Βαρέθηκα την τυχαιότητα και τα περιστασιακά φλερτ. Βαρέθηκα να μιλάω συνέχεια για πρώτη φορά με καινούργια άτομα. Βαρέθηκα να πηγαίνω σε πρώτα ραντεβού. Βαρέθηκα αυτή την ίδια διαδικασία ξανά και ξανά. Δεν έχει πλέον ενδιαφέρον. Νιώθω λες και βγαίνω με το ίδιο άτομο το οποίο απλά αλλάζει πρόσωπο. Πάντα η ίδια κουβέντα, οι ίδιες λέξεις και ένας μέτριος καφές ή μια ξινή μπύρα. Στα ίδια μαγαζιά να συζητάμε για τα ίδια πράγματα. Τι σπουδάσαμε, γιατί και τι κάνουμε τώρα.
Τρώμε το χρόνο μας, αυτό κάνουμε…
Έχω βαρεθεί να ακούω τις ίδιες πασέ απαντήσεις. «Αυτό ήθελαν οι δικοί μου», « Έχει λεφτά αργότερα», «Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω και διάλεξα αυτό». Θεέ μου, πόσο απεχθάνομαι αυτές τις φράσεις. Από ανθρώπους που συμβιβάστηκαν να ζουν μια απλή ζωή, μια ζωή που πηγαίνει μόνο ευθεία σαν ένα βελάκι που τους δείχνει το δρόμο. Και δεν έχει τίποτα κακό αν εσένα σου αρέσουν αυτά, αλλά εγώ προσωπικά τα βαρέθηκα. Με κούρασαν, με πλήττουν.
Που πήγαν οι άνθρωποι που μπαίνουν σε ένα δωμάτιο και αυτό γεμίζει χρώμα; Που πήγαν οι άνθρωποι που μόνο τα μάτια τους διηγούνται χιλιάδες ιστορίες; Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν να κάθονται σε ένα σημείο και να παραπονιούνται που ο καφές είναι τελικά πικρός ή δεν σερβίρουν την μπύρα με λεμόνι. Που πήγαν αυτοί οι άνθρωποι που το μυαλό τους τρέχει συνέχεια σε ιδέες και όμορφα πράγματα. Αυτοί που βλέπουν μυρωδιές και ζουν τους ήχους. Αυτοί που για εκείνους η μουσική είναι η καθημερινή τους ομιλία και η ποίηση ο τρόπος ζωής. Που πήγαν αυτοί οι άνθρωποι; Αυτοί που παρακολουθούν τα αστέρια και κάνουν λες και ξέρουν τα μυστικά τους. Δεν έχω δει τίποτα ομορφότερο από έναν άνθρωπο να χαζεύει τον έναστρο ουρανό και τα μάτια του να γυαλίζουν κάτω από την λάμψη των μικρών άψυχων ουσιαστικά βράχων του διαστήματος, και να χαμογελούν. Γιατί στην δική τους φαντασία οι βράχοι σχεδιάζουν ιστορίες και εκείνοι παρακολουθούν πάντα σαν να είναι η πρώτη φορά που κοιτάζουν τον ουρανό. Και μετά θα σου ζητήσουν συγγνώμη γιατί δεν κατάλαβαν πόση ώρα ήταν απορροφημένοι. Που πήγαν; Τους θέλω πίσω, μου λείπουν!
Και μου λείπουν γιατί αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν να αγαπούν, να παθιάζονται και να τρελαίνονται.
Και τους ψάχνω. Και τους ψάχνω γιατί νιώθω μόνη μου. Πάντα είμαι εκείνο το άτομο. Εκείνο που θα σε καλέσει για να σου πει τη μέρα του ή για να σου περιγράψει το σαλιγκάρι που είδε στο δρόμο και του φάνηκε αστείο. Είμαι εκείνο το άτομο που θα προσπαθήσει να σου εξηγήσει τι του λένε τα αστέρια. Τις ιστορίες και τους μύθους με κάθε λεπτομέρεια. Που χωρίς να το καταλαβαίνει θα σου μιλάει για ώρες, μέχρι να του πεις ότι κουράστηκες. Πάντα ήμουν εκείνο το άτομο. Πάντα αγαπούσα με τον πιο όμορφο τρόπο, αλλά έχω φτάσει σε ένα σημείο που να μην αντέχω άλλο.
Πάντα καταλήγω να πληγώνομαι γιατί πάντα καταλήγω να βλέπω τους μεγαλύτερους έρωτές μου να ερωτεύονται άλλους. Να περνάω χρόνο και να δίνω συμβουλές σε άτομα, να τους μιλάω για τον έρωτα και να βλέπω άστρα να σχηματίζονται στα μάτια τους. Να νιώθω πως επιτέλους τα κατάφερα βρήκα το ένα άτομο, εκείνο που θα σπάσει την κατάρα και μαζί θα ζούσαμε το ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Και εκεί που νιώθω πως το ψάξιμο τελείωσε. Τους βλέπω να φεύγουν να απομακρύνονται, να χάνονται και να ερωτεύονται κάποιον άλλον που δεν είναι εγώ, κάποιον άλλον με τον τρόπο που τους έδειξα εγώ, αλλά δεν είναι εγώ. Και εγώ να μένω εκεί, ακίνητη στην θέση μου γιατί συμβαίνει ξανά και να αναρωτιέμαι τι έκανα λάθος αυτή φορά. Που δεν υπήρξα πάλι αρκετή;
Και κανείς δεν απαντάει. Γιατί κανείς δεν ξέρει. Κανείς δεν ξέρει ποιας κατάρας έρμαιο είμαι να ερωτεύομαι ανθρώπους που τρελαίνονται, παθιάζονται, ονειρεύονται πράγματα αμέτρητα, χιλιάδες, σκόρπια από εδώ και από εκεί. Πράγματα άπειρα στα οποία κανείς δεν ξέρει γιατί εγώ εχώ δεν χωρώ εκεί. Πράγματα τα οποία εκείνοι αγαπούν και εγώ τα αγαπάω επειδή εκείνοι τα αγαπούν, αλλά εκείνοι δεν θα αγαπήσουν ποτέ εμένα. Έτσι αγάπησα, έτσι αγαπάω και έτσι ποτέ δε θα αγαπηθώ. Γιατί είμαι καταδικασμένη να αγαπάω μόνο πράγματα που η μοίρα έταξε να μην μπορούν να μου επιστρέψουν ποτέ αυτή την αγάπη.
Αναστασία Μαρκέλλα Νεαμονίτη
(Η Αναστασία Μαρκέλλα Νεαμονίτη είναι φοιτήτρια του Τμήματος Παραστατικών και Ψηφιακών Τεχνών, της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου).
