Από το καταφύγιο του Δήμου Άργους στην αγκαλιά μου
Γράφει η Δώρα Ν. Αντωνοπούλου
Ο χώρος δεν ήταν ό,τι καλύτερο.
Γνώριζα ότι η νέα δημοτική αρχή είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη στο θέμα των αδέσποτων και ότι στα σχέδιά της είναι ένα καταφύγιο σύγχρονων προδιαγραφών. Εν τω μεταξύ όσα αδέσποτα σκυλιά έχει συγκεντρώσει ο δήμος, στεγάζονται σε έναν χώρο με πολλές δυσκολίες. Εκεί, ένα συγκρότημα παλιών και ξεχασμένων κτιρίων αποτελούν τη μόνιμη κατοικία αυτών των ζωντανών χειμώνα-καλοκαίρι.
Με ενημέρωσαν ότι το μέρος αυτό ήταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση και ότι με πρωτοβουλίες της κυρίας Ζουλούμη, μπήκαν μέσα φορτηγά και απομάκρυναν τα μπάζα για να είναι προσβάσιμος ο χώρος για τις εθελόντριες που βρίσκονται εκεί κάθε μέρα.
Σιγά να μη βρω εγώ σκυλί μέσα σ’ αυτό το χάος, σκέφτηκα αρχικά. Τα σκυλιά είναι πολλά. Συμβιώνουν σε μικρά δωμάτια-κελιά, τρία ή τέσσερα μαζί και οι ακούραστεςεθελόντριες είναι εκεί κάθε μέρα για να καθαρίσουν το κάθε κελί και να τους βάλουν καθαρό νερό και φαγητό.
Η Δήμητρα, χαμογελώντας, μου εξηγούσε την ιστορία του κάθε σκύλου καθώς περνούσαμε έξω από κάθε κελί και τα σκυλιά κολλούσανε το σώμα τους πάνω στα σύρματα και με κοιτούσαν γαβγίζοντας, σαν να μου έλεγαν: είμαι κι εγώ εδώ, δώσε μου λίγη σημασία…
Καθώς φτάσαμε στο προτελευταίο κελί, δύο αρσενικά άρχισαν να πηδάνε σαν τρελά μπροστά μας, ενώ το τρίτο σκυλί έκανε μερικά βήματα πίσω, σαν να μην πίστευε ότι είναι ικανό να μου τραβήξει την προσοχή, σαν να μην συμμετείχε καθόλου σε όλο αυτό το πανηγύρι υποψηφιότητας. Η Γαρυφαλιά με ενημέρωσε ότι πρόκειται για μια φοβική σκυλίτσα που δεν ακούγεται ποτέ και που τα άλλα δύο σκυλιά στο κελί ευχαρίστως θα φάνε και το δικό της φαγητό αν η ίδια δεν παρέμβει εγκαίρως κάθε φορά.
Ζήτησα να τη χαϊδέψω, αλλά η σκυλίτσα φοβόταν τόσο πολύ που ήταν σαν να μην είχε καθόλου επαφή με το περιβάλλον της κι έτσι την ξαναβάλαμε στο κελί και απομακρυνθήκαμε.
Την επόμενη μέρα επισκέφτηκα τα κορίτσια και ξαναείδα τη σκυλίτσα και την μεθεπόμενη επίσης. Αυτή θέλω, είπα στη Γαρυφαλιά.
Οι εθελόντριες συνεννοήθηκαν με τους υπεύθυνους στο δήμο και κατόπιν μου είπαν ότι είναι θέμα ημερών να την πάρω στο σπίτι.
Μου εξήγησαν ότι ο δήμος (με υπεύθυνη την κυρία Ζουλούμη), φροντίζει να τσιπάρει τα σκυλάκια, να τα αποπαρασιτώσει, να τα στειρώσει και να τους προσφέρει όποια άλλη ιατροφαρμακευτική φροντίδα χρειάζεται πριν αλλά και μετά την υιοθεσία. Επίσης, ο δήμος μου προσέφερε δωρεάν σκυλοτροφή για έξι ολόκληρους μήνες (την οποία εγώ αρνήθηκα ευγενικά).
Την παρέλαβα το προηγούμενο Σάββατο, ημέρα της γιορτής μου. Παρόλο που το σκυλί ήταν τρομοκρατημένο, παρόλο που ήταν βαριά και δυσκολεύτηκα να την σηκώσω και να την βάλω στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, παρόλο που ήξερα ότι ήθελε κάποιες μέρες (ή εβδομάδες ή και μήνες) μέχρι να προσαρμοστεί, εγώ ήμουν πανευτυχής και χαμογελούσα συνεχώς σαν χαζή.
Η αλλαγή περιβάλλοντος την επηρρέασε τόσο πολύ που τις πρώτες μέρεςστο σπίτι, η σκυλίτσα ούτε έτρωγε ούτε έπινε. Ύστερα άρχισε δειλά-δειλά να συνεργάζεται, να δέχεται τα χάδια μου και να κουνάει την ουρά στη βόλτα μας, σημάδι ότι την απολάμβανε.
Είμαι σίγουρη ότι οι συνθήκες στο καταφύγιο θα βελτιωθούν στο μέλλον. Όπως είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν ευαισθητοποιημένοι Αργείοι που θα στηρίξουν τον δήμο με χορηγίες σε τροφές και αρκετοί άλλοι που θα υιοθετήσουν σκυλάκια από εκεί και θα τους προσφέρουν μια καλύτερη ζωή, όπως αυτή που απολαμβάνει σήμερα η Όλγα μου…
