Γράφει η Δώρα Ν. Αντωνοπούλου
Αγαπημένο μου ημερολόγιο,
μου αρέσει πολύ να παρακολουθώ συνεντεύξεις των ανθρώπων της τέχνης και να μαθαίνω γι’ αυτούς. Συνήθως είναι άνθρωποι που θαυμάζω, γι’ αυτό παρακολουθώ όλες τους τις κινήσεις, όπως και τον τρόπο με τον οποίον αυτοί μιλούν κι εκφράζονται.
Όλα αυτά με αφορμή την συνέντευξη που έδωσε αυτές τις μέρες ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος. Γελώ πάντα παρακολουθώντας τον στις σύγχρονες σειρές στις οποίες παίζει. Ταυτόχρονα, υπάρχει πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου η πρώτη εικόνα που έχω από εκείνον (και μάλιστα ασπρόμαυρη), όταν ήταν κεντρικός παρουσιαστής του δελτίου ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης γύρω στο 1980.
Ο πιο καθοριστικός λόγος που τον συμπαθώ όμως, είναι γιατί πάντα όταν τον βλέπω, το μυαλό μου πάει στη γιαγιά του, την αείμνηστη Κατίνα Παξινού. Την ηθοποιό που την δεκαετία του ’40 εκτοξεύτηκε στις ΗΠΑ, όπου κέρδισε βραβείο Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου και κατόπιν επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέβασε καταπληκτικές παραστάσεις στην Αθήνα και στην Επίδαυρο μαζί με τον υπέροχο Αλέξη Μινωτή, με τον οποίον ήταν ζευγάρι.
Σε παλιότερη συνέντευξή του ο Αντωνόπουλος είχε αναφέρει ένα χαριτωμένο περιστατικό που έδειχνε πόσο κακή σχέση με το χρήμα είχε η Παξινού. Φυσικά ήταν κοκέτα και όλοι γνωρίζουμε ότι η κοκεταρία κοστίζει, δηλαδή γίνεται σπάταλος κανείς ακόμα κι αν δεν είναι. Εν πάση περιπτώσει, κάποια στιγμή της παραπονέθηκε ο Μινωτής (απίστευτα τσιγκούνης ο ίδιος), ότι χάλασε πολλά λεφτά. Τότε η Παξινού γύρισε με μοναδική απλότητα και του είπε: «Μα έπρεπε να πληρώσω και τον φαρμακοποιό»…
Παλιότερα, υπήρξε μια περίοδος που ο θαυμασμός μου για την Κατίνα Παξινού με οδήγησε σε μια πιο λεπτομερή έρευνα για τη ζωή της. (Έχω ακόμα τα ένθετα και τα αποκόμματα από τα αφιερώματα που της έκαναν κατά καιρούς οι εφημερίδες της εποχής, με λεπτομέρεις για τη ζωή και την καριέρα της). Υπάρχει επίσης το αφιέρωμα της ΕΡΤ στην Παξινού, από την εκπομπή Παρασκήνιο (σε δύο μέρη), στην οποία μιλούν γι’αυτήν άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκε κατά τη διάρκεια της καριέρας της.
Ανακάλυψα, λοιπόν, πως το πατρικό όνομα της Κατίνας Παξινού ήταν Κωνσταντοπούλου και ενθυμούμενη ότι στο Άργος υπάρχει Κωνσταντοπούλειο κτίριο, ήλπιζα το κτίριο να σχετίζεται μαζί της και η ίδια να έχει καταγωγή από την πόλη μας.
Είχα δίκιο κατά το ήμισυ, δηλαδή ο πατέρας της μοναδικής ηθοποιού –ο αλευροβιομήχανος Βασίλης Κωνσταντόπουλος- είχε επαγγελματική σχέσημε το Άργος και το κτίριο ήταν όντως δικό τους. Σύμφωνα μάλιστα με την Αργολική Βιβλιοθήκη: η οικογένεια είχε αλευρόμυλους στον Πειραιά και διακινούσαν αλεύρι στο Άργος και σε ολόκληρη την Πελοπόννησο. Η Παξινού ερχόταν στο Άργος τα καλοκαίρια και διέμενε στο πανέμορφο αρχοντικό, χρησιμοποιώντας το ως εξοχική κατοικία.
Ένιωσα μεγάλη χαρά όταν έμαθα πως η μεγάλη μας ηθοποιός έζησε τα πρώτα χρόνια της ζωής της και στο Άργος. Όπως χαίρομαι για την σεμνότητα που χαρακτηρίζει τον εγγονό της, ο οποίος αναφέρεται στη γιαγιά του μόνο όταν τον ρωτήσουν σχετικά και όχι όπου βρεθεί κι όπου σταθεί, προσπαθώντας να κλέψει λίγη από την δόξα της.
Ο Αλέξανδρος Αντωνόπουλος είναι σήμερα ο μοναδικός εν ζωή συγγενής της Παξινού, ο οποίος κάποιες φορές μας την θυμίζει στις συνεντεύξεις του. Οπότε, αγαπημένο ημερολόγιο, η απορία η δική μου είναι η εξής:
Τι θα γίνει όταν θα φύγει απ’τη ζωή ο εγγονός της Παξινού; Δεν θα ξανακούσουμε ποτέ για εκείνη; Δεν θα ξαναμιλήσουμε για το Κωνσταντοπούλειο και τα καλοκαίρια που αυτή πέρναγε σ΄αυτό; Δεν θα ξαναδούμε φωτογραφίες της; Εκείνες τις φωτογραφίες στις οποίες είναι άψογα μακιγιαρισμένη και ντυμένη με υπέροχες τουαλέτες της εποχής…
Γιατί να μην υπάρχει ένα μικρό μουσείο για την Κατίνα Παξινού… Με υλικό που θα διασωθεί για να μας θυμίζει την φωνή και την εικόνα της. Με το βραβείο Όσκαρ, που ένας Θεός ξέρει σε ποια αποθήκη βρίσκεται (αν υπάρχει ακόμα). Με κοστούμια από τις παραστάσεις της και με προσωπικά της αντικείμενα. Με αναφορές στους επίσης μοναδικούς Αλέξη Μινωτή και Αιμίλιο Βεάκη, με τον οποίο έφτιαξε θίασο και ανέβαζε παραστάσεις στην Αθήνα.
Για να μαθαίνουν τα νέα παιδιά για την ηθοποιό-influencer που κάθε της κίνηση συγκέντρωνε χιλιάδες κόσμου, που 100 χρόνια πριν είχε ταξιδέψει σε Ελλάδα και εξωτερικό, ανεβάζοντας παντού παραστάσεις και που έκανε μόδα την αρχαία τραγωδία, όντας η πρώτη που πραγματοποίησε παραστάσεις αρχαίου δράματος για το ευρύ κοινόστο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου…
