Οι σημειώσεις του μετέπειτα μητροπολίτη Αργολίδος Χρυσοστόμου Β’ από το Μέτωπο
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Αργολίδος Χρυσόστομος Β΄ (κατά κόσμον Νικόλαος Δεληγιαννόπουλος) γεννήθηκε το 1916 στη Ζάκυνθο και απεβίωσε στον “Ερυθρό Σταυρό” στις 4 Ιουλίου 1985.
Έλαβε μέρος ως στρατιωτικός ιερέας στον πόλεμο του 1940-41 στον οποίο διακρίθηκε. Υπηρέτησε από τον Αύγουστο του 1941 ιεροκήρυκας Αργολίδος. Στη Μητρόπολή μας ανέπτυξε, ιδιαίτερα κατά την Κατοχή, σημαντική κοινωνική και φιλανθρωπική δραστηριότητα. Ως πρόεδρος της Ε.Ο.Χ.Α. οργάνωσε βρεφοπαιδικά συσσίτια για 2.000 παιδιά, καθώς και την υπηρεσία φαρμάκων του Ερυθρού Σταυρού. Το 1943 ίδρυσε τη στέγη 100 ορφανών που διατήρησε ως το 1953. Κατά τον Εμφύλιο, έπαιξε συμφιλιωτικό ρόλο και με την παρέμβασή του πέτυχε, με κίνδυνο πολλές φορές της ζωής του, την απελευθέρωση ομήρων από τις δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις.
Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από το προσωπικό του ημερολόγιο του μετέπειτα μητροπολίτη Αργολίδος Χρυσοστόμου Β’ με σημειώσεις από το Μέτωπο:
9 Μαρτίου 1941. Ημέρα Κυριακή. Κυριακή της Ορθοδοξίας και μνήμη των Αγίων Σαράντα. Στο μέτωπο της Αλβανίας είναι παρών ο ίδιος ο Μουσολίνι και κατευθύνει προσωπικά την περίφημη εαρινή επίθεση. Νιώθω μία ψυχική αγαλλίαση, συνδυασμένη με έντονη νευρικότητα.
Ενώ δηλαδή νωρίς το πρωί ετοιμαζόμασταν για να τελέσουμε στο σπίτι που μέναμε τη θεία λειτουργία, ξαφνικά άρχισε καταιγισμός πυρός από όλμους του αντίπαλου πυροβολικού.
“Παππούλη μου, μου λέει ο διοικητής, πώς να κάνουμε σήμερα λειτουργία;”
“Σήμερα ακριβώς επιβάλλεται να λειτουργήσουμε, απάντησα εγώ, για να μπούμε κάτω από την προστασία του Θεού”.
Ο διοικητής τελικά υποχώρησε, κι έτσι απολαύσαμε τη θεία μυσταγωγία με μία ωραία χορωδία από τους στρατιώτες, ενώ ο γύρω χώρος είχε μεταβληθεί σε κόλαση φωτιάς. Στη λειτουργία αυτή ζήσαμε τη θαυμαστή παρουσία του Χριστού.
Δυο φορές στη διάρκειά της οβίδες πυροβολικού έγλειψαν την άκρη του τοίχου του σπιτιού μας, έπεσαν στον απέναντι χώρο και βυθίστηκαν στο χώμα χωρίς να εκραγούν. Αν έσκαζαν, θα σκοτωνόμασταν όλοι μέσα στο σπίτι…
Τη μέρα αυτή κοινώνησαν ο υποδιοικητής, ο υπασπιστής και πολλοί στρατιώτες του συντάγματος. Τελειώνοντας όμως τη λειτουργία, ένα θλιβερό γεγονός ήρθε να μας δώσει ένα καλό μάθημα.
Μερικοί στρατιώτες, αντί να έρθουν να λειτουργηθούν, προτίμησαν να προφυλαχθούν μέσα σ’ ένα υπόγειο χαράκωμα. Κι ενώ ο τόπος αυλακωνόταν από τις οβίδες, μία απ’ αυτές έπεσε μέσα στο χαράκωμα, σκότωσε τέσσερις άνδρες και τραυμάτισε άλλους τρεις. Ο ένας μάλιστα βρέθηκε αποκεφαλισμένος…
Την Κυριακή, στις 30 Μαρτίου του ’41, ξεκίνησα πολύ πρωί για το πρώτο τάγμα, όπου λειτούργησα και κήρυξα. Κοινώνησαν γύρω στους πεντακόσιους άνδρες. Το χέρι μου πιάστηκε και πονούσε φοβερά από τη συνεχή μετάδοση της θείας Κοινωνίας.
Άλλοτε πάλι αναγκάστηκα να λειτουργήσω γονατιστός σε αντίσκηνο, γιατί έξω έβρεχε συνεχώς. Οι στρατιώτες παρακολούθησαν τη θεία λειτουργία μέσα στη βροχή, και στο τέλος κοινώνησαν τα άχραντα Μυστήρια. Τι συγκινητικό θέαμα! Μέσα στ’ άγρια βουνά, και με βροχή, να προσέρχονται οι στρατιώτες, για να ενωθούν με τον Σωτήρα Χριστό.
Γ.Χ.Ν.
