της Δώρας Ν. Αντωνοπούλου
-Είδα αυτή την ελληνική ταινία προχθές, άρχισε να λέει η Τούλα. Με τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο να οργανώνει όλη την προεκλογική εκστρατεία υπέρ του Γκόρτσου…
-Αχ, ναι και την Τζένη Καρέζη στα καλύτερά της…
-Δεν θα ξεπεραστούν ποτέ οι ελληνικές ταινίες τελικά. Είναι μια κατηγορία μόνες τους. Όπως αξεπέραστοι ήταν και είναι οι Έλληνες ηθοποιοί. Ηθοποιάρες… Άσε αυτοί που έγραφαν τα σενάρια για τις ταινίες και τα θεατρικά έργα της δεκαετίας του ’60. Τα κείμενα που έγραφαν ήταν αριστουργήματα… Ξέρεις τι είχε πει κάποτε ο Ζάχος Χατζηφωτίου για όλους αυτούς τους ανθρώπους του θεάτρου της εποχής του;;
-Τι είχε πει;;
-Είχε πει ότι τις κουβέντες και τις ατάκες που θα ακούσεις σε μια παρέα ηθοποιών, δεν πρόκειται να τις ακούσεις ούτε από ανθρώπους που έχουν πάει πανεπιστήμιο κι έχουν κάνει ακαδημαϊκή καριέρα. Σαν τις παρέες των ηθοποιών δεν υπάρχουν πουθενά…
-Αλήθεια;;
-Πόσο δίκιο είχε… Και πόση χαρά μας δίνουν οι ηθοποιοί μας με τις ταινίες τους ακόμα και σήμερα. Πενήντα τόσα χρόνια συνεχούς ψυχαγωγίας με αυτές τις ταινίες, με τόσο έξυπνες ατάκες, χωρίς βωμολοχίες και χωρίς σεξουαλικά υπονοούμενα για να προκαλέσουν το γέλιο… Με τις περισσότερες ταινίες ταυτιζόμαστε κιόλας, αφού περιέγραφαν την μέση οικογένεια της εποχής, με τα καλά της και τα στραβά της. Πολύτιμη κληρονομιά μας άφησαν. Άσε που δεν φαίνεται να έχει αλλάξει και πολύ η νοοτροπία της ελληνικής οικογένειας από τότε…
-Ναι, συμφωνώ κι εγώ για τους ηθοποιούς μας. Μόνο που αυτοί έχουν συγχωρεθεί πια και την θέση τους έχουν πάρει οι επόμενοι. Και μη μου πεις ότι δεν υπάρχουν καταπληκτικοί ηθοποιοί σήμερα, οι οποίοι επάξια εκπροσωπούν τη νέα γενιά των ηθοποιών…
-Ναι… όχι εντάξει, δε λέω… Άλλο σκέφτομαι εγώ…
-Τι σκέφτεσαι δηλαδή;;
– Σκέφτομαι ότι οι περισσότεροι απ’ αυτούς έχουν πεθάνει και πολλοί μάλιστα χωρίς να έχουν κάνει οικογένεια και παιδιά…
-Ε, και λοιπόν;;
-Ε, να… αυτοί όλοι συνεχίζουν να μας προσφέρουν αυθεντικό γέλιο κι εμείς δεν έχουμε πάει στην εκκλησία να ανάψουμε ούτε ένα κερί για την ψυχή τους. Τους αδικούμε.
Έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Να γελάσω τώρα ή να κλάψω… Η Τούλα άφησε στο τραπέζι το μπωλάκι με το προφιτερόλ που κρατούσε και συνέχισε:
-Φαντάζεσαι να πεθάνεις και να μην έχεις έναν άνθρωπο να σου ανάψει ένα κερί;; Ή ακόμα χειρότερα, να έχεις παιδιά κι εγγόνια πουδεν σε μνημονεύουν ποτέ;; Κι εν τω μεταξύ, εσύ να έχεις προσφέρει τόσο γέλιο σε όλους τους Έλληνες και να έχεις υπάρξει από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα μέσα στην Αθήνα… Θλιβερό δεν είναι…
-Ε και τι να κάνουμε τώρα που ο Παπαγιαννόπουλος δεν είχε παιδιά, ρε συ Τούλα;; Να τον κλάψουμε;;
-Θα κάνω ένα τρισάγιο στη μνήμη τους…
-Ορίστε;;
-Θα κάνω ένα μνημόσυνο υπέρ των ηθοποιών μας. Ο παπα-Λιάς έλεγε ότι πρέπει να μνημονεύουμε τους πεθαμένους, διότι είναι σαν να διψάει η ψυχή τους κι εμείς τους ξεδιψάμε προσφέροντάς τους μια πορτοκαλάδα. Θέλω η ψυχή τους να είναι ήρεμη, όχι περιφρονημένη και διψασμένη…
-Αλήθεια το λες;;
-Ε τι, ψέματα…
-Α, εσύ το έχεις φιλοσοφήσει πολύ το πράγμα…
-Με απασχολεί καιρό και το σκεφτόμουνα.
-Μπράβο Τούλα. Και πότε πήρες την απόφαση;;
-Χθες, στην κηδεία της κυρα-Κούλας στο Κρανίδι… Τι περίεργο, στις κηδείες μου έρχεται η έμπνευση…
-Με μπέρδεψες.Για πάμε πάλι…
-Χθες, παιδί μου, είχα πάει στο Κρανίδι για την κηδεία μιας γιαγιάς που την γνώριζα πολύ καλά και αυτήν και τα παιδιά της. Και κατά την διάρκεια της τελετής άρχισε ο παπάς να λέει αυτά τα πολύ ωραία λόγια που ακούγονται στις κηδείες: εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός… Και συγκινήθηκα τόσο πολύ. Ο κόσμος συνήθως δεν προσέχει τα λόγια της νεκρώσιμης ακολουθίας, αλλά αυτά είναι τα πιο συγκινητικά λόγια…Και πάνω που μελαγχόλησα και είχα βουρκώσει, έρχεται η Λέλα και μου λέει: «Πολύ ωραίο το ταγέρ σου, Τούλα μου».
Φορούσα το ταγέρ μου το μπλε, ξέρεις, με την γκρι λεπτομέρεια και τις γόβες μου τις μαύρες τις ξώφτερνες. Είχα βάλει και κάτι πολύ μικρές πέρλες που έχω στον λαιμό. Και έπιασα την κουβέντα με την Λέλα και μου είπε για τον Τάκη τον επιχειρηματία. Εξήντα χρονών ο Τάκης, άφησε τη γυναίκα του για μια εικοσιπεντάχρονη από την Πάτρα, που ήταν αρραβωνιασμένη με τον Λάκη που δουλεύει στο συνεργείο με τα μηχανάκια. Και τον παράτησε τον Λάκη και μένει μαζί με τον Τάκη εδώ και δύο μήνες και είναι έγκυος με την κοιλιά εκεί πέρα. Αλλά δεν ήξερε η Λέλα να μου πει ποιανού είναι το μωρό, του Τάκη ή του Λάκη. Αυτό δεν το ξέρουμε…
Και μετά την κηδεία συνεχίσαμε την κουβέντα μας στην αίθουσα για τον καφέ και ήρθε και η Σούλα του Δημήτρη, που είχα πολύ καιρό να την δω. Έχει παχύνει η Σούλα, κλιμακτήριος μάλλον. Και λέει η Σούλα μασουλώντας ένα κουλουράκι: «Τα κουλουράκια είναι χάλια. Μάλλοντα έφτιαξαν με λάδι 20/40, από αυτό που χρησιμοποιεί και ο μάστορας στο συνεργείο!» Και σκάσαμε και οι τρεις στα γέλια… Και η ατμόσφαιρα στην αίθουσα ήταν τέλεια.Μετά πήγαμε και για σουβλάκια κι έφαγα τέσσερα και το βράδυ είχα δυσπεψία και ήπια δύο αναψυκτικά για να χωνέψω. Τι λέγαμε όμως;; Κάτι άλλο δεν λέγαμε πριν;;
Ξεφύσηξα με ανακούφιση… Εντάξει, όλα καλά. Μάλλον έγινε τερματισμός κι επανεκκίνηση κατά τη διάρκεια της κηδείας. Ουδείς λόγος ανησυχίας…
-Ζωή σ’ εμάς, είπα και χαμογέλασα…
-Ζωή σ’ εμάς, είπε κι η Τούλα και αποτελείωσε το προφιτερόλ της…
