Απόσπασμα από το υπό έκδοση βιβλίο του Ανδρέα Τσιάκου: ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΡΙΛΚΕ
Μάιος 2023
Η τελευταία φορά που συνάντησα τον Ρίλκε.
Τι συντροφιά τα γραπτά σου αγαπητέ δάσκαλε. Δεν έχει περάσει ούτε ένα δευτερόλεπτο από τότε που σου έστειλα το τελευταίο μου γράμμα. Περίμενα την απάντησή σου, όπως ο ανιψιός μου τον Άγιο Βασίλη, όπως ο μόνος μια αγκαλιά που να τον χωράει επιτέλους. Και μου μίλησε η χθεσινή νύχτα, την ώρα που όλοι κυκλοφορούσαν στους δρόμους της πόλης πιασμένοι χέρι-χέρι, την ώρα εκείνη αποφάσισε να ξαναλάμψει το πανάρχαιο αστέρι της Βηθλεέμ μέσα στην καρδιά μου, και ήρθαν οι Μάγοι με τα δώρα τους. Μπήκαν στο σπίτι, όπως στην φάτνη. «Μα πως; Αφού ήταν κλειδωμένα». Άφησαν το γράμμα σου στο τραπέζι, λιβάνισαν τρεις φορές κι έπειτα εξαφανίστηκαν σαν το καπνό του λιβανιού, αφήνονταν την μυρωδιά να χορεύει κάτω απ’ το φως του σαλονιού.
«Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Γόνιμος είναι και ο έρωτας: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος».
Μα μη μιλάς γι’ αυτά αγαπητέ μου, σσσς!, πάρε βαθιά ανάσα και ξανασκέψου. Ω! πόσοι θα σου πουν αγόρι μου ότι στάσιμος μένεις. Όλοι αυτοί που στέκονται σε μια αποβάθρα να πάρουν το τρένο, το λεωφορείο, την σύνταξη… Πώς αγόρι μου να τους πεις ότι αγναντεύεις την θάλασσα στα μάτια του ανθρώπου που αγαπάς, γι’ αυτό είναι τα δάκρυα αλμυρά. Τι κι αν έγινες αόρατο δέντρο στην ορατότητά τους, οι ρίζες σου εκτείνονται προς όλα τα μήκη και τα πλάτη τούτου του κόσμου υπογείως. Πώς αγαπητέ μου να τους πεις πως τα μάτια τους ψεύδονται.
Ο χρόνος δεν αλλάζει με ημερομηνίες. Μείνε πιστός. Πιστός όπως έγραφε ο φίλος μου ο Κίπλινγκ. Να μην σε τρομάζει όταν τα λόγια σου κι οι πράξεις σου μπορούν να διαστρεβλωθούν από κάποιους επιτήδειους. -Αλήθεια διαβάστηκε εκείνο το δέμα-;
Μείνε σταθερός ανάμεσα στο γκρεμό και στο ρέμα, με τα κλαδιά σου γεμάτα πουλιά που κελαηδούν. Άλλωστε γυμνώνουμε ένα δέντρο για να φτιάξουμε χαρτί, πάνω του να γράψουμε τις αγωνίες μας.
Μην αποδεχτείς την αχαριστία, αλλά δώσε συγχώρεση.
Ο κήπος σου απεριόριστος ας είναι κι ας κλέβουν ξένα χέρια τους καρπούς σου. Ο Θεός σου και ο Θεός μου προστατεύουν την έμπρακτη αγάπη.
Θυμάσαι στο βιβλίο που σου δώρισε η αγαπημένη σου, – θα της πω από εδώ να κάνει ένα βηματάκι προς εσένα, μια προτροπή στην καλλιτεχνική της φύση, μια ευχή, μια προσευχή, γιατί είμαι σίγουρος πως είναι καιρός πλέον, αφού ο χρόνος είναι ένας πανέμορφος κύκλος που πάντα ευεργετεί και αγκαλιάζει τους ανθρώπους που αγαπιούνται, να ξανασμίξετε γιατί οι συμπτώσεις μεταξύ σας ξεπερνούν κάθε πραγματικότητα – εκείνο τον γέρο στις Σημειώσεις του Μάλτε Λάουριντς Μπρίγκε;
Θα χαρώ, όσο απίστευτο και αδιανόητο ακούγεται αυτό, – μας εμείς οι γεννημένοι από το όνειρο το ξέρουμε καλά πως κανέναν δεν ξεχνά το προσευχόμενο όνειρο– το επόμενο γράμμα σου να έχει γραφτεί και από τους δυο σας.
Προσεύχομαι λοιπόν στις «μαγικές» ενώσεις των μαγνητικών ενεργειών του Σύμπαντος.
Είθε η Χάρις του Θεού να είναι μαζί σας.
Υ.Γ.: Γράψε μου την καινούρια σου διεύθυνση.
