Κρυφάκουγα –που λέει ο λόγος– μια συζήτηση στο καφενείο. Μιλούσαν για κάποιον Γούβα. Δεν ήταν επώνυμο, αλλά το παρατσούκλι του δήμαρχου Ναυπλίου. Ρώτησα, πώς κι έτσι, και μου είπαν πως η διαδρομή από τα σύνορα της Ελλάδας ως την Πρεμετή Αλβανίας, έχει λιγότερες γούβες από τους δρόμους του δήμου. Και ήταν φορτηγατζήδες, αγρότες και λαϊκατζήδες. Και κοψοχέρηδες. Το φώναζαν με τόση αγανάχτηση που το «απερχόμενος δήμαρχος» ταίριαζε στο «πάει ο παλιός ο χρόνος».
Θα πει κανένας πως πρόκειται για καφενόβιους λαϊκισμούς. Αλλά είναι πολλές οι γούβες αυτής της δημοτικής αρχής και όχι μόνο της ασφάλτου που όντως έχουμε σπάσει τα αυτοκίνητά μας.
Δεν θα μας ενδιέφερε ιδιαίτερα που τόσος κόσμος βρίσκει αντιπαθή τον δήμαρχο, ο οποίος έχει την φήμη πως κάνει εχθρό και επιτίθεται προσωπικά σε οποιονδήποτε δεν συμφωνεί μαζί του, αν δεν συνοδευόταν από ανάλογες διαμαρτυρίες και καταγγελίες για την αυταρχική του διοίκηση. Δεν είναι καθόλου ασήμαντο θέμα. Ο πολιτισμός της συνεργασίας είναι από μόνος του αξία και ασφαλώς πιο αποτελεσματικός από την κούτρα του ενός.
Εξαντλώντας την επιείκεια μας θα μπορούσαμε να βαθμολογήσουμε τη δημαρχία με «έξι» (6), για την λειτουργική επάρκεια στα πάγια καθήκοντα ενός δήμου και για τα όποια έργα έχουν γίνει. Αλλά το έξι, εκτός που δεν αξίζει στην πόλη, δεν τρέχει και μόνο του. Μαζί με τα σφάλματα που έχουν γίνει και τα έργα που δεν έχουν γίνει, η βαθμολογία πέφτει από τη βάση.
Ενδεικτικά, στην ενότητα «επάρκεια στα πάγια», μαζί με τους τρύπιους δρόμους, πάσχει και στο πιο απαραίτητο, στην αποκομιδή των σκουπιδιών. Έλλειψη παντού σε καλαθάκια, (πρόσφατα προστέθηκαν μερικά σε κεντρικά σημεία), κάδοι χωρίς καπάκια, επικίνδυνοι για την δημόσια υγεία, διάσπαρτοι σκουπιδότοποι στην ευρύτερη δημοτική περιοχή που δεν είναι σε θέση να αποκαταστήσει, ενώ τα κλαδέματα και τα χορτάρια από τους κήπους σαπίζουν στα πεζοδρόμια. Η δε Καραθώνα έχει κάνα χρόνο που άλλαξε πάλι χρήση, από υπερπαραγωγή σκουπιδοσυγκέντρωσης, σε παραλία με ολίγη επιβάρυνση. Και αντί να ζητά συγγνώμη ο δήμαρχος, επαίρεται πως μας έσωσε από τον εαυτό του. ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ από την θητεία του την συντήρησε ως σκουπιδότοπο και τον ενδέκατο δήλωσε περήφανα πως «η χωματερή της Καραθώνας είναι ανενεργή σε ό,τι αφορά τα σύμμεικτα απορρίμματα. Πηγαίνουν μόνο τα κλαδέματα και κάποια ογκώδη αντικείμενα.» Καταλάβαμε άνακτα. Για τέτοιους άθλους μπορείς να καμαρώνεις.
Αν πούμε για σφάλματα, φτάνει να αναφέρουμε την εμμονική του δεντροκτονία. Για να μην γεμίζουμε σελίδες, φτάνει να θυμίσουμε πως κλάδεψε τους ευκαλύπτους της Τίρυνθας τον Ιούνιο και μετρήσαμε δέκα νεκρούς και πως επιδόθηκε σε μακελειό στην Αιγίου, όπου αν το περιλαμβάνει το σχέδιο ανάπλασης είναι βαρβαρότητα οικολογικά ανάλγητων κι αν δεν το περιλαμβάνει, προστίθεται στην αναλγησία μια σοβαρή παράβαση με νομικές επιπτώσεις. Αν προσθέσουμε και τις επανειλημμένες απόπειρες να τσιμεντάρει το πάρκο Κολοκοτρώνη που αποτράπηκε από την αντίδραση των πολιτών και κυρίως των μελών του «Ανάπλι Εμπρός», έχουμε μια εικόνα βανδάλων.
Να πάρουμε και μια ιδέα για τις παραλείψεις; Ενδεικτικά και πάλι γιατί ο κατάλογος είναι μεγάλος – κι εδώ θα είμαστε να τον ξεφυλλίσουμε ολόκληρο εν καιρώ.
Η πόλη του Ναυπλίου δεν έχει έναν πολιτιστικό χώρο για ευρύτερες δράσεις και εκδηλώσεις! Χωρίς άλλα σχόλια.
Το πέμπτο δημοτικό σχολείο δεν βρήκε οικόπεδο να στεγαστεί.
Τα αδέσποτα ζώα δεν έχουν στέγη.
Ο γύρος της Αρβανιτιάς παραμένει όλα τα χρόνια της θητείας του κλειστός επειδή ένα από τα ομορφότερα φυσικά και ιστορικά τοπία, η απόκρημνη πλευρά της Ακροναυπλίας, κινδυνεύει να καταρρεύσει. Και μιλάει για κάτι μελέτες. Πρόσφατες. Ενώ η Μονεμβασιά που αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα την ίδια εποχή, το 2010, βρίσκεται στο τελικό στάδιο αναστύλωσης.
Και για να μην ακούσουμε γκρίνιες για χρήματα που λείπουν ας πούμε και για κάτι που δεν χρειάζεται κεφάλαια από το ΕΣΠΑ. Στην πλέον τουριστική πόλη της χώρας, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΤΟΥΑΛΕΤΕΣ. Γέλασε όλη η Ελλάδα όταν ο δήμαρχος, μιλώντας με τον δημοσιογράφο Χατζή στο Άλφα ράδιο, δήλωσε πως είναι περιττές επειδή υπάρχουν πολλά… καταστήματα εστίασης. Κριτζάραμε, που λέει και η νεολαία, αφού γέλασε το πανελλήνιο με το ανέκδοτο που ξεφούρνισε και του φάνηκε για επιχείρημα. Μάλλον σε όλες τις πόλεις που διαθέτουν δημόσια WC, είναι επειδή δεν έχουν εστιατόρια και καφετέριες. Μετά κι απ’ αυτό, δεν μένει καμιά αμφιβολία σε τίνος τα χέρια είναι η πόλη.
Πλέον οι δημότες έχουν τρεις επιλογές για να αντικαταστήσουν την αρχή ενός ανδρός, τρεις νέες δημοτικές παρατάξεις. Είναι μάλλον απίθανο να συμφωνήσει κάποιος σε όλα όσα αφορούν τον κάθε συνδυασμό. Διακηρύξεις, πρόσωπα, δράσεις (ή αδράνειες) θα μπαίνουν πάντα στο μικροσκόπιο των προτιμήσεων του πολίτη. Αλλά έτσι είναι η πολιτική. Το συγκριτικά καλύτερο που επαφίεται στην κρίση του δημότη είναι αυτό που θα προσδιορίσει την ποιότητα της ζωής μας για τα επόμενα τουλάχιστον τέσσερα χρόνια.
Ελπίζουμε πως ο πολιτισμός που έχουν επιδείξει ως τώρα οι τρεις διεκδικητές της αρχής – πλην εξαιρέσεων – θα παραμείνει σε όλη την διάρκεια του προεκλογικού αγώνα αλλά και αφού αναδειχθεί ο νικητής. Αυτός είναι και σημαίνων λόγος να τους εμπιστευτούμε έναντι της αυθαιρεσίας και αδιαλλαξίας που έχει φέρει σε τέτοια κατάντια τον δήμο.
Δεν έχουμε λόγο να κρύψουμε την προσωπική μας προτίμηση στο Όραμα Δημιουργίας που ηγείται ο για τρεις τετραετίες πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου κ. Ορφανός και πολύ περισσότερο στην συνεργαζόμενη παράταξη «Ανάπλι Εμπρός» που έδωσε το μαχητικό παρών όλα αυτά τα χρόνια στην αντιπολίτευση, στην οποία ηγείται ο κ. Καράπαυλος. Τα μέλη του υπήρξαν μακράν ενεργότερα όλων και πάσχισαν πολύ να σώσουν ό,τι σωζόταν. Το ρεαλιστικό και φιλόδοξο πρόγραμμα τους, αναδείχτηκε μέσα από την δράση κι όσο να κάνει έχει ένα πλεονέκτημα ευθύνης.
Ταυτόχρονα όμως θα τονίσουμε τον σεβασμό μας προς τις άλλες δύο παρατάξεις και την ευχή μας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων είτε κυβερνήσουν είτε βρεθούν στην αντιπολίτευση.
Αντίπαλος είναι σίγουρα μια ανερμάτιστη δημοτική αρχή που ήταν κουτσή από τα νιάτα της και κατέληξε σε άσχημα γεράματα. Άσχημα για τους πολίτες του δήμου. Είναι αρκετοί αυτοί που εκτιμούμε από την απερχόμενη παράταξη και τους αναγνωρίζουμε πως οι ίδιοι έδωσαν πολλά αλλά μπόρεσαν να προσφέρουν ελάχιστα σε σχέση με τις δυνατότητές τους. Είναι κανόνας, ο κάθε μέτριος αρχηγός, να αφοπλίζει τους ικανούς από αδυναμία να τους παρακολουθήσει. Έτσι στερεώνει την προσωπική του εξουσία αδικώντας τους συνεργάτες του και τελικά τους δημότες.
Δεν μας διαφεύγει η αλλοίωση της καθαρής κρίσης στις δημοτικές εκλογές, που έχει να κάνει, με τον γνωστό, τον κουμπάρο, το φίλο, τον ξάδερφο, καθώς και με την ατομική εξυπηρέτηση, αλλά ελπίζουμε να επικρατήσει το πολιτικά ηθικό κριτήριο των περισσότερων. Εκείνων που βάζουν το συμφέρον της Πόλης πάνω απ’ όλα και αξιώνονται την τιμή να ευημερούν μαζί της.
