Ο πανηγυρικός εσπερινός στο παρεκκλήσι του Αγίου Παϊσίου στο Ναύπλιο
Με αφορμή την εορτή του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου, το βράδυ της Πέμπτης 11 Ιουλίου εψάλη μέγας πανηγυρικός εσπερινός στο παρεκκλήσι που είναι αφιερωμένο στον Άγιο, στο προαύλιο της Ευαγγελίστριας Ναυπλίου.
Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται στις 12 Ιουλίου 2024 από την κοίμηση του Οσίου Παίσίου.
Ο εσπερινός στο νεότευκτο παρεκκλήσι έγινε με την παρουσία πλήθους κόσμου από το Ναύπλιο και τις γύρω περιοχές, χοροστατούντος του μητροπολίτη Αργολίδος Νεκταρίου.
Μετά το τέλος του Εσπερινού, ακολούθησε στον προαύλιο χώρο του ναού, ομιλία από τον κ. Νεκτάριο με θέμα: “Άγιος είναι αυτός που κάνει εύκολο στους άλλους να πιστέψουν στο Θεό (Άγιος Παΐσιος)”.
Την Παρασκευή, ημέρα της εορτής, στις 7πμ, θα ψαλεί η ακολουθία του Όρθρου και στη συνέχεια θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία. Στις 9 το βράδυ θα τελεσθεί Ιερά Αγρυπνία.
Ακολουθούν εικόνες από τον εσπερινό στο παρεκκλήσι του Αγίου Παϊσίου στο Ναύπλιο:
Ποιος ήταν ο Άγιος Παΐσιος
Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης, Φάρασα, Τουρκία, 25 Ιουλίου 1924 – Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή – Βασιλικά Θεσσαλονίκης, 12 Ιουλίου 1994) ήταν Έλληνας Καππαδόκης μοναχός που έγινε ευρέως γνωστός για τον μοναστικό του βίο και το έργο του.
Η κατάταξή του ως Αγίου της Ορθόδοξης Εκκλησίας πραγματοποιήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 2015 και η μνήμη του γιορτάζεται στις 12 Ιουλίου, ημερομηνία κοιμήσεώς του. Το 2017, ανακηρύχθηκε προστάτης άγιος του στρατιωτικού όπλου των Διαβιβάσεων, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Η θεολογία του Γέροντα π. Παϊσίου, συνοψιζόταν σε δυο λέξειςː αγάπη και ταπείνωση, προτείνοντας το παράδειγμα του Θεανθρώπου Χριστού. Δίδασκε την πίστη στον Τριαδικό Θεό, την τιμή στη Θεοτόκο Μαρία και τους Αγίους, και το σεβασμό στη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας.
Προσεύχονταν μυστικά καθημερινά νυχθημερόν στον Χριστό και την Παναγία πολλές ώρες, για όλο τον κόσμο, τους ανθρώπους, ολόκληρη τη φυσική δημιουργία, υπέρ της Ειρήνης του σύμπαντος κόσμου, προτιμώντας κάποιες φορές να προσεύχεται για τους απόντες από το να ανοίγει την πόρτα της καλύβας του σε παρόντες επισκέπτες, ενώ απέφευγε κάθε εντυπωσιασμό.
Όταν για ποιμαντικούς λόγους χρησιμοποιούσε το προορατικό πνευματικό χάρισμα που του είχε χαρίσει ο Θεός, αποκαλύπτοντας κάτι για να βοηθήσει κάποιον, του ζητούσε να μην το πει σε άλλους, γιατί κάθε συμβουλευτικός του λόγος ταίριαζε εξατομικευμένα στο πρόσωπο που είχε μπροστά του. Κάποιοι, δεν το τηρούσαν, κι αυτό τον στενοχωρούσε.
Λυπόταν όταν πληροφορούνταν ότι ορισμένοι παρέμεναν στην αποκάλυψη μιας σκέψης τους, ή ενός προτέρου γεγονότος από τη ζωή τους, χωρίς να προχωρήσουν στο σκοπό που είχε η αποκάλυψη, δηλαδή στην ταπείνωση, τη μετάνοια και την αλλαγή τρόπου ζωής. Συχνά έλεγε σε επισκέπτες που του ανέφεραν προφορικά ή γραπτά, λόγια, που υποτίθεται ότι είχε πει σε άλλους: “εγώ παιδί μου αυτό δεν το έχω πει, πώς τα βγάζουν αυτά”.
Μιλούσε εναντίον της θρησκοληψίας και της αναζήτησης θαυμάτων, ενώ δίδασκε την αδιάλειπτη προσευχή, την εν ταπεινώσει μίμηση της ζωής των αγίων και όχι απλά την επίκλησή τους προς το θεαθήναι. Συνιστούσε την ενεργό συμμετοχή στο σώμα της εκκλησίας με αγάπη, προσευχή, ταπείνωση, προσωπική πνευματική άσκηση και σεβασμό στο Συνοδικό Σύστημα της Εκκλησίας, χωρίς επιδίωξη συμφερόντων, δύναμης ή επιρροής. Συνιστούσε να υπάρχει θάρρος ομολογίας της πίστης με διάκριση και σύνεση στις πράξεις και συμπεριφορές των πιστών, ώστε να μην δίνονται αφορμές για ευτελισμό της διδασκαλίας του Χριστού και της Εκκλησίας.
Έλεγε συχνά στους επισκέπτες του προσκυνητές, ότι “το μεγαλύτερο θαύμα είναι η ταπείνωση σύμφωνα με το παράδειγμα του Χριστού και η μετάνοια”.
Mιλούσε με λόγια απλά, με αγάπη, και βαθιά κατανόηση του άλλου, κοιτάζοντας στα μάτια τον συνομιλητή του, με βλέμμα φωτεινό, ειρηνικό και πρόσχαρο, προσφέροντάς του λουκουμάκι και δροσερό νερό, στο λιτό “καθιστικό” από κούτσουρα κυπαρισσιού, έξω από το φτωχικό κελί του στην “Παναγούδα” στις Καρυές Αγίου Όρους.
