Αναδημοσίευση από το www.taxheaven.gr
Γράφουν οι:
- Κωνσταντίνος Κουλογιάννης, Πτυχιούχος ΤΕΙ, Λογιστής – φοροτεχνικός
- Κωνσταντίνος Δημ. Γραβιάς, Πτυχιούχος Οικον. Παν/μίου Πειραιά, Λογιστής – φοροτεχνικός
Αν κατά τύχη πέσει στα χέρια κάποιου που δεν ανήκει στο επάγγελμά μας το ετήσιο ημερολόγιο των υποχρεώσεων που έχουμε απέναντι στους πελάτες μας, είναι βέβαιο ότι αρχικά θα τον λούσει κρύος ιδρώτας. Στη θέα και μόνο του πλήθους των καταληκτικών ημερομηνιών θα λυγίσει όσο χαλκέντερος κι αν είναι. Στη συνέχεια, όταν αναλογιστεί και τον όγκο της εργασίας που απαιτείται για την διεκπεραίωση όλων αυτών των καθημερινών υποχρεώσεων, τότε ενδεχομένως να ζαλιστεί και να σωριαστεί φαρδύς πλατύς στο πάτωμα. Παρ’ όλα αυτά, κανείς τρίτος δεν μπορεί να συλλάβει στην πλήρη του έκταση το μέγεθος των δυσκολιών που αντιμετωπίζει καθημερινά ο μαχόμενος λογιστής.
Όμως, δεν είναι μόνο οι υποχρεώσεις και οι φρενήρεις ρυθμοί που δημιουργούν ένα άκρως τοξικό κλίμα στο επάγγελμά μας. Το χειρότερο είναι πως, τα τελευταία κυρίως χρόνια η κατάσταση είναι πραγματικά χαοτική από την πληθώρα της νομοθεσίας, των ασαφών εγκυκλίων και αποφάσεων, των νέων πλατφορμών που φυτρώνουν σαν μανιτάρια και γενικότερα της σύγχυσης που επικρατεί και για την οποία οι μόνοι που δεν ευθύνονται είναι οι λογιστές και οι επιχειρηματίες. Πραγματικά, αισθανόμαστε πολλές φορές ότι οι συντάκτες των νόμων και των αποφάσεων δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Δημιουργούν άπειρα προβλήματα στον επιχειρηματικό κόσμο με ημίμετρα και αδόκιμες προσπάθειες καταπολέμησης της φοροδιαφυγής (και της εισφοροδιαφυγής) που τελικά, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να ταλαιπωρούν τους πολίτες και τους επαγγελματίες. Μέσα σ΄αυτό το κομφούζιο που οι ίδιοι δημιουργούν, έχουν πολλές φορές το θράσος να μάς κουνούν και το δάκτυλο ως κήνσορες μιας άλλης εποχής. Και όλο αυτό επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.
Πραγματικά ζούμε τρελές καταστάσεις, κι επειδή όπως είναι γνωστό η τρέλα δεν πάει στα βουνά (σ.σ. στα νησιά έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να πλησιάσει με τέτοιες τιμές στα ακτοπλοϊκά εισιτήρια), έπρεπε να πάει κάπου άλλου. Βρήκε λοιπόν πρόσφορο έδαφος και φώλιασε στους εγκεφάλους των ιθυνόντων. Μετά, αφού κινήθηκε στα αυλάκια του μυαλού τους, διασκορπίστηκε στην ατμόσφαιρα των πολυτελών γραφείων, κι έπειτα, αφού ακολούθησε τους διαδρόμους των υπουργείων πλημμύρισε τους δρόμους κι έφτασε μοιραία σε όλους εμάς. Έτσι λοιπόν φτάσαμε να βιώνουμε αυτή την τρελή (επιεικής χαρακτηρισμός) κατάσταση.
Καβαλώντας τη χρονομηχανή της στήλης μας, θα γυρίσουμε το χρόνο πίσω, όχι πολύ όμως, έντεκα μόνο μήνες για την ακρίβεια. Θα εκπλαγείτε από όσα είχαν συμβεί (σ.σ. παραθέσαμε τα κυριότερα και όχι από όλα τα αντικείμενα) και ίσως να τα έχετε λησμονήσει. Εδώ ταιριάζει και κάτι από την Κική Δημουλά:
«Μνήμη και λήθη συνεργάζονται. Η μία δίνει στην άλλη ό,τι της περισσεύει, ό,τι της είναι πολύ. Όταν η μνήμη παραφορτωθεί, περνάει τα δεδομένα της στη λήθη. Η λήθη έχει το ανεπιθύμητο. Μέσα σ’ αυτή υπάρχουν αισθήματα και αναμνήσεις που δεν μπορεί να καταφάει και τα επιστρέφει στη μνήμη. Υπάρχουν αναμνήσεις που ενοχλούν τη λήθη, γι’ αυτό και ξεχνάμε για λίγο καιρό και μετά οι αναμνήσεις επιστρέφουν. Η λήθη δεν τις αντέχει και τις επιστρέφει στη μνήμη».
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο Taxheaven
