τραγούδι την ξεγνοιασιά από τα δεινά των δύσκολων κοινωνικών καταστάσεων. Αττίκ, Φατσέας, Σογιούλ, Γιαννακόπουλος, Κυπαρίσης και άλλοι μουσικοί δημιουργοί μνημονεύτηκαν στην εξαίσια παράσταση. Ίσως τα νέα παιδιά να μην έχουν τα ακούσματα αυτής της εποχής και να τους φαίνεται πολύ… εκτός πραγματικότητας. Εγώ τα έμαθα στη γειτονιά μου, στον Πειραιά, στη δεκαετία του 60 και 70 όταν ακόμη τα τραγουδούσαν οι παλαιότεροι και όταν ακόμη οι άνθρωποι τραγουδούσαν στις γειτονιές. ¨ηταν επομένως, μια καλή ευκαιρία για τους παλιότερους να θυμηθούν και για τους νεότερους να έρθουν πιο κοντά σε ένα παρελθόν που τους βοήθησε να μεγαλώσουν.
Εξάλλου το σενάριο ανήκε σε μια νέα ταλαντούχα δημιουργό, τη Σοφία Καψούρου, η οποία δεν έζησε την εποχή εκείνη, αλλά έδωσε στον εαυτό της τη δυνατότητα να αναζητήσει στις ευαισθησίες της προ και μεταπολεμικής ελληνικής κοινωνίας την ανθρώπινη διάσταση της ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον. Το ίδιο και ο Τάκης Τσαρσιταλίδης παρ’ ότι οι πλούσιες κοινωνικές εμπειρίες του, επιτρέπουν μια άλλη προσέγγιση περισσότερο προσδιορισμένη από την εποχή εκείνη. Έτσι, η χορωδία-θίασος του Συλλόγου Φίλων Ωδείου Άργους, παρουσίασε μια εξαιρετική παράσταση με ένα δεμένο φωνητικό σύνολο, μια εξαιρετική ομάδα μουσικών και ορισμένες φωνητικές εκπλήξεις από πολίτες ερασιτέχνες τραγουδιστές. Όσοι πράγματι δεν γνώριζαν την Ελένη Γιαννάκη, τον Γιώργο Γιαννάκη και την Ελένη Κονομάρα – εγώ ήμουν ένας από αυτούς – έμειναν έκπληκτοι από την ποιότητα της απόδοσης απαιτητικών τραγουδιών.
Ανάμεσα στη μελαγχολία μιας περασμένης εποχής και στον δυναμισμό της μουσικοθεατρικής παρουσίασής της, η ευχαρίστηση του θεάματος, της ποιότητας των κινήσεων, των θέσεων και των αποδόσεων, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προσφορές αυτής της παράστασης. Παρήγορος δημιουργικός δυναμισμός που αντιπαλεύει θαρραλέα τις κακέκτυπες δήθεν πολιτιστικές εκδηλώσεις στους δημόσιους χώρους. Θα είναι κρίμα να μην παιχτεί σε ολόκληρη την Αργολίδα, αλλά και έξω από αυτήν. Θα είναι κρίμα να μην την ευχαριστηθούν και άλλοι πολλοί πολίτες που έχουν αν όχι τα ακούσματα, πάντως τους ίδιους ευαίσθητους προσανατολισμούς μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας. Με την ευχή οι σύλλογοι που δραστηριοποιούνται στο Ναύπλιο, το Κρανίδι και την Ερμιόνη, σε μια πρώτη φάση, να καλέσουν τους συντελεστές της παράστασης να την επαναλάβουν στα μέρη τους.
(Γ. Κόνδης)
