Στον φιλόξενο πολυχώρο της «Μέντα» στο Ναύπλιο, παρουσιάστηκε το βιβλίο της Κατερίνας Γραμματικού «Μικρές πλάνες» από τις εκδόσεις ΚΟΜΝΗΝΟΣ. Το βιβλίο ανατυπώθηκε μέσα στο 2022 και κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία. Η Λέσχη Ανάγνωσης του Κ.Ξ.Γ. ΛΟΓΟΣ «ΛΕΞΕΙΣ» υποστήριξε ένα μέλος της που τυγχάνει να είναι και η συγγραφέας.
Το βιβλίο σχολίασαν οι ομιλητές Κωνσταντίνος Τζιαμπάσης (αρχαιολόγος) και Χαρά Δουσεμεντζή (ψυχολόγος) ενώ αποσπάσματα κειμένου αφηγήθηκε η ηθοποιός Αρρήτη Κεχαγιά.
Μια απλή και αληθινή παρουσίαση, με καθόλου κλισέ, με φυσικότητα και αυθορμητισμό αλλά και μια καταπληκτική ηθοποιός να ερμηνεύει κεφάλαια από το βιβλίο, γέμισαν την αίθουσα με ζωντάνια και χαμόγελα.
Οι Μικρές Πλάνες είναι μια νουβέλα (το λένε και μυθιστόρημα) για τη Μεγάλη Εβδομάδα εκείνης της εποχής, όπως μας είπε η συγγραφέας. Γραμμένο σε άκαμπτη γλώσσα, ξεφεύγει του μύθου και αγγίζει το πολιτικό κείμενο.
Παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα του βιβλίου:
“Κάθε Πάσχα περιμέναμε τη δική μας Ανάσταση. Ηπροσμονή μας, εμένα και της ξαδέλφης Δανάης, μεγάλωνε όσο σκεφτόμασταν ότι θα πάμε στην εκκλησίαμε τα καινούργια μας, τα σταλμένα με το αεροπλάνοαπό τους «θείους» μετανάστες της Αμερικής σε ασυνόδευτα δέματα. Μέσα σε εκείνα έβαζαν κάθε λογής καλούδια του μόχθου. Εκτός από μεταχειρισμένα ρουχαλάκια και κάτι χαβανέζικα πουκάμισα, που ντρεπόταννα φορέσει ο Πατέρας, βρίσκαμε οδοντογλυφίδες καιοδοντόβουρτσες, οδοντόπαστες Colgate με στοματικόδιάλυμα (το οποίο χρησιμοποιούσαμε για κολόνια),τσίχλες Brouklyn, χαρτομάντιλα, κουτάλες μαγειρικής,τσιγάρα ΚΕΝΤ, ρολόγια χωρίς δείκτες και τόσα άλλαδείγματα του άχθους της ξενιτιάς που έπαιρναν τη μορφή ιερού συμβόλου, διατρανώνοντας τη φετιχιστικήπλευρά του αντικειμένου.Οι «θείοι», έτσι τους αποκαλούσαμε, δεν είχαν όνομα, αφού ήταν για εμάς τα πράγματα που έστελναν, είχαν ξενιτευτεί. Ο καπιταλισμός και ο φιλελευθερισμόςστην τέλεια εφαρμογή του θα άρπαζε τα υγιή σώματακαι τα δυνατά μυαλά, προκειμένου να παράγει πλούτο.Κι αυτό γινόταν πάντα, απόδειξη η Ιστορία που καταγράφει και επαναλαμβάνει δίχως τελειωμό το ίδιο κοινωνικό φαινόμενο.
…………………………………………………………
“Με τη νηστεία και την προσευχή είχες μια περίεργηόρεξη για συναισθήματα. Μέσα από τον Άμβωνα τουιερού ναού πρωτοαντίκρισα τον αρχετυπικό μου Ορφέα εγώ η Ευρυδίκη, στο Άβατο για τα θηλυκά τόπο,εκεί όπου εμείς οι μικρότεροι κάναμε άσυλο. Μπορείνα ασελγούσαμε μιμούμενοι τον σοβαροφανή ιερέακαι τον διάκονο, άλλοτε τον τρελό του χωριού, ή όταντραγουδούσαμε με τον δικό μας τρόπο τα Ευαγγέλια,μα όλα ήταν μέρος του παιχνιδιού.Τότε ήρθε…
Σαν να μπήκε στο παιχνίδι αρχάγγελος,μπερδεμένος με σύννεφα σε σμήνος αγγέλων μέσα.Τον αναγνώρισα αμέσως, όπως γνωρίζει το βρέφοςτον φυσικό αέρα και τη χαρά ότι μπορεί μόνο του ναπαίρνει οξυγόνο κι ας βγάζει ακόμα σάλια. Μπορείς νααναβλαστήσεις από όποιο σκοτάδι βρεθείς, άμα δειςτον έρωτα να σε κοιτάζει μες στα μάτια, όσο σου ρίχνει φως από ένα σύμπαν γεμάτο ήλιους, ν’ ανθίζεις, νακαρποφορείς μπορείς κι ας είσαι ένα ξερό αγριόχορτοσε πέτρινη πλαγιά, που το δέρνει το φυγιό.Τον γνώρισα εντός ναού, τον ράντισα η ίδια ως μυροφόρα τον Ναζωραίο μου και από τότε ανυπομονούσα τηνώρα και τη στιγμή ν’ αναστηθώ. Μα η εκκλησία είναι τόπος απαγορευτικός για τα ένστικτα που ομολογούν χαρά,όταν προέρχεται από σώμα ή όταν η ψυχή αγαλλιάζει.
Πολύτιμοι αρωγοί για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης ήταν: Η ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΤΟΥ Κ.Ξ.Γ. ΛΟΓΟΣ «ΛΕΞΕΙΣ», η «ΟΔΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ» και η AGROTRUST.
