Η Ακροδεξιά ante portas Στέλιος Μαρινάκος
Άρθρο του Στέλιου Μαρινάκου
Ολες οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν τη μεγάλη άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, γεγονός που, όπως όλα δείχνουν, θα επιβεβαιωθεί και στις κάλπες των ευρωεκλογών σε πολλές “ανεπτυγμένες” χώρες της Ευρώπης, σε βορρά και νότο.
Ηδη, δίπλα στο γνωστό μας από παλιά “Εθνικό Μέτωπο” της Λεπέν με τα νεοφασιστικά επιχειρήματα, έχουμε πλέον την ακροδεξιά Μελόνι στην Ιταλία, τον Όρμπαν στην Ουγγαρία, τους “Δημοκράτες Σουηδούς” αλλά και το VOX στην Ισπανία, τη συμμετοχή ακροδεξιών σε κυβερνήσεις συνεργασίας (Ελβετία, Δανία και Ολλανδία).
Κανονικοποιείται και γίνεται αποδεκτή πλέον μια ακροδεξιά που ο λόγος της ελκύει μεγάλες μερίδες των πολιτών, συμπεριλαμβανομένων και των λαϊκών, εργατικών στρωμάτων. Με εύκολες και εύπεπτες προτάσεις μισαλλοδοξίας κατά των μεταναστών, των μουσουλμάνων,
του ΛΟΑΤΚΙ κινήματος, της Αριστεράς, των κινημάτων αλληλεγγύης. Εργαλειοποιώντας την πατρίδα, την πίστη των ανθρώπων ή τα δικαιώματα που κατά τη γνώμη τους απειλούνται από φανταστικούς εχθρούς.
Η Ελλάδα ακολουθεί τη δική της πορεία. Η Χρυσή Αυγή μπορεί να καταδικάστηκε ως εγκληματική οργάνωση αλλά άφησε αρκετούς συνεχιστές και κληρονόμους. Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι πολλά από τα ξενοφοβικά και ρατσιστικά της συνθήματα έχουν πλέον κυριαρχήσει ή έχουν πάρει τη θέση τους στην πολιτική ατζέντα της δεξιάς κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Η αυταρχικοποίηση του κράτους και η ανάδειξη της καταστολής ως βασικής επιλογής για τη διαχείριση διαφωνιών ή απλώς την άσκηση πολιτικής, αντικειμενικοποιούν την ακροδεξιά ηγεμονία. Η Ακροδεξιά ante portas Στέλιος Μαρινάκος
Στην πιο πρόσφατη, σοβαρή έρευνα που διενήργησε το “ΣΗΜΕΙΟ” καταγράφηκε ένα μεγάλο ποσοστό (πάνω από 25%) που ταυτίζεται με την ακροδεξιά ατζέντα πάνω σε θέματα όπως το μεταναστευτικό, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την καταστολή, το δικαίωμα στην έκτρωση και τα αιτήματα του γυναικείου κινήματος.
Αντιλαμβάνεται επομένως κανείς οτι η αντιμετώπιση αυτής της “αποδεκτής” ακροδεξιάς που φαντάζει σε πολλούς ως φορέας των αυτονόητων αιτημάτων δεν είναι εύκολη. Ειδικά σήμερα που η Αριστερά στη χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη βολοδέρνει χωρίς να μπορεί να εκφράσει τα πλατια λαϊκά στρώματα που φτωχοποιούνται. Η αποτυχία μάλιστα του αριστερού, με ή χωρίς εισαγωγικά, κυβερνητικού εγχειρήματος απογοήτευσε και διέρρηξε τις συμμαχίες με εργατικά ή και μικροαστικά στρώματα.
Περισσότερο από κάθε άλλη φορά έχουμε ανάγκη την συλλογική δράση μέσα από το αντιφασιστικό-αντιρατσιστικό κίνημα, από τις προοδευτικές, δημοκρατικές παρατάξεις, τα κινήματα αλληλεγγύης για να υψώσουμε ένα τείχος στην ακροδεξιά βαρβαρότητα που τείνει να γίνει η κυρίαρχη ιδεολογία των ημερών μας.
