Γράφει η Δώρα Ν. Αντωνοπούλου
-Ο Έλτον Τζον πουλάει το σπίτι του στην Ατλάντα, είπε με περισπούδαστο ύφος η Τούλα, παίζοντας με το καλαμάκι του φραπέ και χαζεύοντας τη θέα από τη βεράντα του σπιτιού μου, προχθές το απόγευμα.
-Σιγά τα ωά, της είπα κι εγώ. Πού το περίεργο καλέ;;
-Χίλια διακόσια σαράντα τετραγωνικά, καλέ!!! Τί σπίτι ήταν αυτό, πολιτεία ολόκληρη… Και η Άντζελα έβγαλε λεφτά, δεν αγόρασε όλη τη Ν. Σμύρνη.
Δεν πρόλαβα να επεξεργαστώ τον ατυχή παραλληλισμό μέσα στο μυαλό μου.Η γυναίκα είχε έρθει με όρεξη…
-Αλλά θα μου πεις, τί φυσιολογικό έχει επάνω του ο Έλτον Τζον για να έχει και φυσιολογικό σπίτι, συνέχισε. Οι φυσιολογικοί άντρες παντρεύονται γυναίκες, αυτός πήγε και παντρεύτηκε τον Ντέιβιντ!!!! Και δεν φτάνει αυτό, ήθελε και παιδιά ο βλαμμένος…
-Πρώτον, στο εξωτερικό αυτό είναι κάτι συνηθισμένο και δεύτερον, τί είναι αυτό που σε ενοχλεί από όλη αυτή την ιστορία, μου λες;; την ρώτησα με ειλικρινή απορία.
-Για αρχή, παντρεύτηκε έναν άντρα. Πόσα να αντέξω η κακομοίρα; Τι άλλο θα ακούσω;; Μας φάγανε οι ‘’κουνιστοί’’, δεν έχει μείνει αρσενικό ούτε για δείγμα στον πλανήτη…
-Παντρεύτηκε άντρα γιατί δεν του αρέσουν οι γυναίκες. Τι να κάνουμε τώρα;; Να τον σκοτώσουμε επειδή δεν τον ‘’τραβάνε’’ οι γυναίκες;; Δεν το κάνει κι επίτηδες, νομίζω…
-Μην το γελάς καθόλου!! Σκότωμα θέλουν όλοι αυτοί!! Δεν καταλαβαίνουν αλλιώς!! Έχουν μούτρα και βγαίνουν και στην κάμερα…
Δεν μου ήταν εύκολο να βρω τις κατάλληλες λέξεις, αλλά έπρεπε με κάποιον τρόπο να διακόψω το ρεσιτάλ βλακείας της ξαδέρφης μου και να ρίξω λίγω τους τόνους, πριν μαζευτεί γύρω μας όλη η γειτονιά…
-Τούλα, δεν θέλω να σε πικράνω, αλλά οι ομοφυλόφιλοι του κόσμου τούτου δεν είναι εξωγήινοι από άλλον πλανήτη. Είναι άνθρωποι σαν κι εμάς. Λίγο διαφορετικοί, αλλά άνθρωποι. Με ευαισθησίες και με συναισθήματα. Πονάνε κι αυτοί σαν κι εμάς, ίσως και περισσότερο. Δεν μπορούμε να ξέρουμε την προσωπική τους ιστορία ούτε το πόσο σκληρά τους αντιμετώπισε η οικογένειά τους όταν τους αποκάλυψαν ότι μοιάζουν με τους υπόλοιπους, αν τους έδιωξαν απ’το σπίτι και αν τους απέρριψαν για πάντα. Τι φταίνε αυτοί αν το αντίθετο φύλο τους είναι αδιάφορο… Δεν είναι κουνιστοί, δεν είναι ανώμαλοι, δεν είναι αδερφές, είναι διαφορετικοί…
Η μεγάλη σιωπή που ακολούθησε με έκανε να αναρωτηθώ τι συνέβαινε εκείνη την στιγμή μέσα σε εκείνοτο κεφαλάκι… Σχεδόν ανησύχησα, μέχρι που επανήλθε η παλιά, καλή Τούλα που όλοι ξέραμε…
-Και τα παιδιά τί τα θέλουνε;; Για να τα κάνουν σαν τα μούτρα τους;; Τι μπορούν να προσφέρουν δύο τέτοιοι άνθρωποι σε δύο μικρά παιδιά, μου λες;;
-Αγάπη, πολλή αγάπη. Αυτό μπορούν να τους προσφέρουν. Και πολλά λεφτά, σαν πριγκηπόπουλα θα τα μεγαλώσουν… Όσο για τα μούτρα τους, ξέρεις πολύ καλά ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι κληρονομική ασθένεια. Τα παιδιά θα γίνουν ότι θέλουν να γίνουν. Μπορεί γκέι, μπορεί στρέιτ. Καθόλου δεν αποκλείεται να αγαπήσουν γυναίκες επειδή θα μεγαλώσουν με δύο μπαμπάδες… Να το ξέρεις…
-Με δύο μπαμπάδες!! Ωραία οικογένεια!! Ένας σκύλος τους λείπει για να ολοκληρωθεί η οικογενειακή τους ευτυχία…
-Ωραία, ξε-ωραία, έτσι μεγαλώνουν σήμερα κάποια από τα παιδάκια στον κόσμο. Με δύο μπαμπάδες ή με δύο μαμάδες. Και είμαι σίγουρη ότι κάποιες από αυτές τις οικογένειες θα κάνουν τα παιδιά αυτά να νιώσουν μεγάλη ασφάλεια, ζεστασιά κι αγάπη. Αυτό είναι το ζητούμενο για μένα, όλα τα άλλα δεν έχουν και τόση σημασία.
Δεύτερη σιωπή. Δεν ήταν στον χαρακτήρα της Τούλας να καταπίνει τη γλώσσα της.Έδειχνε ηττημένη. Η κουβέντα με αφορμή τον Έλτον Τζον δεν οδηγήθηκε εκεί που ήθελε. Περίμενε από μένα μια επιβεβαίωση της θεωρίας της κι εγώ την απογοήτευσα πετώντας της αγάπη και ασφάλεια. Ύπουλος αντίπαλος η αγάπη και αναπάντεχος…
Αποφάσισα να λήξω την αντιπαράθεση χωρίς να της εξομολογηθώ πόσο όμορφο και συμπαθητικό βρίσκω τον Στέφανο Κασσελάκη. Δεν θα ήταν δίκαιο, δεδομένων των συνθηκών. Αντ’ αυτού, έβγαλα παγωτό από την κατάψυξη, το οποίο είχα αγοράσει από το αγαπημένο μας ζαχαροπλαστείο και της το σέρβιρα μαζί με ένα φρέσκο Αργείτικο νέο, το οποίο δεν είχε προλάβει να διαδοθεί ακόμα:
-Α, δεν σου είπα…
