Φανταστικές ιστορίες (επεισόδιο 11): Ηγέτης – Διήγημα του Δήμου Χώρου

147 Likes
16 Shares
1 Comments

 

του Δήμου Χώρου

 

Πριν από πάρα πολλά χρόνια, τότε που οι άνθρωποι ήταν πολύ διαφορετικοί από εμάς σήμερα, σε μια χώρα στα παράλια της Μεσογείου ζούσε ένας βασιλιάς που διαφέντευε μια πλούσια και εύφορη περιοχή. Τα πλούτη, κυρίως, τα είχε κάνει ο πατέρας του που βασίλεψε πενήντα χρόνια, κατέσφαξε τους γειτονικούς λαούς, έβαλε φόρους στου αγρότες και τους πλανόδιους μικροπωλητές, παντρεύτηκε μια πλούσια αρχοντοπούλα από τη μακρινή ανατολή, ήταν και νοικοκύρης εκτός όλων των άλλων και έκανε τα κουμάντα του.

 

Όταν ανέβηκε στο θρόνο ο ηγέτης μας, Παρασκευά τον έλεγαν διότι γεννήθηκε Σάββατο αλλά η μάνα του αρνήθηκε να τον βγάλουν Σαββατιανό, όλα τα καίρια ζητήματα ήταν ρυθμισμένα. Δεν είχε να ανησυχεί για τίποτα. Στρογγυλοκάθισε πάνω στα πλούτη που όλο και μεγάλωναν, πρόσφερε στον ίδιο και την κλειστή ομάδα συμβούλων γύρω του χλιδή και καλοπέραση καταπιέζοντας, με μέτρο πάντα, κάθε αδύναμο πλάσμα που τύχαινε να κατοικεί στην επικράτεια του. Πέρασε δέκα χρόνια στο θρόνο και μετά άρχισαν να μαζεύονται σύννεφα πάνω από το παλάτι του.

 

«Δειλός ο βασιλιάς μας είναι κι ανίκανος λιγάκι, κάθισε πάνω στα πλούτη του πατέρα του που ήταν άξιος και δυνατός και τρώει σαν γίδι» λέγαν μερικοί.

«Αν θέλει να είναι βασιλιάς να κάψει να σκοτώσει να δείξει την πυγμή του επιτέλους. Ας με κάναν βασιλιά εμένα για μια μέρα… » έλεγαν κάποιοι άλλοι. Κι ο έμπιστος φίλος και αρχιστράτηγος του ετοιμαζόταν να τον ρίξει από το θρόνο.

 

Τα έμαθε αυτά ο βασιλιάς και κάλεσε τον αρχιστράτηγο να τον συμβουλευτεί, τάχα, τι να κάνει. Κι αυτός έβγαλε έναν πύρινο λόγο, ενώπιον κοινού, πως πρέπει εκστρατεία να γίνει και να κουρσέψουν νέους τόπους και λαούς, να τους πιουν το αίμα και να τους κλέψουν το βιός τους.

 

Ο βασιλιάς Παρασκευάς έπλεξε το εγκώμιο τους στρατηγού, πόσο αντρείος ήταν πράγματι, τον φίλησε πολλές φορές, του είπε πως οι θεοί θα είναι πάντα μαζί του και ότι τον επέλεξε να ηγηθεί, με το μένος και την λύσσα του, της πρώτης εκστρατείας στα χρόνια της βασιλείας του. Όλη η αίθουσα πάγωσε και ψίθυροι ή μουρμούρες δεν ακούγονταν πια.

 

Δεν πέρασε ούτε χρόνος κι ο αρχιστράτηγος έπεσε ηρωικά στη μάχη κι η γυναίκα του έγινε γυναίκα του βασιλιά Παρασκευά, που θέλησε με αυτό τον τρόπο να τιμήσει τη μνήμη ενός γενναίου στρατηγού αλλά πάνω από όλα ενός πραγματικού φίλου. Οι απαιτήσεις για νέες εκστρατείες κόπασαν τα επόμενα χρόνια στα μέρη του Παρασκευά.

 

Δεν κόπασαν όμως τα σατιρικά τραγούδια και τα χωρατά ανάμεσα στους λαϊκούς και τους αγρότες. Αισχρούς, βρωμιάρηδες, χυδαίους, τους θεωρούσε η βασιλική κάστα της χώρας κι αυτοί φρόντιζαν να τους επιβεβαιώνουν τραγουδώντας για το ζαβό τους βασιλιά, την χώρας το κουτορνίθι, τον άντρα που ξεφτίλισε το βασίλειο για πάντα και διάφορα άλλα περιπαιχτικά.

 

Τα έμαθε κι αυτά ο βασιλιάς, αλλά ποιον θα μπορούσε να καλέσει στο παλάτι για εξηγήσεις; Κι αν τους σκότωνε έναν – έναν, αργά και βασανιστικά, δε θα μπορούσε να κοιμηθεί μετά με όλων τις γυναίκες. Πέρασαν χρόνια και ο Παρασκευάς είχε πάντα στο μυαλό του πώς να εκδικηθεί τους λαϊκούς που τολμούσαν να γελούν μαζί του.

 

Δεν άργησε να βρει το όπλο που θα του έδινε τη δυνατότητα της εκδίκησης. Μια θρησκεία τόσο βολική που ίσως να τη δημιούργησε ο ίδιος! Μια θρησκεία που μίλαγε για έναν μοναδικό θεό, που όλα τα βλέπει, που ο λόγος του είναι νόμος, χωρίς να δίνει περαιτέρω εξηγήσεις. Ένας θεός που στέλνει δεινά στα παιδιά του, τα οποία υπεραγαπά, μόνο και μόνο για να τα κάνει δυνατότερα. Ακόμα και όταν τα στέλνει στο θάνατο, το κάνει διότι έχει ένα ανώτερο σχέδιο το οποίο δεν γίνεται να αποκαλύψει στα παιδιά του, τα οποία πιστεύει ότι είναι παρακατιανά και δεν μπορούν να καταλάβουν, έτσι κι αλλιώς, τίποτα από αυτά που κάνει. Δεν παύει όμως να τα σακατεύει, κινούμενος μόνο από τη δύναμη της αγάπης. Τι βολική θρησκεία, μα την αλήθεια!

 

Ο Παρασκευάς δεν έχασε χρόνο. Έδωσε διορία ένα έτος σε όλους τους λαϊκούς να ασπαστούν τη θρησκεία που τους υπέδειξε. Και βέβαια η νέα θρησκεία επέβαλε την πτώση και το θάνατο της παλιάς και των πιστών της. Αυτούς που δεν αλλαξοπίστησαν θα τους έβρισκε ο στρατός του βασιλιά χωρίς να δώσει λόγο σε κανέναν. Η μεγάλη στιγμή έφτασε κι ο Παρασκευάς διέταξε το μακελειό.

 

Εκείνη η βραδιά ήταν τόσο φρικτή που όσοι επέζησαν ντρέπονταν ακόμα και να την σκεφτούν. Αναφορές για αυτήν μπορεί κανείς να βρει μόνο στις πράξεις των ανθρώπων, από τότε μέχρι σήμερα. Είναι αλήθεια ότι τόσο οι θεοί όσο και οι άνθρωποι που έκαναν καριέρα, είχαν ένα εντυπωσιακό ντεμπούτο.

 

– Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική.

 

 

1 ΣΧΟΛΙΟ
  • anonymos 26 Οκτωβρίου 2017

    Είναι ωραίες οι ιστορίες σας…

    3

    0

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

error: Περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα.