Φανταστικές ιστορίες (επεισόδιο 9): Κρεμανταλάς – Διήγημα του Δήμου Χώρου

114 Likes
33 Shares
1 Comments

 

Διήγημα του Δήμου Χώρου

 

Τι να λέμε τώρα; Τα έξι χρόνια που περάσαμε με τον Βαγγέλη στις ίδιες αίθουσες του σχολείου, τον θεωρούσαμε κρεμανταλά. Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εγώ και οι τέσσερις κολλητοί μου, που είμαστε μαζί από το δημοτικό μέχρι σήμερα, καταλάβαμε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτόν από την αρχή.

 

– «Τι ομάδα είσαι Βαγγέλη;»

 

– «Δε μου αρέσουν οι ομάδες. Προτιμώ να βλέπω πώς παίζουν κάποιοι καλοί παίχτες και πιο πολύ από όλους τα εξτρέμ που συγκλίνουν προς την περιοχή του αντίπαλου τερματοφύλακα».

 

Τι απάντηση ήταν αυτή; Ρε Βαγγέλη, τα λένε αυτά τα πράγματα πρώτη μέρα στον ναρκοθετημένο χώρο ενός σχολείου γεμάτο με άτομα της προεφηβικής ηλικίας; Με κόπο και μετά από πολύ καιρό τον πείσαμε ότι πρέπει να λέει πως υποστηρίζει μια συγκεκριμένη ομάδα. Όχι βέβαια κάποια από τις δικές μας, τις μεγάλες. Διάλεξε μια ομάδα προσφύγων που τις περισσότερες φορές έχανε. Το δεχτήκαμε με πίκρα, αλλά δεν είπαμε τίποτα περισσότερο. Πώς να εξηγούσαμε στο Βαγγέλη ότι αυτό δεν θα βελτίωνε και πολύ τη γνώμη των άλλων για το πρόσωπο του;

 

Αργότερα, προέκυψε και ένα θέμα με τη φίλη μας τη Ρούλα. Σαϊτιά του έρωτα που τον πέτυχε στην καρδιά, στο μυαλό και στην αχίλλειο φτέρνα μαζί. Την έβλεπε κι έλειωνε. Τον βλέπαμε κι εμείς που στενοχωριόταν και προσπαθήσαμε να τον βοηθήσουμε.

 

– «Βαγγελάρα, φίλε μας, άσε τη Ρούλα. Δεν είναι αυτές οι γυναίκες για εμάς. Η Ρούλα θέλει χρήμα και λούσα, θέλει τη βόλτα και την καλοπέρασή της. Δεν βλέπεις που δε ρίχνει ούτε μια ματιά σε εμάς, μόνο μεγαλύτερους κοιτάζει».

 

– «Παιδιά, η ποιότητα μετράει. Τι να την κάνεις τη γυναίκα, αν δεν καίγεσαι για αυτή; Εγώ τη Ρούλα θέλω».

 

– «Θα το φάει το κεφάλι του ο κρεμανταλάς», ψιθύρισε κάποιος στο αυτί του διπλανού του.

 

Τελειώσαμε το σχολείο κι όλοι βρήκαμε τη θέση μας στην κοινωνία που θριάμβευε. Δουλειές καλοπληρωμένες, σπίτια, αυτοκίνητα, ταξίδια για ψώνια στο Λονδίνο και τα καλοκαίρια στη Μύκονο!

 

Ο Βαγγέλης έγινε καλλιγράφος! Έφτιαχνε με το χέρι κάρτες, επιστολόχαρτα, φακέλους και άλλα πολλά. Την εποχή των υπολογιστών και της ανάπτυξης, ο Βαγγέλης έγινε καλλιγράφος… Δεν αγόρασε ποτέ αυτοκίνητο, νοίκιαζε ένα υπόγειο για να κοιμάται, δεν πήγε ποτέ διακοπές σε νησί τον Αύγουστο και δεν καταδέχτηκε ποτέ καμιά να μοιραστεί τη ζωή της μαζί του. Κι όλοι πια ήμασταν σίγουροι. Το έφαγε το κεφάλι του ο κρεμανταλάς! Καμιά φορά μονάχα, όταν τον έβλεπες χαρούμενο, ομιλητικό, δημιουργικό και ήρεμο, αυτή η σιγουριά σου κλονιζόταν.

 

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και χθες βράδυ είδα στο δρόμο, από μακριά, το Βαγγέλη. Έκανα να του φωνάξω, αλλά το μετάνιωσα. Έσκυψα το κεφάλι και έκανα πως δεν τον είδα. Τον φαντάστηκα μόνο να χαμογελά, περνώντας δίπλα μου, κοιτώντας με για να με χαιρετήσει αν με έπιανε το φιλότιμο και αποφάσιζα να τον κοιτάξω κι εγώ.

 

Μη με παρεξηγήσετε. Θα ήταν πολύ ωραία απόψε που έχει μπάλα να λέγαμε στο Βαγγέλη να έρθει μαζί μας στο στέκι που καθόμαστε πάντα, για γούρι. Έτσι κατεστραμμένοι που είμαστε δεν μπορούμε να πάμε πουθενά αλλού. Το σπίτι φυλακή, από τη δουλειά απολυμένοι, με τα σόγια κοιταζόμαστε με μίσος, μόνο οι φίλοι μας έχουν μείνει να καθόμαστε όλοι μαζί αμίλητοι να βλέπουμε τηλεόραση.

 

Αλλά τι να τον κάνουμε τον Βαγγέλη ανάμεσα μας; Η ομάδα δεν παίζει μπάλα τα τελευταία πέντε χρόνια και έχουμε ξεχάσει από πότε έχουμε να δούμε εξτρέμ να συγκλίνει προς την περιοχή του αντίπαλου πορτιέρο. Άσε που μπορεί να σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και να μας ρωτήσει για τη Ρούλα. Πώς να του πούμε ότι η Ρούλα πέταξε τη ζωή της στα σκυλιά; Για εμάς είναι προφανές, αλλά στο Βαγγέλη πώς θα εξηγήσουμε τέτοιο πράγμα; Αλλά πάνω από όλα, μπορεί να μας ρωτήσει τι κάνουμε. Τότε, η απάντηση που θα του δίναμε θα ήταν μαχαιριά στην καρδιά και την υπερηφάνεια μας και δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό θα μπορούσαμε να το αντέξουμε. Εμείς οι κρεμανταλάδες, με τι μούτρα θα αντικρίζαμε ξανά το φίλο μας, το Βαγγέλη τον κρεμανταλά;

 

– Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.

 

 

1 ΣΧΟΛΙΟ
  • Ανώνυμος 10 Φεβρουαρίου 2018

    Πολύ όμορφο διήγημα.Καλή συνέχεια!

    3

    0

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

error: Περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα.