Λένε πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Ίσως να μην είναι πάντα αποδεκτό, όμως σίγουρα ο σκοπός αγιάζει τους χώρους! Αυτό συνέβη με το τριήμερο θεατρικό δρώμενο στο παλιό εργοστασιακό κουφάρι της χυμοποιείας «ΡΕΑ», από τη θεατρική ομάδα της «Πύλης Πολιτισμού» Ναυπλίου και την σκηνοθετική επιμέλεια της Αιμιλίας Βάλβη. Η θεατρική παράσταση είχε τον τίτλο «Ετεροτοπίες ή ψάχνω ένα χώρο να χωρέσω» και στηρίχτηκε σε μια επιλογή ρεμπέτικων τραγουδιών μεταξύ των οποίων και το γνωστό «Γράμμα» σε στίχους Γιώργου Μητσάκη και σύνθεση Γιώργου Ζαμπέτα που πρωτοτραγούδησε το 1956 η Μπέμπα Μπλανς. Η παράσταση λοιπόν ήταν ένα γράμμα με πολλούς αποδέκτες.
Προς παλαιούς και νέους ασχολούμενους με τα κοινά την προεκλογική αυτή περίοδο, το γράμμα ήταν μια υπενθύμιση της παντελούς απουσίας μιας σοβαρής αίθουσας καλλιτεχνικών εκδηλώσεων και ιδιαίτερα Θεάτρου! Σε μια Αργολίδα του Πολιτισμού, της Ιστορίας και ενός Πανεπιστημίου που προάγει τις τέχνες και κυρίως τις θεατρικές σπουδές, η έλλειψη μια τέτοιας αίθουσας προκαλεί τουλάχιστον προβληματισμό. Το «ψάχνω ένα χώρο να χωρέσω» στο δεύτερο μέρος του τίτλου της παράστασης, αναφέρεται ακριβώς σ’ αυτόν τον προβληματισμό. Βεβαίως, η παρουσίαση των δράσεων πολιτισμού σε παλιούς επαγγελματικούς και μη χώρους, αποτελεί ένα εξαιρετικό εργαλείο αναβίωσης των χώρων αυτών και αναγκαία συνθήκη διατήρησής τους. Όμως, όπως σωστά μου θύμισε σε συζήτηση μετά το τέλος της παράστασης η Αιμ. Βάλβη, εκτός από τον ρομαντισμό υπάρχει και το θέμα της ασφάλειας ηθοποιών και θεατών, που τίθεται στους χώρους αυτούς σε σχέση με μια οργανωμένη αίθουσα καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.
Το συγκεκριμένο εργοστάσιο έχει ήδη χρησιμοποιηθεί σε προηγούμενες εκδηλώσεις μεταξύ των οποίων και η εικαστική εγκατάσταση της Ελένης Βαροπούλου «Μικροφυσικές των ερειπίων» τον Ιούλιο 2017. Η Αργολίδα διαθέτει αρκετούς τέτοιους χώρους οι οποίοι θα πρέπει να προστατευτούν καθώς αποτελούν τεκμήρια της βιομηχανικής μας κληρονομιάς. Με εξαίρεση την ιδιωτική πρωτοβουλία του «Φουγάρου» δεν φαίνεται η διάσωση των κτιρίων αυτών να αποτελεί μέρος της αυτοδιοικητικής λογικής για τον πολιτισμό!
Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα, έλεγε με λυρισμό στο ρεφραίν του τραγουδιού που αντήχησε στους τοίχους του παλιού εργοστασίου, σα να το τραγούδαγαν μαζί με τους ηθοποιούς οι παλιοί εργαζόμενοι. Η παράσταση στηρίχτηκε στο ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι, για να μιλήσει για ανθρώπινες σχέσεις, σχέσεις μεταξύ των δυο φύλων και κάπως περισσότερο για το ρόλο της γυναίκας στο επίκεντρο των σχέσεων αυτών. Βέβαια, τα περισσότερα από αυτά ήταν τραγούδια πόνου, σύγκρουσης, αδύνατης συνύπαρξης. Προφανώς, η θεατρική ομάδα τα επέλεξε δίνοντας έμφαση περισσότερο στις αδιέξοδες σχέσεις, παρά στον ρομαντισμό τους. Αυτό όμως είναι θέμα επιλογής και κυρίως πρότασης που έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό από το αργολικό κοινό, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι χρειάστηκε μια συμπληρωματική παράσταση για να εξυπηρετηθεί η μεγάλη προσέλευση.
Συγχαρητήρια επομένως για την πρωτοβουλία και τις εξαιρετικές βραδιές που μας χάρισε η «Πύλη Πολιτισμού», η θεατρική της ομάδα και η Αιμ. Βάλβη που επιμελήθηκε την πρόταση. Ο χώρος ξανάζησε και μαζί του πήραμε μια γλυκιά γεύση «αρχαίας σκουριάς» όλες και όλοι εμείς.
Γ. Κόνδης
