ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ (γράφει ο Βασίλης Κ. Δωροβίνης)

343 Likes
79 Shares
3 Comments

 

του Βασίλη Κ. Δωροβίνη

Η εκδημία του Γιάννη Ρηγόπουλου αποτελεί το βιολογικό τέλος μιας μακράς περιόδου απόσυρσης ενός από τους πλέον ταλαντούχους δημοσιογράφους και πνευματικούς ανθρώπους του Άργους και της Αργολίδας. Τον διέκρινε βαθύτατη ευαισθησία περί τα ανθρώπινα, για την κοινωνία αλλά και για την πολιτική και είναι ασφαλώς αυτή η ευαισθησία που τον ώθησε και προς την ποιητική δημιουργία. Ίσως αυτή η ευαισθησία να ήταν στη ρίζα και κάποιων αντιφάσεών του.

 

Ο Γιάννης από την εφηβική ηλικία του εκδήλωσε δημοσιογραφικές ανησυχίες, σε μία εποχή, όπου το δικτατορικό καθεστώς είχε επιβληθεί στην Ελλάδα. Εποχή συν τοις άλλοις θολούρας, που περιέβαλε και νέους ανθρώπους. Έκαμε την εμφάνισή του στις τοπικές εφημερίδες “Ασπίς του Άργους”, όσο εκδιδόταν ακόμα, και “Φείδων”. Από το μεταπολιτευτικό έτος 1975 άρχισε να εκδίδει ανελλιπώς την εβδομαδιαία εφημερίδα “Αναγέννηση”, η οποία ευδοκίμησε επί μακρό διάστημα και αποτέλεσε τόλμημα για τα δεδομένα του Άργους. Παρόλο που η “Αναγέννηση” ξεκίνησε σε τοπική προεκλογική περίοδο δημοτικών εκλογών, με πλήρη στήριξη στην υποψηφιότητα του Γ. Πειρούνη, γρήγορα απέκτησε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της και ο Γιάννης τον οριστικό προσανατολισμό του.

 

Η “Αναγέννηση”, κατά το μεγαλύτερο διάστημα της έκδοσής της, υπήρξε ο χώρος όπου “συγκατοίκησαν” άνθρωποι, άρθρα και σχόλια του ευρύτερου προοδευτικού χώρου, δίχως αλληλοϋπονομεύσεις και αλληλοαποκλεισμούς. Πρωτοποριακά άνοιξε παράθυρα σε θέματα που μέχρι τότε δεν αγγίζονταν καν στον υπάρχοντα τοπικό Τύπο, όπως λ.χ. για το θέμα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Θυμάμαι τώρα ένα άρθρο που του είχα στείλει από τη Γαλλία, με αφορμή τη διαμάχη Άργους-Ναυπλίου για την απόθεση απορριμμάτων σε χωματερή στα Λευκάκια (τίτλος: “Ένα νέο Βιετνάμ στην Αργολίδα;”) . Έτος 1976. Είμαστε στα 2017, νέα διαμάχη Άργους-Ναυπλίου και ακόμα κουβέντα γίνεται για το ίδιο θέμα…

 

Θαρραλέα υπήρξε και η στάση της “Αναγέννησης” για το θέμα των Στρατώνων Καποδίστρια. Νέα στοιχεία φιλοξένησε επανειλημμένα για την ιστορικότητα του κτιρίου, σχόλια, ρεπορτάζ και άρθρα δημοσιεύθηκαν κυρίως προς αντίκρουση των ασύστατων επιχειρημάτων των “κατεδαφιστών” .Ο Γιάννης “κράτησε καλά”, παρά τις απειλές και τους εκβιασμούς που και αυτός δέχθηκε. Αλλά η εφημερίδα ανοίχθηκε, πρωτοποριακά επίσης, και στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, για θέματα που δυστυχώς ακόμα και σήμερα εκκρεμούν, όπως για την προστασία του υγροβιότοπου Ρουμάνι.

 

Κάποιες αναπάντεχες “στροφές” που σημειώθηκαν στην πορεία, όπως ως προς τη νυχτερινή κατεδάφιση του υπέροχου αρχοντικού του Γεωργίου Τσώκρη, οφείλονταν σε προσωπικές πιέσεις φιλικών του Γιάννη προσώπων, όπου υποχώρησε. Η αποφασιστική, πάντως, στροφή του Γιάννη από το 1975 προς τον προοδευτικό χώρο τού στοίχισε και σε σοβαρότερες αντιδράσεις, όπως την εισβολή στα γραφεία της εφημερίδας και τον άγριο προπηλακισμό του από σημαντικότατο, σήμερα, πολιτικό παράγοντα στον Δήμο Άργους.

 

Τα γραφεία της εφημερίδας: ανοιχτά και φιλόξενα, δέχθηκαν πολλούς και διαφόρους ανθρώπους. Ορισμένες φορές οργανώθηκαν συζητήσεις και “στρογγυλά τραπέζια” με πρόσωπα διαφορετικών αντιλήψεων, αλλά του ευρύτατου προοδευτικού χώρου (θυμάμαι τώρα εκείνη του αείμνηστου Ανδρέα Μπεκιάρη με τον Β. Μακρή) και, πάντως για πολλά χρόνια επικρατούσε μία ζεστή ατμόσφαιρα, στον ημιυπόγειο χώρο της οικίας Χιωτακάκου – Μπλάτσιου.

 

Το άλλο επίτευγμα του Γιάννη υπήρξε η επί πολλά χρόνια έκδοση του περιοδικού με το όνομα “Ελλέβορος”. Έκπληξη ο τίτλος, ανοίξαμε λεξικά (πέρα από τη σύντομη επεξήγηση των εσωφύλλων), για να διαπιστώσουμε ότι επρόκειτο για την ονομασία αρχαίου βότανου κατά της παράνοιας. Δηλαδή κάτι που και σήμερα είναι αναγκαίο στο Άργος. Μετά τα περιοδικά “Τυχερά” και “Ηραία”, που προπολεμικά είχαν εκδοθεί στο Άργος, για πρώτη φορά μεταπολεμικά εκδόθηκε περιοδικό τέτοιας ποιότητας και τυπογραφικής επιμέλειας στην πόλη, το οποίο συγκέντρωσε ικανό αριθμό μελετών και λογοτεχνικών συμβολών. Και είναι καιρός να γίνει μία πλήρης αποδελτίωση των περιεχομένων του.

 

Ο Γιάννης Ρηγόπουλος φεύγει σε μία εποχή αβεβαιότητας, πνευματικής στειρότητας στο Άργος, πλήρους ασέβειας προς το μακραίωνο ιστορικό παρελθόν του, έλλειψης έγνοιας για το φυσικό περιβάλλον του, αλλά και απύθμενου μίσους αλά Ερντογάν ή Τραμπ για όποιον έχει θεμελιωμένες αντιλήψεις και αντιρρήσεις. Θα μείνει από τον Γιάννη κυρίως το θετικό αποτύπωμά του, που σε άλλες εποχές δύσκολες μεν αλλά και πολλών ελπίδων και διάθεσης για θετική προσφορά από πολλούς, συγκαταλέχθηκε σε ό,τι θετικό και δημιουργικό ξεπήδησε στην πόλη του Άργους.

 

 

 

3 Σχόλια
  • Μακάριος 3 Αυγούστου 2017

    Όλοι ξέρουμε ποιος είναι αυτός που προπηλάκισε τον Γιάννη. Το λυπηρό είναι ότι στις εκλογές κάποιοι το ξεχάσανε και τον επιβραβεύσανε τον τραμπούκο.

    9

    0
    • Ανώνυμος 4 Αυγούστου 2017

      δε νομίζω να το ξεχάσανε εξ ου και η ντροπή πολλών για την ψήφο τους και η δήλωση τους “εγώ δεν τον ψήφισα” ενώ κανείς δεν τους ρώτησε ποτέ

      2

      0
  • Ανώνυμος 3 Αυγούστου 2017

    Μπράβο. Πολύ καλό κείμενο για έναν άνθρωπο σαν τον Γιάννη το Ρηγόπουλο

    5

    0

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

error: Περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα.