Ίσως θα έπρεπε να γράψω «μιας Νέας Κίου», αλλά ακριβώς γι’ αυτό με διαβεβαίωσε η Ευθαλία ακούγοντάς την στο παλιό εργοστάσιο του Πελαργού: πως τα βιώματα ενισχύουν την αίσθηση της ιστορικής συνέχειας και πως το όνομα εμπεριέχει τα παλιά, τα νέα και τα μελλούμενα.
Σε μια από τις καλύτερες θεατρικές παραστάσεις της χρονιάς στην Αργολίδα, με τίτλο «Μ’ ακούς Ευθαλία» του Μορφωτικού Συλλόγου Ν. Κίου, άνθρωποι, γεγονότα, ιδέες, προσωπικές και συλλογικές αφηγήσεις, κίνηση και εικόνες, οργανωμένα σε ένα εξαιρετικό λογοτέχνημα, κράτησαν αμείωτη την προσοχή και συγκίνησαν ένα μεγάλο κοινό που είχε γεμίσει ασφυκτικά το προαύλιο του παλιού εργοστασίου. Ο «Πελαργός» είχε την τιμητική του φέτος. Άρχισε να ξαναζεί. Επιτέλους, κάποιοι κατάλαβαν πως η βιομηχανική μας κληρονομιά δεν είναι για τα μπάζα αλλά για να αναδειχθεί και να αξιοποιηθεί. Η Ευθαλία το έφερε και πάλι στο προσκήνιο με μια ιδέα της Εύας Γιαγκιόζη που οργανώθηκε και πήρε τελική μορφή από τον Λεφτέρη Μπαρδάκο, με τη γνωστή και αξιοθαύμαστη λογοτεχνική και εκδοτική παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια στην Αργολίδα.
«Έβαλα τις λέξεις σε μια σειρά. Και τις εικόνες», γράφει ο ίδιος. «Ξαναδιάβασα το κείμενο. Ένας κόμπος σκάλωσε στο λαιμό. Από τότε, όποτε το διαβάζω, ο ίδιος κόμπος. Ακόμη κι όταν το διάβασαν οι ηθοποιοί στην πρώτη συνάντηση. Και περιμένω η παράσταση με την Ευτέρπη, την Ευθαλία και τις φίλες τους, και – κυρίως – την Ευτέρπη Junior, ζωντανές πια στη σκηνή, να λύσουν επιτέλους αυτό τον κόμπο». Σίγουρα ο κόμπος στο λαιμό του συγγραφέα θα λύθηκε καθώς ο νεανικός θίασος τίμησε το κείμενο και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.
Ο δεύτερος λόγος της εξαιρετικής αυτής παράστασης, ήταν η ξεχωριστή σκηνοθετική διάθεση μιας νέας κοπέλας, της Μόνικα Κολοκοτρώνη, που διαπότισε με τη φρεσκάδα της ολόκληρη την προσπάθεια και ανέδειξε την ιδέα και το κείμενο, έφερε στο προσκήνιο το εργοστάσιο και έδωσε τον τόνο σε κάθε περιγραφή μιας Κίου που δημιουργήθηκε σε νέα χώματα, μιας Ν. Κίου, που βίωσε, έζησε και σήμερα αναζητά στην ιστορία το μέλλον της. Ήταν επίσης ολοφάνερη η σκληρή δουλειά της Μ. Κολοκοτρώνη για τον «έλεγχο» ενός τόσο δύσκολου χώρου.
Γνώριζε και χρησιμοποίησε πολύ καλά τα κρυφά σημεία ενός παλιού εργοστασίου που αποτελούσε ολόκληρο το σκηνικό της παράστασης. Κατασκεύασε πανέμορφες εικόνες και ταυτόχρονα συνδύασε την ομορφιά της κίνησης και της διήγησης ενός θεάτρου δρόμου με τη δημιουργικότητα ενός πεπειραμένου σκηνοθέτη.
Το παρελθόν εναλλασσόταν με το παρόν και προβαλλόταν στο μέλλον, από την αρχή μέχρι το τέλος. Λέξεις, όπως γράφει ο Λ. Μπαρδάκος, που έκρυβαν μέσα τους μια ολόκληρη ιστορία ατομική και συλλογική παρουσιάστηκαν από τους διάσπαρτους μέσα στο κοινό ηθοποιούς αρχίζοντας μια διήγηση γι’ αυτό που ο άνθρωπος έκανε πάντα για να προοδέψει, την εργασία, και μέσα στο χώρο που σταδιακά και μετά το χωράφι, μπόλιασε την κοινωνία με μια νέα παραγωγική ηθική που συνδυάστηκε με την οικογένεια και το μέλλον της: το εργοστάσιο. Παρόν και μέλλον σε παρελθοντικό φόντο με τόνους δραματικούς: ανεργία, μαύρη εργασία, εξουθένωση σωματική και πνευματική, αδυναμία προσανατολισμού.
Γλυκιές εικόνες νεανικής ομορφιάς που κράτησαν ζωντανή την κοινότητα μέχρι σήμερα, διαδέχτηκαν την σκληρότητα της κοινωνικής κατάστασης. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου ήρθε να δέσει με το τραγούδι του τα δυο και να αναδείξει την κοινοτική ζωντάνια που από μόνη της μπορεί να απαντήσει στο αγωνιώδες ερώτημα για το μέλλον των παιδιών της. Ερώτημα που ξεφεύγει από τα στενά γεωγραφικά όρια της κοινότητας και απλώνεται παντού στη χώρα.
Δίπλα στο νεανικό θίασο που ξάφνιασε με τη ζωντάνια, το χορό, το τραγούδι και τις εικόνες που δημιουργούσε και με την Αρίστη Κούρτογλου (μικρή Ευτέρπη) να οργανώνει το νεανικό χορό, δυο μορφές βασικές της σκηνοθετικής προσπάθειας η Μαίρη Κερασοπούλου (Ευτέρπη) και η Εύα Γιαγκιόζη (Ευθαλία). Οι διηγήσεις τους αποτέλεσαν τον βασικό κορμό της παράστασης και συγκίνησαν. Κατάφεραν να αποδώσουν το καθημερινό και το αιώνιο, το δραματικό και το χαρούμενο με τρόπο εξαιρετικό και να εκφράσουν με λόγο, κίνηση και συναίσθημα την ποιητική του κειμένου, όπως εξάλλου και ολόκληρη η θεατρική ομάδα.
Η παράσταση που παρουσιάστηκε στο παλιό εργοστάσιο του Πελαργού ήταν εξαιρετική και για έναν πρόσθετο λόγο. Έδειξε και πάλι τις δυνατότητες καλλιτεχνικής δημιουργίας που έχουν οι ερασιτεχνικοί θίασοι, με μια σωστή καθοδήγηση, καθώς διαθέτουν τη μεγάλη δυνατότητα να κινητοποιούν τις τοπικές κοινωνίες και τον ανθρώπινο πλούτο τους. Συγγραφέας, σκηνοθέτης, μουσικοί, ηθοποιοί, χώρος και κοινό σε ένα σύνολο που μπορεί να ξεπεράσει τα γεωγραφικά όρια της Ν. Κίου. Όπου και να παρουσιαστεί θα συγκινήσει και θα ενθουσιάσει.
Γ. Κόνδης
