Ευτύχησα μόνος μου.
Χωρίς ιερότητα χωρίς
υγεία.
Μερίζοντας τρόμους
ανώφελα μεγάλα κομμάτια
σήμερα πεθαίνω
αύριο πεθαίνω.
Στον άγιο αριθμό των ανέργων
είμαι πάντοτε μέσα.
Διεθνής κι ακάθεχτος
υποφέρομαι
στη θρησκεία του σκούληκα.
Επώνυμο: Πλήρης.
(Ψυχαγωγία εις ύψος, 1986)
Καθισμένος στο κεφαλόσκαλο μιας πόρτας με δυνατά τα σημάδια του χρόνου πάνω της, ο ποιητής δείχνει να έχει βρει το κατάλληλο σημείο να ξαποστάσει από το άθλημα της ζωής και σα να παρατηρεί περαστικούς, ανθρώπους και στίχους, τους καταγράφει με την κίνηση της ματιάς και τους παλμούς της σκέψης. Ελάχιστα φωτογραφικά τεκμήρια του Ν.Καρούζου υπάρχουν, όμως όλα είναι το ίδιο ποιητικά με τη σκέψη και την ίδια του τη ζωή.
Την Παρασκευή 1/7 και το Σάββατο 2/7 στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 2ου Φεστιβάλ Λόγου και Τέχνης «Νίκος Καρούζος», που οργανώνεται για δεύτερη συνεχή χρονιά από τον Δήμο Ναυπλίου και τον ΔΟΠΠΑΤ, ο ποιητής από το ίδιο κεφαλόσκαλο θα βρεθεί και πάλι μεταξύ φίλων, γνωστών και άγνωστων που νοιάζονται για τη σκέψη, για το ύφος, για τη γλώσσα, για το νόημα μιας ύπαρξης που δεν επέλεξε ποτέ τις εύκολες διαδρομές του βίου. Αντίθετα, οι στάσεις ζωής που επέλεξε είναι απολύτως αντισυμβατικές, ακραίες ίσως για όσες και όσους από εμάς αναζητούμε την επιβεβαίωση της ορθότητας του κομφορμισμού μας στη μεγαλειώδη ύπαρξη του αντίθετου! Στην κυριολεξία φτωχός μέχριτο τέλος, καπνιστής και πότης, αναζητούσε στο παιχνίδισμα των λέξεων απάντηση σε θεμελιώδη υπαρξιακά ερωτήματα κρατώντας αποστάσεις από τις … πρέπουσες απαντήσεις. Στην «πρώτη συναίσθηση» (1981) θέτει δυναμικά και απόλυτα τις αποστάσεις αυτές.
Φαντασιώνομαι άσκημα
είμαι κυριολεχτικά για πέταμα
είμαι καθώς ένα παλιόχαρτο
που ταλαντεύεται στον αγέρα
δεν ισχυρίζομαι βρε όρνια πως είμαι χιονοδρόμος
μα όμως θα ’πρεπε να συνηθίσω το τίποτα
σαν έστω φεγγερή συμφορά δεν τα κατάφερα
να ενσαρκώσω το τίποτα.
Στο αφιέρωμα για τον Νίκο Καρούζο του 2ου Φεστιβάλ Λόγου & Τέχνης, γίνεται προσπάθεια, να ακουστούν τα βιώματα και οι αναλύσεις, οι προσεγγίσεις του ποιητικού έργου και εκείνες της ζωής του ποιητή και με τον ποιητή. Την Παρασκευή (1/7) στο «Τριανόν» παρουσιάζεται το βιβλίο της συντρόφου των τελευταίων χρόνων του Εύας Μπέη «με τον Νίκο Καρούζο». Ίσως να είναι η καλύτερη απόδοση του Λόγου για την Τέχνη και το αντίστροφο, σε μια διήγηση ζωής μιας εικαστικού με έναν ποιητή που θα επιτρέψει να ανακαλύψουμε άλλες πλευρές της σχέσης και της σκέψης. Σ’αυτό θα βοηθήσουν η ίδια η εικαστικός Εύα Μπέη, ο Νίκος Κουφάκης (συγγραφέας-εκδότης) και ο Γιάννης Παλαβός (συγγραφέας-μεταφραστής).
Το Σάββατο (2/7) το αφιέρωμα αυτό θα συνεχιστεί με προσεγγίσεις του έργου του ποιητή και βιωματικές καταθέσεις από τους: Σάββα Μιχαήλ (ιατρός-συγγραφέας), Κώστα Μανωλίδη (αρχιτέκτονας-συγγραφέας), Φαίη Τζανετουλάκου (ιστορικός τέχνης), Γιώργο Πατρινιό (ποιητής) και Άρη Βετούλη (ιατρός). Η Εύα Μπέη, ο Αντρέας Τσιάκος και ο Νίκος Τσιπόκας θα διαβάσουν αποσπάσματα και θα απαγγείλουν ποιήματα.
Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος (1979)
Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ’μαθα
Τι είναι τα ποιήματα.
Είναι πληγώματα
ειν’ ομοιώματα
φενάκη
φρεναπάτη;
Φρενάρισμα ίσως;
ταραχώδη κύματα;
τι είναι τα ποιήματα;
Είν’ εκδορές απλά γαρδίσματα;
είναι σκαψίματα;
Είναι ιώδιο; είναι φάρμακα;
είναι γάζες επίδεσμοι
παρηγόρια ή διαλείμματα;
Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα.
Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.
