Φανταστικές ιστορίες (επεισόδιο 8): Δυστοπία. (Διήγημα του Δήμου Χώρου)

163 Likes
30 Shares
5 Comments

 

Διήγημα του Δήμου Χώρου

 

Εγώ κι ο εαυτός μου είμαστε πολύ αισιόδοξα άτομα. Φτου, φτου, να μη μας ματιάσω δηλαδή, ακόμα και όταν βλέπουμε ένα έργο στην τηλεόραση θέλουμε να έχει στο τέλος μια αισιόδοξη νότα. Ακόμα και αν ο ήρωας έχει μακελέψει το μισό Χόλιγουντ κατά τη διάρκεια της ταινίας, στο τέλος πρέπει να στέκει μόνος ατενίζοντας τον ήλιο που ανατέλλει, δίνοντας την εντύπωση ότι ακολουθεί μια διαφορετική μέρα. Καμιά φορά βέβαια, με πιάνει κάτι και γράφω κλαψιάρικα σχόλια στο youtube κάτω από τα τραγούδια της ιέρειας του έντεχνου ( Ν. Μπ. ) αλλά μην το πείτε κανενός και ξεφτιλιστούμε.

 

Πριν πολλά χρόνια, εγώ κι ο εαυτός μου, ήμασταν ερωτευμένοι με μια καλλίπυγο δεσποινίδα. Όλα καλά τα είχε αυτή η κοπέλα, τα μαλάκια της, τα ματάκια της, τα χειλάκια της και τα υπολοιπάκια της μπορούσαν να σακατέψουν τον συναισθηματικό κόσμο του μέγα μάγιστρου της λογικής. Να μην τα πολυλογώ, κάποιο βράδυ πήγαμε βόλτα σε ένα λοφάκι από το οποίο βλέπαμε την πόλη «πιάτο». Συζητήσαμε περί ανέμων και υδάτων για λίγη ώρα, ενώ εγώ άκουγα συνεχώς μια φωνή από το υπερπέραν να επαναλαμβάνει πιεστικά και επιτακτικά τη φράση: «Χώσου μάγκα μου. Χώσου!».

 

Κι αποφάσισα να χωθώ.

 

– «Είναι πολύ όμορφα εδώ. Κι η πόλη είναι όμορφη, έτσι που βλέπουμε τα φώτα της από μακρυά», είπα και άπλωσα το χέρι μου να το περάσω πίσω από το κεφάλι, στους ώμους της. Με άφησε να το κάνω, μέχρι εδώ καλά!

 

– «Μην ψαρώνεις. Φως είναι και η βασική δουλειά του είναι να κρύβει την αλήθεια», μου απάντησε.

 

Μιμήθηκα το ψάρι με τα χείλια μου για να γελάσουμε, αλλά δεν έπιασε. Τα αυτιά μου βούιζαν: «Χώσου μάγκα μου. Χώσου!».

 

– «Είσαι πολύ όμορφη», της είπα με στυλ. Έβαλε τα γέλια. Δεν πάμε καλά.

 

– «Είμαι όμορφη σαν την πόλη;» αποκρίθηκε. Δεν είπα τίποτα. «Πριν λίγο μου είπες ότι η πόλη είναι όμορφη με όλα αυτά τα φωτάκια. Είμαι κι εγώ τόσο όμορφη;».

 

– «Πιο όμορφη», βρήκα την ευκαιρία να ξορκίσω την αμηχανία.

 

Έβαλε τα γέλια ξανά. Πλήρης αποτυχία, τράβηξα και το χέρι μου να μην εκτεθούμε περισσότερο. Όταν σταμάτησε, άπλωσε το χέρι και μου έδειξε ένα φωτάκι που φαινόταν στην άκρη της πόλης.

 

– «Εκείνο εκεί το φωτάκι ξέρεις τι κρύβει;». Έγνεψα όχι. «Δίπλα σε εκείνο το φωτάκι κλαίει ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι γιατί δεν έχει φάει τις δύο τελευταίες μέρες». Μου έδειξε ένα άλλο φωτάκι της πόλης. «Εκείνο εκεί, το έχει ανάψει μια γιαγιά που αύριο θα έρθουν να την πετάξουν έξω από το σπίτι που έζησε ολόκληρη της ζωή της, γιατί δεν έχει να πληρώσει την εφορία. Εκείνο εκεί είναι στο δωμάτιο ενός αγοριού που το σάπισε στο ξύλο ο πλούσιος πατέρας του γιατί τον έκανε ρεζίλι στην κοινωνία. Πιο πέρα, εκείνο εκεί το βλέπεις; Δίπλα σε αυτό κλαίει ένας πατέρας γιατί έχει αναγκαστεί να ζει χώρια από τα παιδιά του. Να ένα ακόμα γνώριμο φωτάκι!» Έδειξε σε ένα σημείο στην απέναντι πλευρά της πόλης. «Αυτό το άναψε ένας άντρας που κυλιέται στο πάτωμα του δωματίου από τη στέρηση. Δε θα αντέξει για πολύ, φαντάζομαι ξέρεις τι εννοώ. Εκείνο είναι μιας γυναίκας που την πάντρεψαν μικρή με έναν σιχαμερό πλούσιο νοικοκύρη». Συνέχισε να δείχνει διάφορα σημεία με το δάχτυλο της. «Εκείνο είναι από κερί, σε ένα σπίτι που δεν έχει πια ηλεκτρικό. Σε αυτό εδώ, κάτω από το λόφο, μένουν τρία παιδιά μόνα τους μετά το θάνατο των γονιών τους. Κι εκείνο εκεί, μακρυά στο βάθος, είναι από το δικό μου σπίτι». Σιώπησε.

 

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και αυτά τα φωτάκια της πόλης, που μου περιέγραψε τότε εκείνη η κοπέλα, αυξήθηκαν και πλήθυναν. Εγώ κι ο εαυτός μου έχουμε πια ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμους, αλλά καμιά φορά ανεβαίνω σε εκείνο το λόφο, ξημερώματα, να ατενίσω τον ήλιο που ανατέλλει ελπίζοντας πως κάποια από τα φωτάκια που φαίνονται, τα έχουν ανάψει άνθρωποι που προσπαθούν να στρέψουν την κοινωνία σε άλλο δρόμο.

 

– Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.

 

 

5 Σχόλια
  • Ανώνυμος 4 Μαρτίου 2018

    Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.

    0

    0
  • Ν.Γ. 3 Μαρτίου 2018

    Έχω διαβάσει και άλλες ιστορίες σας. Πραγματικά είναι υπέροχες. Μπράβο! Έχετε λογοτεχνική γραφή. Ελπίζω κάποια στιγμή να τα δούμε και στο χαρτί.

    3

    0
    • Δ.Χ. 10 Μαρτίου 2018

      Ίσως να γίνει κι αυτό κάποια στιγμή. Οι συλλογές διηγημάτων έχουν ένα επιπλέον “πρόβλημα” σε σχέση με άλλου είδους λογοτεχνικά βιβλία. Πρέπει να υπάρχει συνοχή ή μια ραχοκοκαλιά πάνω στην οποία να πατάνε όλα τα διηγήματα. Σε πολλές περιπτώσεις (π.χ. στις συλλογές του Τζόυς ή του Κάρβερ) τόσο η επιλογή των κειμένων όσο και η σειρά με την οποία τοποθετούνται μέσα στο βιβλίο δίνουν μια έξτρα ώθηση και τα απογειώνουν.

      Υ.Γ.. Δεν υπονοώ ότι μπορώ να γράψω σαν τον Τζόυς ή τον Κάρβερ.

      2

      0
  • Ανώνυμος 3 Μαρτίου 2018

    Από τα καλύτερά σας!

    5

    0
  • Ανώνυμος 2 Μαρτίου 2018

    Είδαμε και την πρώτη φορά αριστερά τι έκανε …..

    0

    1

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

error: Περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα.