Η απολογία ενός ενόχου
Θέλω να απολογηθώ. Πρέπει να απολογηθώ στα 57 παιδιά μας που πλανώνται ζητώντας δικαίωση. Πρέπει να απολογηθώ στη νέα γενιά για την σαπίλα που έφτιαξα γι’ αυτούς. Πρέπει να δώσω λόγο στα παιδιά μου πάνω απ’ όλα.
Είμαι ένοχος. Καθένας από εμάς πρέπει να νιώθει ένοχος, και συνένοχος στο έγκλημα των Τεμπών. Είτε με την ψήφο μας είτε με την αποχή μας όλα αυτά τα χρόνια, οδηγήσαμε με μαθηματική ακρίβεια στην δολοφονία των παιδιών μας και στο δυστοπικό περιβάλλον που ζούμε, ειδικά από το 2019 και μετά. Ψηφίζαμε κομματικά και με ιδιοτέλεια ή απείχαμε αδιαφορώντας. Όλους αυτούς που φώναζαν τους λέγαμε γραφικούς, τοξικούς, τους τρελούς του χωριού. Τους ψηφίζουμε τους πληρώνουμε, μας κλέβουν μας σκοτώνουν καθημερινά και μας λοιδορούν.
Ως πότε; Μπορούμε και αναπνέουμε δύο χρόνια τώρα; Έχουμε άλλο οξυγόνο; Σκότωσαν τα παιδιά μας και οι κατ’ ευφημισμόν δικαστές μας είπαν να θρηνήσουμε σιωπηλά στην εκκλησία. Ζητάμε να τιμωρηθούν οι ένοχοι και οι δολοφόνοι μας λένε πως το κάνουμε για τα χρήματα. Κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια. Πιστεύουν πως βάλαμε χρηματικό αντίτιμο στις ζωές των παιδιών μας, όπως ακριβώς έχουν βάλει αυτοί στις ζωές μας. Τα δημοσιογραφικά περιττώματα μέσα από τους δίαυλους της εξουσίας (βοθροκάναλα) μας είπαν πως τα παιδιά μας έγιναν θυσία για έναν καλύτερο σιδηρόδρομο. Και μετά φοβούνται τα λαϊκά δικαστήρια. Αλήθεια γιατί η εξουσία δαιμονοποιεί τα λαϊκά δικαστήρια; Φωνή λαού οργή θεού έλεγαν οι παλαιότεροι. Ιστορικά τα λαϊκά δικαστήρια υπήρξαν όταν η δικαιοσύνη ήταν απούσα ή ήταν στην υπηρεσία της εξουσίας. Η επιλογή δική σας.
Οι μάνες ζήτησαν να θάψουν τα παιδιά τους και τους έδωσαν σφραγισμένες σακούλες με αυστηρή οδηγία να μην ανοιχτούν, γιατί στα άψυχα διαμελισμένα κορμάκια τους υπήρχαν όλες οι αποδείξεις για την ενοχή και καταδίκη των υψηλά ιστάμενων δολοφόνων. Δύο χρόνια τώρα αυτές οι μάνες ψάχνουν και βρίσκουν κομμάτια των παιδιών τους πεταμένα σε αλάνες, ουρλιάζουν από πόνο και εισπράττουν λάσπη και απανθρωπιά από κομματικά σκυλιά και δημοσιογραφικά περιττώματα. Αυτές οι μάνες δεν παλεύουν μόνο για την δικαίωση των παιδιών τους, παλεύουν και για το μέλλον των δικών μας παιδιών και θα παλεύουν μέχρι την τελική δικαίωση.
Ας γίνουν αυτές οι μάνες οι δικές μας Μάνες της Πλατείας του Μαΐου με τις λευκές μαντίλες, και αν είναι να γίνουν θυσία τα παιδιά τους, ας γίνουν για ένα καλύτερο αύριο.
Και εμείς … ας γίνουμε άνθρωποι.
«Αν νιώθεις πόνο είσαι ζωντανός. Αν νιώθεις τον πόνο του άλλου είσαι άνθρωπος»
Λέων Τολστόι
Η απολογία ενός ενόχου
