Παϊβανάς… μια όμορφη ιστορία από το Ναύπλιο
Θυμάμαι, σχεδόν από τότε που ήρθαμε στο Ναύπλιο, το 2016, που επισκεπτόμασταν το κατάστημα των αδελφών Παϊβανά. Από τότε μου είχε κάνει εντύπωση ένα πράγμα. Ο επαγγελματισμός τους μαζί με την ζεστασιά. Πραγματικοί έμποροι μιας άλλης εποχής. Με αυθεντική διάθεση να σε εξυπηρετήσουν. Σε μια εποχή ιδίως που η ταχύτητα και το άγχος της επιβίωσης και της ανάπτυξης μας έχει καταπιεί όλους.
Έτυχε λοιπόν, λόγω μιας παλαιότερης έρευνας πάνω στην κλωστοϋφαντουργία της περιοχής να ανακαλύψω ότι ο πάτερ φαμίλιας είχε κλωστήριο το 1946. Στη συνέχεια από τη δεκαετία του ’50 και μετά προχώρησε στο εμπόριο, όπου μπήκαν σιγά σιγά και τα τρία αγόρια της οικογένειας. Θυμάμαι, να μου περιγράφει ο παλαιότερος ότι στις γιορτές ξεκλέβανε πάντα λίγο χρόνο, και βγαίνανε έξω να μετρήσουν, ενώ πολλές φορές δουλεύανε και 16 ώρες τη μέρα. Το πρωί στη δουλειά, και μετά προετοιμασία των παραγγελιών. Ξέρετε ποιο είναι το πιο σημαντικό; Ότι όταν μου μίλαγε χαμογελούσε με αναπόληση. Οπότε αδέλφια μη το ξεχνάτε, δουλειά και χαμόγελο μπορούνε να πάνε αγκαζέ.
Το άλλο που μου έκανε επίσης εντύπωση είναι ότι σήμερα υπάρχει αισίως η τρίτη γενιά, η οποία όχι μόνον δεν αγκομαχά να συνυπάρξει, αλλά δίνει και τον τόνο. Συγγνώμη στους νέους γι’ αυτό που θα πω, αλλά δυστυχώς παρατηρώ με απογοήτευση ότι η νεολαία μας δεν διακατέχεται από τον αξιακό κώδικα άλλων εποχών, είναι πιο στεγνή, διεκπεραιωτική και αδιάφορη. Δυστυχώς ταυτίζομαι όλο και περισσότερο με τους μεγαλύτερους. Βέβαια ποτέ δεν είναι αργά, αλλά θέλει δουλειά, κυρίως μέσα μας.
Και επειδή μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους, μου έκανε φοβερή εντύπωση, με εξέπληξε θετικά, πως και οι νέοι Παϊβανάδες λειτουργούν με αυτό που θεωρώ ως μέτρο σύγκρισης, τον Έλληνα του ’50, ο οποίος είχε μέσα του την προκοπή και το μεράκι. Πραγματικά είναι από τις περιπτώσεις που με κάνουν να χαμογελώ και που με ξυπνάνε από τον λήθαργο της βεβαιότητάς μου ότι παρακμάζουμε.
Όχι λοιπόν, είμαστε ακόμη εδώ, και η οικογένεια Παϊβανά, είναι από τις περιπτώσεις που μας υπενθυμίζει προς τα που η πυξίδα μας θα πρέπει να στρέφεται.
Με ευγνωμοσύνη.
Να είστε πάντα καλά, εργατικοί και δημιουργικοί όπως πάντα.
Υ.Γ. Κι επειδή γνωρίζω καλά πόσο σας αρέσουν οι ίντριγκες και να σκέφτεστε το δύσκολο αγαπητοί μου συμπολίτες, να σας ενημερώσω ότι όσο γνωρίζατε εσείς για το άρθρο άλλο τόσο γνώριζαν και οι ως άνω αναγραφόμενοι. Γι’ αυτό ας προσπαθήσουμε αύριο, έτσι για αλλαγή, να της χαρίσουμε τη ζωή και να πάρουμε απλώς γάλα από την κατσίκα του γείτονα, που είναι και τόσο θρεπτικό..
