Δημοτική Πινακοθήκη Ναυπλίου: Ένας χρόνος αδράνειας και σιωπής – “Το έργο που έμεινε στο περιθώριο”
Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την ημέρα που παραδόθηκε στη νέα δημοτική αρχή, ένα έργο μείζονος πολιτιστικής σημασίας: η διάσωση και αποκατάσταση των έργων τέχνης της Δημοτικής Πινακοθήκης Ναυπλίου. Ένα έργο που υλοποιήθηκε με επιμέλεια, υψηλό επαγγελματισμό και μεθοδικό σχεδιασμό και που είχε ως στόχο τη διατήρηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
Η ανάγκη για τη διάσωση των καλλιτεχνικών δημιουργημάτων είχε αναγνωριστεί ήδη από την έναρξη της θητείας της προηγούμενης δημοτικής αρχής. Τα εκθέματα βρίσκονταν αποθηκευμένα σε ακατάλληλες συνθήκες στο ισόγειο του Βουλευτικού, με αποτέλεσμα να έχουν υποστεί φθορές κάποια από αυτά, ενώ εγκυμονούσε κινδύνους για τα υπόλοιπα, απειλώντας τόσο την καλλιτεχνική όσο και την ιστορική τους αξία.
Το έργο αυτό υλοποιήθηκε με την υποστήριξη και την επιμέλεια της κας Λαμπρινής Καρακούρτη, Διευθύντριας του Παραρτήματος Ναυπλίου της Εθνικής Πινακοθήκης, και την επιστημονική ομάδα της κας Ελίζας Πολυχρονιάδου, διακεκριμένης συντηρήτριας έργων τέχνης και μουσειολόγου.
Διενεργήθηκε, η καταγραφή των έργων, ο έλεγχος της κατάστασής τους και, όπου κρίθηκε απαραίτητο, η αποκατάστασή τους.
Έγινε η μεταφορά των έργων σε νέο, κατάλληλο χώρο, από εξειδικευμένο συνεργείο, εξασφαλίζοντας την ασφάλεια και την προστασία τους έως ότου εκτεθούν εκ νέου στο κοινό.
Στις 4 Ιανουαρίου 2024 έγινε παράδοση – παραλαβή του έργου στον νέο, τότε, Αντιδήμαρχο Πολιτισμού με κάθε λεπτομέρεια.
Πέρασε ένας χρόνος, και ακόμα περιμένουμε με αγωνία, όλοι εμείς που συνεισφέραμε σε αυτή την προσπάθεια, να γίνει ένα βήμα προς την αξιοποίηση του. Να παρουσιαστεί στο κοινό ή έστω να υπάρξει κάποια επίσημη ενημέρωση για την πορεία του.
Ωστόσο, μέχρι σήμερα επικρατεί απόλυτη αδράνεια. Κανένα σημάδι προόδου, καμμία πρωτοβουλία.
Ένα σημαντικό έργο και μια αξιόλογη επένδυση πόρων φαίνεται να έχουν μείνει αναξιοποίητα, αφήνοντας αυτό το εγχείρημα στη σκιά της αδιαφορίας.
Δεν αξίζει, έστω μια ενημέρωση; Μια ένδειξη ότι υπάρχει ενδιαφέρον;
Πως είναι δυνατόν, τόση δουλειά, τόση πίστη και προσδοκία, να καταλήγουν στη σιωπή;
Θα μείνει τελικά αυτό το έργο ξεχασμένο, σαν να μην έγινε ποτέ;
Γιώργος Δ. Χατζόπουλος
