Άρθρο του Τόλη Κοΐνη,
υποψηφίου δημοτικού συμβούλου Ναυπλιέων
με την παράταξη «Ναυπλία Ενωμένη»
του υποψηφίου δημάρχου Δημήτρη Παπαδημόπουλου
Αρκετά με τη θλιβερή προσωπικότητα… Όλη η Ελλάδα μας κοροϊδεύει. Πιστεύω πως οι δημοτικές εκλογές θα αλλάξουν αυτή τη φορά – τουλάχιστον- τα πρόσωπα στον Δήμο. Το ζητούμενο όμως είναι να αλλάξουμε συμπεριφορές και τρόπους δράσης. Να σοβαρευτούμε σαν πόλη. Να κοιτάξουμε το συμφέρον της πόλης και όχι το προσωπικό βόλεμα. Να μιλήσουμε για τα προβλήματά της. Να τσακωθούμε πάνω στους τρόπους επίλυσής τους. Και στο τέλος να καταλήξουμε σε δημοκρατικά αποδεκτές λύσεις.
Προς το παρόν επικρατεί το αντίθετο. Και εγώ προσωπικά και οι υπόλοιποι φίλοι της ΝΑΥΠΛΙΑΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ και ο υποψήφιος Δήμαρχος ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ αντιστεκόμαστε. Είμαστε αντίθετοι στην τακτική «γιούργια, στον ταβλά με τα κουλούρια». Σεβόμαστε τα χρήματα των συμπολιτών μας, σεβόμαστε τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πρέπει να πηγαίνουν σε έργα ωφέλιμα για όλους και όχι να κάνουν κάποιους πλούσιους πλουσιότερους.
Ας δούμε λίγο την παλιά πόλη του Ναυπλίου. Έχει απομείνει με ελάχιστο μεν μόνιμο πληθυσμό, αλλά με τεράστιο πλήθος εργαζομένων και επαγγελματιών. Είναι το μέρος του Δήμου που σηκώνει το μέγιστο βάρος του Τουρισμού. Γι αυτό χρειάζεται την προσοχή όλων μας. Ας απαριθμήσουμε μερικά από τα προβλήματα. Δεν εξαντλούνται σε αυτά. Θα επακολουθήσει και άλλη ανάρτηση. Οι απόψεις είναι μεν προσωπικές, αλλά ήδη επεξεργάζονται από την παράταξή μας.
1) Ο χαρακτήρας της παλιάς πόλης. Πρέπει να ξακαθαρίσουμε ότι αν υποβαθμιστεί η παλιά πόλη σε έναν «πανσιόν μαχαλά» και με καταστήματα που στοχεύουν μόνο στον τουρισμό, αλλάζει ο χαρακτήρας της και δεν θα αποτελεί πόλο έλξης τουριστών, προς μεγάλη ζημιά όλων μας. Αυτό πρέπει να έχει κατά νουν η μελλοντική Δημοτική Αρχή για να αρθρώσει τις σωστές πολιτικές. Η φέρουσα ικανότητα των τουριστικών δραστηριοτήτων μειώνεται καθώς εμείς δεν επενδύουμε σε πολιτιστικές υποδομές και δεν βοηθάμε την μόνιμη εγκατάσταση κατοίκων και επαγγελματιών.
2) Το κόστος ζωής. Το κόστος ζωής στην παλιά πόλη έχει ανέβει πολύ. Για έναν μόνιμο κάτοικο είναι δυσβάστακτο να πληρώνει ΕΝΦΙΑ που καθορίζεται από την εμπορικότητα των ισογείων ή των διπλανών πανσιόν. Τον συμφέρει να μετακομίσει και να μετατρέψει το σπίτι του σε κάποιο είδος ενοικιαζομένων δωματίων. Ο Δήμος πρέπει να χαράξει, στα πλαίσια των δυνατοτήτων του, μια πολιτική άρσης των βαρών που γονατίζουν τους μόνιμους κατοίκους. Ίσως μια εκπτωτική ΚΑΡΤΑ ΜΟΝΙΜΟΥ ΚΑΤΟΙΚΟΥ να ήταν μια λύση.
3) Το συγκοινωνιακό είναι το σοβαρότερο πρόβλημα της παλιάς πόλης. Οι πλακοστρώσεις, η πεζοδρόμηση της πλατείας Συντάγματος και τα έργα της παραλίας, ναι μεν έδιωξαν ένα φόρτο οχημάτων, αλλά είτε έγιναν χωρίς συγκοινωνιακή μελέτη είτε έγιναν με μια επιπόλαια και επιφανειακή μελέτη μόνο για τυπικούς λόγους. Δημιούργησαν τεράστια προβλήματα. Όχι μόνο στους μόνιμους κατοίκους, αλλά και στις επιχειρήσεις. Η ανάθεση μιας σοβαρής μελέτης πρέπει να γίνει άμεσα. Όσες είχαν δει το φως της δημοσιότητας στο παρελθόν (πχ. Να γίνει διπλής κατευθύνσεως δρόμος η λεωφόρος Αμαλίας, μάλλον φαιδρές ήταν). Ίσως τελική λύση να δοθεί με δωρεάν αποκλειστικό πάρκινγκ στην παραλία και τη δημιουργία κάποιου είδους μέσου μαζικής μεταφοράς. Και να μπει μια τάξη στο μέρος του δρόμου που καταλαμβάνουν οι διάφοροι επαγγελματίες (Νόμοι υπάρχουν, αρκεί να εφαρμοστούν). Το γενικό σχεδιασμό των συγκοινωνιακών προβλημάτων όμως δεν μπορούμε να τον πούμε εμείς, που δεν ξέρουμε, αλλά οι ειδικοί συγκοινωνιολόγοι, πολεοδόμοι κλπ.
4) Η τύχη των παλιών σπιτιών είναι ένα θέμα σοβαρό. Πλήθος οικιών έχουν κηρυχτεί διατηρητέες. Ενώ σε όλη την Ελλάδα ενισχύθηκαν από την Ε.Ε., στο Ναύπλιο δεν έτρεξε ούτε ένα τέτοιο πρόγραμμα, με αποκλειστική ευθύνη των Δημάρχων. Ώθησαν τους κατοίκους προς τις πανσιόν… όπου έδινε ενισχύσεις η Ε.Ε. και είχαν κάποτε ευνοϊκή φορολογική μεταχείριση. Μετά τα μνημόνια βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Θα πρέπει το κράτος να βάλει προγράμματα αναπαλαίωσης για τα διατηρητέα και να το ενισχύσει. Αν θέλουμε να μείνουν κάτοικοι.
5) Εκκλησιαστική περιουσία. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε συνεχή εκποίηση εκκλησιαστικών κληροδοτημάτων στην παλιά πόλη (είτε με πωλητήρια, είτε με μακροχρόνια ευτελή ενοικιαστήρια). Όσοι όμως άφησαν την περιουσία τους κληρονομιά στην εκκλησία, την έδωσαν με σκοπό το κοινό καλό. Εδώ χρειάζεται παρέμβαση της κοινωνίας των πολιτών να σώσουν ό,τι σώζεται ακόμα. Η παράταξή μας στηρίζει τις κοινωνικές και φιλανθρωπικές δράσεις των ενοριών, αλλά στηλιτεύει την διασπάθιση της εκκλησιαστικής περιουσίας.
6) Δημόσια περιουσία. Στο Ναύπλιο υπάρχουν περί τα έξι οικήματα τα οποία ανήκουν στο Δήμο, Υπουργείο Πολιτισμού, θυγατρικές τραπεζών κλπ. Η αναστήλωση και αξιοποίηση των περισσοτέρων χρονίζει. Θα πρέπει για το κάθε ένα από αυτά να κάνουμε, σαν πόλη, μια επιλογή «τί θέλουμε να στεγάσουμε εκεί», να γίνουν οι οικονομικοτεχνικές μελέτες και να προχωρήσουμε. Το παράδειγμα του παλιού Ταμείου στο Μεγάλο Δρόμο που εκποιήθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ πρέπει να μας προβληματίζει.
7) Παροχές. Τα τελευταία τριάντα χρόνια ο κάτοικος της παλιάς πόλης από προνομιούχος εξελίχθηκε σε παρίας. Παροχές που τις είχε άλλοτε περίσσια τώρα είναι υπό εξαφάνιση. Ιατρεία, καταστήματα τροφίμων, φροντιστήρια κλπ. Θα πρέπει να επεξεργαστούμε με σοβαρότητα μια πολιτική επανεγκατάστασης τέτοιων δραστηριοτήτων στην παλιά πόλη.
Ελπίζω με αυτά που έγραψα να συμβάλλω στον προβληματισμό. Η τακτική εκεινών που θέλουν τον Δήμο να μετατραπεί σε ΑΣΥΛΟ ΑΝΑΞΙΟΠΑΘΟΥΝΤΩΝ ΝΕΩΝ είναι ξένη προς εμάς.
ΤΟΛΗΣ ΚΟΪΝΗΣ
13/8/2023
