Φωτογραφία: H Κρύα Βρύση
του Γιώργου Νικολόπουλου
Ένας από τους (άγνωστους σήμερα) θρύλους της ορεινής Αργολίδας, αναφέρεται στη μονομαχία δύο πνευμάτων: Του στοιχειού της Αρκουδόβρυσης και του στοιχειού της Νεραϊδόβρυσης…
Η Αρκουδόβρυση είναι πηγή που βρίσκεται στην οροσειρά του Κτενιά, πάνω από το χωριό Κρύα Βρύση. Η Νεραϊδόβρυση στο απέναντι όρος, το Αρτεμίσιο, κοντά στο Τουρνίκι. Σήμερα και τα δύο χωριά έχουν εγκαταλειφθεί και κατοικούνται από παραθεριστές, όπως και το ενδιάμεσο χωριό, το Κρυονέρι (Μπούγα).
Την ιστορία την αφηγούνταν οι Κρυαβρυσιώτες πριν από πολλά χρόνια, τότε που τα χωριά έσφυζαν από ζωή και οι κάτοικοί τους, όπως άλλωστε σε κάθε γειτονική πόλη ή χωριό, εξέφραζαν μεταξύ τους αντιπαλότητες.
Θα προσπαθήσω να μεταφέρω το θρύλο με …αμεροληψία λόγω καταγωγής (παππούς από την Κρύα Βρύση, γιαγιά από το Τουρνίκι):
Το στοιχειό της Αρκουδόβρυσης προστάτευε την περιοχή της Κρύας Βρύσης και το στοιχειό της Νεραϊδόβρυσης το Τουρνίκι.
Ένας τσοπάνης από την Κρύα Βρύση βοσκούσε στην περιοχή 40 αγελάδες από τις οποίες καθεμία είχε ένα μοσχαράκι. Ωστόσο, μέρα με τη μέρα το στοιχειό του χωριού έφαγε τα 39 μοσχάρια και άφησε μόνο ένα…
Ο βοσκός του έκανε παράπονα και τότε το στοιχειό της Αρκουδόβρυσης του αποκάλυψε ότι σκόπευε να νικήσει το στοιχειό της Νεραϊδόβρυσης και να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος της περιοχής.
Θα ακολουθούσε το εξής σχέδιο:
Το επιζών μοσχαράκι θα έπινε το γάλα και των 40 αγελάδων για να παχύνει πολύ. Ο βοσκός κάποια στιγμή θα το έσφαζε και με το ξύγκι του θα έφτιαχνε μπαλάκια. Όπως είπε το στοιχειό της Κρύας Βρύσης στο βοσκό: “Το στοιχειό της Νεραϊδόβρυσης κι εγώ θα μεταμορφωθούμε σε βουβάλια και θα παλέψουμε. Εγώ θα έχω λευκό χρώμα κι εκείνο μαύρο. Εσύ θα του πετάς τα μπαλάκια από το ξύγκι”.
Έτσι κι έγινε. Κατά τη μονομαχία ο βοσκός πέταγε τα μπαλάκια πάνω στο μαύρο βουβάλι και μόλις ακουμπούσαν το δέρμα του πετάγονταν φωτιές.
Το στοιχειό της Νεραϊδόβρυσης εξολοθρεύτηκε και το στοιχειό της Αρκουδόβρυσης έγινε κυρίαρχος στην περιοχή ευεργετώντας την Κρύα Βρύση.
