Οι Έλληνες εξηγούν στον κόσμο γιατί Επαναστατούν (του Βασίλη Τσιλιμίγκρα)

(Σχόλια στα τρία πρώτα διακηρυκτικά – επαναστατικά κείμενα του 1821)

Γράφει ο Βασίλης Τσιλιμίγκρας

Με αφορμή τον εορτασμό των διακοσίων χρόνων από την έναρξη της Επανάστασης του 1821, είναι  ιδιαίτερα διαφωτιστικό να γνωρίσουμε την επίσημη ιδεολογική και διπλωματική προσπάθεια της Επανάστασης μέσα από τις πρώτες  διακηρύξεις των ηγετικών ατομικών και θεσμικών παραγόντων που αναλάμβαναν τη διαχείριση της επαναστατικής επιχείρησης.

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821, κορυφαία εκδήλωση της Ελληνικής εθνικής συνείδησης, και η επιτυχία της, προέκυψαν μέσα από τις σκληρές συνθήκες της τουρκικής κατοχής, την πνευματική αναγέννηση του Έθνους με το Νεοελληνικό διαφωτισμό, την οικονομική άνθηση, το γενικότερο επαναστατικό κλίμα στην Ευρώπη και την πάνδημη συμμετοχή  των Ελλήνων  στον απελευθερωτικό αγώνα,  οι οποίοι είχαν βιώσει τις οδυνηρές συνέπειες  της οθωμανικής εξουσίας και είχαν επιλέξει την ελευθερία και την εθνική αναγέννηση ως  αδιαπραγμάτευτες αξίες ζωής.

Η Επανάσταση του 1821 αποτελεί καθοριστικό πολιτικό, στρατιωτικό και διπλωματικό γεγονός στο χώρο της Βαλκανικής- η οποία ακόμη και  σήμερα υφίσταται τις συνέπειες της νεοοθωμανικής πολιτικής- σαφώς ανέλπιστο και απρόβλεπτο για τους ξένους, παράτολμο αλλά και πηγαίο και κατ’ ανάγκη απορριπτέο κατά την άποψη των άκρως συντηρητικών εταίρων της Ιερής Συμμαχίας, που αποτελούσε το θεματοφύλακα της « καθεστηκυίας τάξης της Ευρώπης» την περίοδο εκείνη.

Η Ιερή Συμμαχία, ασκώντας το ρόλο «του χωροφύλακα» και του τιμωρού όποιου αποτολμούσε να αντιδράσει στην καταπίεση ή να διεκδικήσει δικαιώματα και ελευθερίες, δεν ήταν διατεθειμένη να επιτρέψει οποιαδήποτε θετική ανταπόκριση απέναντι στην Ελληνική Eπανάσταση η οποία,  σ’ αυτή τη δύσκολη και εχθρική  ευρωπαϊκή συγκυρία, θα λειτουργήσει ως καταλύτης που θα επιταχύνει τη δοκιμασία της συνοχής της Ιερής Συμμαχίας εξαιτίας των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων των «φίλων – εταίρων» και θα συμβάλλει στην εμφάνιση φυγόκεντρων τάσεων που θα διαλύσουν οριστικά το θεσμό-σύμβολο της συντήρησης και της ανελευθερίας.

Την αναγκαιότητα, τους στόχους και τις διπλωματικές κινήσεις τη στιγμή της έκρηξης της Επανάστασης μπορούμε να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε μέσα από τρία επαναστατικά κείμενα που χρονικά απέχουν ένα περίπου μήνα (24Φεβρουαρίου μέχρι 28 Μαρτίου του 1821),γεωγραφικά καλύπτουν τον άξονα Ιάσιο, Πάτρα, Καλαμάτα και είναι γραμμένα από τον αρχηγό της Επανάστασης, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη, και τοπικές επαναστατικές εξουσίες. Πρόκειται για την προκήρυξη που θα εκδώσει ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στις 24 Φεβρουαρίου 1821, στο Ιάσιο της Ρουμανίας με τον εμπνευσμένο και προτρεπτικό τίτλο «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος»,[1] τη Διακοίνωση-Προκήρυξη του Αχαϊκού Διευθυντηρίου(ο όρος Διευθυντήριο παραπέμπει στη Γαλλική Επανάσταση και σηματοδοτεί ίσως και κάποιες πτυχές της) προς τους προξένους των ευρωπαϊκών δυνάμεων, που εκδόθηκε στις 26 Μαρτίου 1821, στην Πάτρα,[2] και την προκήρυξη-προειδοποίηση της Μεσσηνιακής Γερουσίας-Συγκλήτου προς τις ευρωπαϊκές αυλές, φέροντας την υπογραφή του «…φιλογενούς στρατηγού Πέτρου Μαυρομιχάλη», που εκδόθηκε στην Καλαμάτα, στις 28 Μαρτίου 1821, έτος που χαρακτηρίζεται ως 1ον  έτος της ελευθερίας,[3] σηματοδοτώντας και το μεγάλο διακύβευμα αυτού του αγώνα.

Ενώ το κείμενο του Α.Υψηλάντη απευθύνεται άμεσα στους απανταχού Έλληνες και τους προτρέπει να συμμετάσχουν στον αγώνα και έμμεσα στους ευρωπαίους, τα άλλα δύο έχουν παραλήπτη  άμεσα τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, γεγονός που απηχεί και τη διπλωματική εγρήγορση των επαναστατών αρχηγών οι οποίοι, γνωρίζοντας ότι μια από τις διεθνείς  πολιτικές προϋποθέσεις της επικράτησης ενός κινήματος είναι η αποδοχή του από το διεθνή παράγοντα , σπεύδουν να αιτιολογήσουν το εγχείρημά τους, να θέσουν προ των ευθυνών τους τις ευρωπαϊκές δυνάμεις  και να ζητήσουν τη συνδρομή τους.

Στα κείμενα αυτά δηλώνεται καθαρά ότι η Επανάσταση εκφράζει τη γενναία προσπάθεια των Ελλήνων  να απαλλαγούν από το φόβο και τις εγκληματικές πράξεις των Τούρκων τυράννων σε βάρος τους. Η έμφαση στον τυραννικό χαρακτήρα της οθωμανικής εξουσίας δικαιολογεί την αντίδραση και κάνει σαφή τη διαφορά Ευρωπαίων και Τούρκων. Αν μάλιστα ληφθεί υπόψη και  η πολιτιστική υπεροχή των Eυρωπαίων, τότε ακόμη περισσότερο είναι δικαιολογημένη η εξέγερση που ενισχύεται και με την επίκληση δύο ακόμη δεδομένων, δηλαδή του χριστιανικού θρησκεύματος και της συμβολής των προγόνων των Ελλήνων στη πολιτιστική εξέλιξη των Ευρωπαίων. Ο Α.Υψηλάντης θέλοντας να παρακινήσει τους Έλληνες να συμμετάσχουν στον αγώνα καταγράφει τα βάσανα και τον εξευτελισμό που υφίστανται: «Στρέψατε τους οφθαλμούς σας, ώ συμπατριώται, και ίδετε την ελεεινήν μας κατάστασιν! Ίδετε εδώ τους ναούς καταπατημένους, εκεί τα τέκνα μας αρπαζόμενα δια χρήσιν αναιδεστάτην της ασελγούς φιληδονίας των βαρβάρων τυράννων μας, τους οίκους μας γεγυμνωμένους, τους αγρούς μας λεηλατημένους, και ημάς αυτούς ελεεινά ανδράποδα!». Το Αχαϊκό Διευθυντήριο τονίζει ότι η περιφρόνηση και ο όλεθρος είναι ο στόχος των Οθωμανών εξουσιαστών: «…μας καταφρονεί το οθωμανικόν γένος και σκοπεύει όλεθρον εναντίον μας, πότε μ’ ένα και πότε μ’άλλον τρόπον…». Τέλος η Μεσσηνιακή Γερουσία καυτηριάζει τον ανυπόφορο ζυγό της οθωμανικής τυραννίας και την άθλια κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι δυστυχείς Πελοποννήσιοι Γραικοί και καταγράφει την επερχόμενη αλλαγή: «Αι χείρες μας, αίτινες ήσαν δεδεμέναι μέχρι του νυν από τας σιδηράς αλύσσους της βαρβαρικής τυραννίας, ελύθησαν ήδη και έλαβον τα όπλα κατά των τυράννων. Οι πόδες μας, οι περιπατούντες εν νυκτί και ημέρα εις τας εναγκαρεύσεις της ασπλαγχνίας, τρέχουν εις απόκτησιν των δικαιωμάτων μας. Η κεφαλή μας, η κλίνουσα τον αυχένα υπό τον σκληρόν ζυγόν, τον απετίναξεν ήδη, και άλλο δεν φρονεί, ειμή την ελευθερίαν της. Η γλώσσα μας, η αδυνατούσα εις το να προφέρει λόγον εκτός των ανωφελών παρακλήσεων προς εξιλέωσιν των τυράννων, κράζει μεγαλοφώνως  και κάμνη να αντηχεί ο αήρ το γλυκύτατον όνομα της ελευθερίας».

Η καταγραφή και προβολή των παθημάτων των Ελλήνων στοχεύει στην ευαισθητοποίηση των Ευρωπαίων  και ταυτόχρονα αιτιολογεί και ερμηνεύει  τη δραματική και καθολική απόφαση για ελευθερία ή θάνατο χωρίς ενδιάμεση επιλογή (εν ενί λόγω απεφασίσαμεν ή να ελευθερωθώμεν ή να αποθάνομεν[Μεσσηνιακή Γερουσία] –  …απεφασίσαμεν σταθερώς, ή ν’αποθάνωμεν όλοι ή να ελευθερωθώμεν[Αχαϊκό Διευθυντήριο]). Ταυτόχρονα η κοινή θρησκεία, ο Χριστιανισμός, που συνδέει τους Έλληνες με τους Ευρωπαίους, οδηγεί τους εκπροσώπους του Αχαϊκού Διευθυντηρίου να επισημάνουν το γεγονός αυτό( το ελληνικόν έθνος των χριστιανών- όλα τα χριστιανικά βασίλεια αναγνωρίζουν τα δίκαιά μας) ζητώντας  την εύνοια και τη  συνδρομή  τους. Μάλιστα στην προκήρυξη της Μεσσηνιακής Γερουσίας τονίζεται ότι η ευγνωμοσύνη των αγωνιζομένων θα είναι διαρκής(και ημείς θέλομεν σας ομολογεί άκραν υποχρέωσιν και εν καιρώ θέλομεν δείξει και πραγματικώς την υπέρ της συνδρομής σας ευγνωμοσύνην μας).

Είναι, λοιπόν, εντονότατο το ενδιαφέρον για τη διαμόρφωση μιας θετικής στάσης των ηγεσιών και της κοινής γνώμης των Ευρωπαίων. Ενώ όμως οι δύο τοπικές εξουσίες εστιάζουν το αίτημά τους στις βασιλικές αυλές(Προειδοποίησις προς τας Ευρωπαϊκάς Αυλάς- Διό παρακαλούμεν την συνδρομήν όλων των εξευγενισμένων γενών[Μεσσηνιακή Γερουσία]- … όλα τα χριστιανικά βασίλεια…[ Αχαϊκό Διευθυντήριο]), ο Υψηλάντης  αναφέρεται αποκλειστικά στους λαούς της Ευρώπης  οι οποίοι ως φιλελεύθεροι θα έρθουν  συναγωνιστές στην Ελλάδα (Προ πολλού οι λαοί της Ευρώπης πολεμούντες υπέρ των ιδίων δικαιωμάτων και της ελευθερίας αυτών , μας επροσκάλουν εις μίμησιν- Η Ευρώπη… απορεί δια την ακινησίαν μας – Η Ευρώπη θέλει θαυμάσει τας ανδραγαθίας μας – Οι φωτισμένοι λαοί της Ευρώπης… – Πολλοί εκ τούτων φιλελεύθεροι θέλουσιν έλθει δια να συναγωνισθώσι με ημάς ). Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι ο Υψηλάντης, κοντά στο όραμα του Ρήγα και με στόχο την εξέγερση όλων των Βαλκανίων, εκτιμά ότι οι λαοί της Ευρώπης με τη στάση τους θα προσδιορίσουν και την πολιτική των ηγεσιών τους την κρίσιμη αυτή ώρα., ενώ οι  επαναστάτες της Πελοποννήσου θεωρούν ότι η  βούληση των ηγετών της Ευρώπης  θα προσδιορίσει το είδος και το μέγεθος της   βοήθειας  προς αυτούς.

Δεν παραλείπουν, όμως, όλοι  οι επαναστάτες  να  επικαλεσθούν  τη  συμβολή των αρχαίων προγόνων τους στην ανάπτυξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού, γεγονός που επιβάλλει, ηθικά, τουλάχιστον, στους Ευρωπαίους τη συμπαράσταση στην Επανάσταση (… όλα τα χριστιανικά βασίλεια …έχουν εις μνήμην, ότι οι ένδοξοι πρόγονοί μας εφάνησαν ποτέ ωφέλιμοι εις την ανθρωπότητα…[Αχαϊκό Διευθυντήριο]  –  Δικαίω τω λόγω η μήτηρ μας Ελλάς, εκ της οποίας και   σεις εφωτίσθητε, απαιτεί όσον τάχιστα την φιλάνθρωπον συνδρομήν σας και δια χρημάτων και δι’ όπλων και δια συμβουλών των οποίων είμεθα ευέλπιδες ότι θα αξιωθώμεν…[Μεσσηνιακή Γερουσία] ) . Ιδιαίτερα ο Υψηλάντης τονίζει ότι οι Ευρωπαίοι είναι εμπνευσμένοι και διαμορφωμένοι από το διαφωτισμό και τις ευεργεσίες των προπατόρων των Ελλήνων (Οι φωτισμένοι λαοί της Ευρώπης…πλήρεις ευγνωμοσύνης δια τας προς αυτούς των προπατόρων ευεργεσίας επιθυμούσιν την ελευθερίαν της Ελλάδος). Ταυτόχρονα επικαλούμενος τις αρχές του πολιτικού φιλελευθερισμού και του δικαιακού ορθολογισμού συνδέει τον αγώνα των Ευρωπαίων για ελευθερία και τα δικαιώματα με τον αρχόμενο αγώνα των Ελλήνων και τονίζει ιδιαίτερα το δίκαιο χαρακτήρα της εξέγερσης (Ημείς φαινόμενοι άξιοι της προπατορικής αρετής και του παρόντος αιώνος, είμεθα ευέλπιδες να επιτύχωμεν την υπεράσπισιν των δικαίων αυτών και βοήθειαν), στοιχείο που οι Ευρωπαϊκοί λαοί με αγώνες επεδίωξαν θεωρώντας το στέρεη  βάση για την ευτυχία τους. Η ίδια επιχειρηματολογία χαρακτηρίζει και τα δύο άλλα κείμενα: ( …ώστε να δυνηθώμεν να φθάσωμεν ταχύτερον εις τον ιερόν και δίκαιον σκοπόν μας και να λάβωμεν τα τα δίκαιά μας και να αναστήσωμεν το ταλαιπωρημένον ελληνικόν γένος μας[Μεσσηνιακή Γερουσία] – …βαστούμεν τα όπλα εις χείρας ζητούντες τα δικαιώματά μας. Όντες λοιπόν βέβαιοι ότι όλα  τα χριστιανικά βασίλεια γνωρίζουν τα δίκαιά μας… [Αχαϊκό Διευθυντήριο]).Ο Α. Υψηλάντης παράλληλα προσπαθεί να  εμπλέξει στο επαναστατικό παιχνίδι και όλους τους βαλκανικούς λαούς γεγονός που ερμηνεύει, μαζί με άλλους παράγοντες, την επιλογή της Μολδοβλαχίας για την έκρηξη της Επανάστασης. Ταυτόχρονα φαίνεται να υιοθετεί και να  επιχειρεί να πραγματώσει και το βαλκανικό όραμα του Ρήγα. Θεωρεί, επίσης,  βέβαιη τη συνδρομή μιας μεγάλης δύναμης,δηλαδή της τσαρικής Ρωσίας, (Κινηθήτε, ω φίλοι, και θέλετε ίδει μιαν κραταιάν δύναμιν να υπερασπισθή τα δίκαιά μας!) με πρόθεση  να ενισχύσει τον επαναστατικό ενθουσιασμό και να δημιουργήσει αίσθημα ασφάλειας, κάτι που για τους Πελοποννήσιους ηγέτες είναι ζητούμενο.

Η  επαναστατική προκήρυξη του Υψηλάντη απευθυνόμενη   στους Επαναστάτες Έλληνες, αφού κάνει λόγο για έμπειρους στρατηγούς, για  την ανάγκη ενότητας και για τον ενθουσιασμό των ομογενών,  συνδέει τον αγώνα με την κλασσική αρχαιότητα, τη μεγάλη Ελληνική και παγκόσμια κληρονομιά, δίνοντας έμφαση στους εθνικούς αγώνες κατά των Περσών( αναφέρονται ο Μαραθώνας και οι Θερμοπύλες, ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής και ο Λεωνίδας)  θεωρώντας τους Τούρκους περισσότερο βάρβαρους και άνανδρους απογόνους των. Επίσης αναφέρεται και στους αγώνες των δημοκρατικών πολιτών σε διάφορες περιοχές της κλασικής Ελλάδας (Μνημονεύονται ο Επαμεινώνδας, ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων, ο Θρασύβουλος και ο Τιμολέων) αποκαλύπτοντας ότι η ιστορική αρχαιοελληνική παράδοση ήταν ήδη κτήμα του Ελληνικού έθνους μέσα από την προσπάθεια των  Νεοελλήνων  Διαφωτιστών. ( Αξίζει να σημειωθεί ότι το Βυζάντιο δεν εγγράφεται μέχρι τη στιγμή εκείνη στη διαχρονία της ελληνικής παράδοσης).

Αποδεικνύεται, λοιπόν, ο Υψηλάντης, ηγετική στρατιωτική, πολιτική και διπλωματική φυσιογνωμία με εξαιρετική ιδεολογική συγκρότηση. Το κείμενό του διακρίνεται για τον  επαναστατικό και εμψυχωτικό του χαρακτήρα. Η  στόχευση των δύο άλλων κειμένων είναι διαφορετική και χαρακτηρίζονται από την αγωνία να πείσουν τους Ευρωπαίους με αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα, που στηρίζεται στο δίκαιο του αγώνα, όχι μόνο να αποφύγουν να σταθούν εμπόδιο στον αγώνα αλλά να τον ενισχύσουν με κάθε μέσο.  Οι Έλληνες με την έναρξη του αγώνα θεωρούν τους εαυτούς τους μέλη  της ευρωπαϊκής οικογένειας. Έστω και αν άργησαν να ξεσηκωθούν, έχουν μερίδιο στην ανάπτυξη και ευελπιστούν να επανεμφανιστούν στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Η πίστη και η πατρίδα μέσα σε καθεστώς ελευθερίας συγκροτούν τον κεντρικό πυρήνα της επαναστατικής ιδεολογίας και τοποθετούν τους Έλληνες επαναστάτες στο δρόμο της πολιτικής και κοινωνικής πρωτοπορίας με κορυφαίο όπλο την επανάσταση μαζί με τους φιλελεύθερους αστούς και διανοουμένους,  μόλις τρεις δεκαετίες περίπου από τη Γαλλική Επανάσταση και λίγα χρόνια από τη συντριβή του Ναπολέοντα. Οι αρχηγοί, λοιπόν, και οι επαναστάτες γνώριζαν με σαφήνεια το στόχο τους, πίστευαν στις μεγάλες αξίες της ανθρώπινης ζωής και είχαν έτοιμο το όραμα του νέου κράτους που στόχευαν να δημιουργήσουν, συμμετέχοντας ενεργά στη πολυτάραχη και δημιουργική εκείνη εποχή των μεγάλων επαναστάσεων, που καθόρισαν την τύχη και την πορεία της Ευρώπης και του κόσμου. Αμφισβητούσαν  έμπρακτα την τυραννία, το συντηρητισμό και την οπισθοδρόμηση και διεκδικούσαν τη νεοτερικότητα,  την ελευθερία και το σεβασμό στον άνθρωπο.

Τελειώνοντας τη μικρή αυτή προσπάθεια προσέγγισης των πρώτων επαναστατικών κειμένων, πρέπει να τονίσουμε ότι ο επικός αγώνας των επαναστατημένων Ελλήνων ήταν καρπός της πικρής εμπειρίας, της βαθιάς γνώσης και βίωσης των μεγάλων ηθικών, πολιτικών και κοινωνικών αξιών, που την περίοδο εκείνη  γινόταν προσπάθεια να σταθεροποιηθούν ως βασικές προϋποθέσεις μιας νέας Ευρώπης, της ακράδαντης πίστης στο δίκαιο του αγώνα και του ενθουσιασμού για την τελική επιτυχία.

 24-3-2021

Βασίλης Τσιλιμίγκρας

 

[1] Εκδοτική Αθηνών, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους,  Αθήνα 1975 τομ. ΙΒ, σελ23

[2] ο.π., σελ.86

[3] Γιάννη Κορδάτου,  Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας,  εκδ. 20ος  αιώνας, Αθήνα , τομ.10ος , σελ. 190-191

3 σχόλια

  1. ΥΓ. Το να καλέσει η Ελλάδα επισημότατη εκπροσώπηση των Τριών Προστάτιδων ∆υνάμεων στην εορτή για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση στις 25 Μαρτίου, σημαίνει αποδοχή κατά συνέχειαν του ότι η χώρα δεν είναι ανεξάρτητη αλλά υπό συνεχή προστασία. Ότι απελευθερώθηκε όχι εξ αυτής, αλλά κατά δωρεά άλλων για τα δικά τους συμφέροντα. Και ότι χρωστάει για αυτήν την συμφεροντολογική γενναιοδωρία. Τέτοια Ελλάδα οι Έλληνες δεν την θέλουμε. Αλλά φυσικά δεν είναι αυτή η Ελλάδα του λαού. Προνοών σωφρόνως ο Γάλλος προστάτης φαίνεται αποποιήθηκε την πρόσκληση, αφού η παρουσία του θα ήταν ενοχλητική ανάμνηση και παρούσα όχληση στον λαό. Συνέτεινε και η συμπαρουσία ενός ευγενούς Πριγκηπικού αλλά ιδιωτικού προσώπου (δεν είναι καν ∆ιάδοχος) που στέλνει η Αγγλία (πονηρά Αλβιών ανεπανάληπτη!), διαχειριστικού δε επισήμου από την Βόρεια Άρκτο. ∆εν ταίριαζε η παρέα στον υπέρτατο της Γαλλίας. Ξαναζούμε τις ημέρες όντως της Επανάστασης για τα διάφορα συμφέροντα και περίπλοκες διαγωγές των ∆υνάμεων του Προτεκτοράτου! Μόνο που δεν έχουν εκείνην την δύναμη! Ποιος τα συμβουλεύει αυτά στους ιθύνοντες την χώρα; Σκάει η πλάτη τους στα γέλια των ξένων!

  2. ΥΓ. Το να καλέσει η Ελλάδα επισημότατη εκπροσώπηση των Τριών Προστάτιδων ∆υνάμεων στην εορτή για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση στις 25 Μαρτίου, σημαίνει αποδοχή κατά συνέχειαν του ότι η χώρα δεν είναι

    22
    ανεξάρτητη αλλά υπό συνεχή προστασία. Ότι απελευθερώθηκε όχι εξ αυτής, αλλά κατά δωρεά άλλων για τα δικά τους συμφέροντα. Και ότι χρωστάει για αυτήν την συμφεροντολογική γενναιοδωρία. Τέτοια Ελλάδα οι Έλληνες δεν την θέλουμε. Αλλά φυσικά δεν είναι αυτή η Ελλάδα του λαού. Προνοών σωφρόνως ο Γάλλος προστάτης φαίνεται αποποιήθηκε την πρόσκληση, αφού η παρουσία του θα ήταν ενοχλητική ανάμνηση και παρούσα όχληση στον λαό. Συνέτεινε και η συμπαρουσία ενός ευγενούς Πριγκηπικού αλλά ιδιωτικού προσώπου (δεν είναι καν ∆ιάδοχος) που στέλνει η Αγγλία (πονηρά Αλβιών ανεπανάληπτη!), διαχειριστικού δε επισήμου από την Βόρεια Άρκτο. ∆εν ταίριαζε η παρέα στον υπέρτατο της Γαλλίας. Ξαναζούμε τις ημέρες όντως της Επανάστασης για τα διάφορα συμφέροντα και περίπλοκες διαγωγές των ∆υνάμεων του Προτεκτοράτου! Μόνο που δεν έχουν εκείνην την δύναμη! Ποιος τα συμβουλεύει αυτά στους ιθύνοντες την χώρα; Σκάει η πλάτη τους στα γέλια των ξένων!

    3
    1
  3. Κύριε καθηγητά γνωρίζουν οι επίσημοι προσκεκλημενοι του Μαξίμου πως 100 αιτινοι πάμφτωχοι, ανιδιοτελείς ήρθαν να βοηθήσουν τους Έλληνες να πολεμήσουν δίπλα τους στη επανάσταση;; από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού; και πέθαναν χωρίς ποτέ να τους τιμήσουμε όπως τους άξιζαν;; τα βιβλία της ιστορίας το αναφέρουν αυτό το σημαντικό γεγονός;; και αντί να καλέσουμε αυτη τη χώρα η οποία ήταν η πρώτη που μας αναγνώρισε ως ελεύθερο κράτος καλέσαμε τους δυναστες μας που τους πληρώνουμε μέχρι σήμερα χρεώνοντας μας και έχοντας μας οικονομικά υπόδουλους, Αγγλοι Γάλλοι Γερμανοί υποτιθέμενο σύμμαχοι, οι οποίοι πουλούν όπλα στους Τούρκους, τι να γιορτάσουμε κύριε καθηγητά;; την πιο πλουσία Ευρωπαία με το λίφτινγκ στο πρόσωπο;; αυτή εκπροσωπεί τους παμφτωχους ήρωες Έλληνες που ξεσηκωθηκαν ως μπουλουκια για την ελευθερία; έχει καμία σχέση με το 1821 αυτή η παμπλουτη κυρία;; αντί στη θέση της να βρίσκετε η ιστορικός επιστήμονας Μαρία Ευθυμίου που γύρνα την χώρα διδάσκοντας ιστορία ανιδιοτελως, έφεραν την Γιάννα, αυτό είναι εθνική ντροπή, και έρχομαι στη πολη του Άργους, αντί να τιμήσουμε όλους τους ήρωες μας δίνοντας το όνομα τους στις οδούς της πολεως, έχουμε οδούς των ξενοφερτων βασιλιαδων 200 χρ μετά, δεν αρκούν οι σημαίες κ τα πανηγυρακια, ας δείξει η πολη έμπρακτα με ονοματοθεσιες σε δρόμους κ πλατείες τα ονόματα αυτών των ιερών ηρώων της παλιγγενεσιας.,, με πρώτο το Θόδωρο Κολοκοτρώνη, τον Νικήτα Νικηταρά, τον Οδυσσέα Ανδρούτσου, τον Γιώργο Καραϊσκάκη, τον μάρκο Μπότσαρη. Την μπουμπουλινα, την Μαντώ Μαυρογένους κ πολλούς άλλους, τιμή κ δόξα στους μεγάλους αυτούς αγίους ήρωες μας.

Σχολιάστε...

Γράψτε το σχόλιό σας
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Πρόσφατα σχόλια