Η διάχυτη βαρβαρότητα απειλεί με έξωση τη Δημοκρατία (του Δημ. Παπαδριανού)

95 Likes
42 Shares
0 Comments

 

Η ΔΙΑΧΥΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ ΕΞΩΣΗ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
(Λόγω μεν Δημοκρατία, έργω δε ανόμων ασυδοσία…)

Γράφει ο Δημήτρης Παπαδριανός

 

Είμαι πεπεισμένος από χρόνια πολλά ότι η Δημοκρατία στη χώρα μας κινδυνεύει , εκφυλίζεται και ακυρώνεται περισσότερο από τους καθ’ έξιν και σύστημα ασελγούντες πάνω της, καθημερινά, εκμεταλλευόμενοι τις ελευθερίες που παρέχει, μεταλλάσσοντας τες σε ασυδοσίες, παρά από φορείς ακραίων ιδεολογιών, που απλά εκμεταλλεύονταν τη σήψη για να προπαγανδίσουν τις ιδέες τους. Κάθε πράξη ή παράλειψη που στρέφεται κατά των βασικών αρχών της Δημοκρατίας και δεν αποσκοπεί συνειδητά στην βελτίωση της, θα μπορούσε να χαρακτηριστική αντιδημοκρατική ενέργεια.
Εκδημοκρατισμός στην Ελλάδα κατά τη γνώμη μου δεν έγινε ποτέ.

Ο όρος αποχουντοποίηση που είχε επικρατήσει μετά την πτώση της Δικτατορίας και παραπλανητικός και μη ουσιαστικός ήταν, αφού στο βαθμό που υλοποιήθηκε ήταν μια αμυντική διαδικασία και αφορούσε μεμονωμένα πρόσωπα και όχι κατεστημένες  νοοτροπίες και πάγιες μεθόδους που είχαν εγκατασταθεί και κυριαρχούσαν τόσο στο Ελληνικό Δημόσιο όσο και στον αποκαλούμενο ιδιωτικό τομέα και στον ευρύτερο κοινωνικό ιστό. Φυσικά μιλάω για φαινόμενα που προϋπήρχαν και συνέχισαν να υπάρχουν και μάλιστα οργανώθηκαν και εξελίχτηκαν πολλές φορές με συστηματικές μεθόδους που εμφανώς παραπέμπουν όχι απλά σε αυταρχικές αυθαιρεσίες αλλά σε εγκληματικές δράσεις , όπως π.χ το πελατειακό σύστημα, οι σκανδαλώδεις αναθέσεις έργων, οι προμήθειες (μίζες) πολιτικών προσώπων και μεσαζόντων, η κατανομή και διανομή κοινοτικών κονδυλίων, το λαθρεμπόριο, η φοροδιαφυγή και οι πάσης φύσεως εγκληματικές απάτες κατά του δημοσίου, του κοινωνικού και του ατομικού συμφέροντος. Ο “σωφρονισμός” των φυλακών που μόνο σωφρονισμός δεν είναι. Η κάθε μορφής κρατική βία που δεν ασκείται ως νόμιμη άμυνα απέναντι σε τελούμενες εγκληματικές ενέργειες αλλά ως συνήθης σαδο – μαζοχιστιστική μέθοδος – πρακτική.

 

Η βαρβαρότητα των δουλικών σχέσεων εργασίας.

 

Η συστηματική παράλειψη της πρόληψης, που στην ουσία δίνει έδαφος ασυδοσίας στην βάρβαρη εγκληματικότητα.

 

Η βαρβαρότητα της λογοκρισίας που δεν ασκείται μεν συστηματικά αλλά ελλοχεύει και είναι συχνά παρούσα ως αόρατη απειλή που πολλάκις οδηγεί στην αυτοσυντήρηση-αυτοπροστασία- αυτολογοκρισία. Η βαρβαρότητα της φτωχοποίησης.

 

Επειδή πολλά από τα προαναφερθέντα είχαν οικονομικό αντίκτυπο γι αυτό ίσως βρίσκονταν τα τελευταία χρόνια στο επίκεντρο του δημοσιογραφικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος. Όμως δεν είναι μόνο αυτά αλλά μια πλειάδα βάρβαρων ενεργειών κατά της Δημοκρατικής νομιμότητας που μετέρχονται όχι μόνο οι ασκούντες εξουσία και διοίκηση αλλά και απλοί πολίτες.

Κατά τη γνώμη μου τα φαινόμενα αυτά δεν προέκυψαν από παρθενογένεση αλλά από βαθύτερα αίτια που έχουν να κάνουν με μια ισχνή μορφή Δημοκρατίας που από γενέσεως του νεοελληνικού Κράτους έχει εδραιωθεί και έχουμε αποδεχτεί, αλλά και από τη συλλογική και ατομική μας χαρακτηρολογία που επηρεάζεται, πλάθεται και διαμορφώνεται από την αγωγή και τη γενικότερη Παιδεία και κουλτούρα που κυριαρχεί στη χώρα μας.
Η Δημοκρατία είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα αξιών, που συνθέτουν ένα πλέγμα αλληλοεξαρτώμενων πολιτικών, κοινωνικών και ατομικών δικαιωμάτων που δεν πραγματώνονται αυτόματα μόνο με την λαϊκή βούληση μέσω της εκλογικής διαδικασίας για την επιλογή αντιπροσώπων αλλά εδραιώνεται , κατοχυρώνεται και υλοποιείται στη βάση ενός πολιτικού θεσμικού και νομικού – διακαιαικού συστήματος ικανού να εξασφαλίζει και να κατοχυρώνει όλα τα δικαιώματα των πολιτών, τις ελευθερίες, και τις υποχρεώσεις.

 

Αυτό υλοποιείται και με και προληπτικές δράσεις των αρμόδιων κατά νόμο οργάνων, αρχών και εξουσιών(αρχές ασφαλείας και αστυνόμευσης, Δικαιοσύνη κ.λ) και όχι μόνο με κατασταλτικές και ποινικές διαδικασίες, διαφορετικά το όλο σύστημα προστασίας του πολιτεύματος και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων –ελευθεριών αλλά και υποχρεώσεων, κινδυνεύει να άγεται και να φέρεται» από τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και η διαφύλαξη της συνταγματικής νομιμότητας να ενεργοποιείται απλά ως ύστατο μέσο, ultimum refugium, για την καταστολή των έκνομων ή εγκληματικών ενεργειών μόνο όταν αυτές λαμβάνουν διαστάσεις κοινωνικού φαινομένου.(συνήθης πρακτική στη χώρα μας)
Λαϊκή συμμετοχή

 

Το Δημοκρατικό σύστημα αν δεν συνοδεύεται, δεν εξασφαλίζει και δεν υλοποιείται με την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών πολύ εύκολα εξασθενεί και εκφυλίζεται, είτε λόγω εγγενών δυσλειτουργιών είτε από καταχρηστικές λειτουργίες της εκτελεστικής εξουσίας και των οργάνων διοίκησης. Βέβαια στη χώρα μας αμφιβάλω αν οι συνθήκες αυτές περί λαϊκής συμμετοχής στα τεκταινόμενα ίσχυσαν ποτέ ή και αν σε κάποιο βαθμό θεσμοθετήθηκαν, αν διαφυλάχτηκε η ουσιαστική τους λειτουργία.

 

Οι καταχρηστικές λειτουργίες της εκτελεστικής εξουσίας, η ρυμουλκούμενη αντίστοιχη νομοθετική και η πλήρης ως εκ τούτου ασύδοτη λειτουργεί της Δημόσιας Διοίκησης είναι οι “φυσιολογικές” εκτροπές που συνέθεσαν ένα εφιαλτικό τοπίο ασυδοσίας, προς δόξα και όφελος παντός άλλου, πλην αυτών πολιτών που επιθυμούσαν πραγματική Δημοκρατία, και κυρίως προς όφελος των πάσης φύσεως μικρών και μεγάλων ατομικών, συντεχνιακών και επιχειρηματικών συμφερόντων. Λόγω με Δημοκρατία, έργω δε ανόμων ασυδοσία…..
Τα φαινόμενα αυτά, και τα αποκαλώ φαινόμενα, γιατί δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά αλλά είχαν ευρύτατη έκταση, επιβάλλονταν και εξακολουθούν να βρίσκονται σε ετοιμότητα και σε συνήθη δράση έστω κι αν προσωρινά τελούν σε μια κατάσταση προσωρινής αμήχανης ενεργούς ύφεσης. Στην ουσία δεν έχουν εξουδετερωθεί αλλά με αλαζονεία με αυθαιρεσία και οίηση, λόγω και έργω και με κεκτημένη ταχύτητα που έρχεται από πολύ μακριά, φιλοδοξούν να επανέλθουν δριμύτερα.

 

Είναι διάχυτη η βαρβαρότητα που μπορεί να αισθανθεί κάποιος καθημερινά στον ιδιωτικό και Δημόσιο βίο που είναι απότοκος, γέννημα και θρέμμα αυτής της πολύχρονης κατεστημένης ασυδοσίας την οποία ανέχτηκε η ισχνή μας Δημοκρατία και καλλιέργησαν και εξέθρεψαν οι πάσης φύσεως παραπολιτικές συμμορίες που θεωρούσαν τη χώρα ως ιδιόκτητο φέουδο και τους θεσμούς ως ελαστικούς βραχίονες στην καταχρηστική τους διάθεση.

 

 

Η βαρβαρότητα είναι ευδιάκριτη παντού: ο φασισμός που συναντά κάποιος στη διπλανή πόρτα , στη διπλανή υπηρεσία, στο διπλανό γραφείο, η βαρβαρότητα του καταπατητή, η βαρβαρότητα του λαθρέμπορα, του αισχροκερδούντος, του υπηρεσιακού παράγοντα που διοικεί κατά το δοκούν, του υπαλληλίσκου που ασκεί αυθαίρετα τα καθήκοντά του όχι από ανεπάρκεια και λόγω νομικού κενού, αλ’ εξ ιδίας ασύδοτης δράσης, του παρανόμως συναλλασσόμενου και χρηματιζόμενου (σε είδος αμοιβαίας εξυπηρέτησης ή επί χρήμασι), της συντεχνίας που επιβάλει τη βούληση της, η βαρβαρότητα των διαπλεκομένων, που από κοινού, κατά συρροή και κατ’ επάγγελμα αισχροκερδούσαν, του φοροκλέπτη, του συκοφάντη, του προπαγανδιστή των ΜΜΕ, του αυταρχικού και αλαζονικού συνομιλητή, του τεχνοκράτη που θέλει να επιβάλει τα τέχνο -οικονομικά συμφέροντα σε βάρος των ανθρωπίνων αξιών. Η βαρβαρότητα των απατεώνων, των ρατσιστών, της κατά σύστημα και συρροή αμέλειας(βλέπε αυτοκινητιστικά δυστυχήματα)

 

Οι υπηρετούντες δουλικά και με το αζημίωτο ή λόγω επιλεκτικής μωρίας(κοινώς παριστάνοντας τον ηλίθιο), τους βαρβάρους, είτε περιφρουρώντας (….φρουροί) με το αζημίωτο την έξωθεν “καλή” τους μαρτυρία και “φήμη” είναι δυο φορές υπόλογοι και βάρβαροι.

 

Δεν είναι μόνο πολιτικά και κοινωνικά τα αίτια…

 

Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 διεξήχθη στις Η.Π.Α μια έρευνα από τους: Adorno, Frenkel-Brunswik, Levinson και Sanford. H έρευνα είχε σκοπό να δώσει απαντήσεις στο ερώτημα «για ποιον λόγο οι αντικρουόμενες πολιτικές ιδεολογίες ασκούν τόσο διαφορετική έλξη σε διαφορετικά άτομα» και έγινε σε δείγμα 2.000 ανθρώπων.

 

Η μελέτη, που αποτελεί την πλέον γνωστή ψυχοδυναμική προσέγγιση της προκατάληψης, χρησιμοποιεί έναν συνδυασμό ερευνητικών τεχνικών και δημοσιεύεται τη δεκαετία του 1950.

 

Οι ερευνητές πήραν και κλινικές συνεντεύξεις από 80 άτομα τα οποία βρίσκονταν στο υψηλότερο και στο χαμηλότερο άκρο στις κλίμακες του Αντισημητισμού ή του Εθνοκεντρισμού, ενώ χορήγησαν στα άτομα αυτά το ΤΑΤ τεστ (Thematic Apperception Test – Τεστ Θεματικής Αντίληψης). Οι κλινικές έρευνες παρείχαν τη δυνατότητα να ανιχνευθούν οι παράγοντες της προσωπικότητας που βρίσκονταν πίσω από την αντιδημοκρατική ιδεολογία.

 

Ανάλογα με την απάντηση, συμφωνώ ή δεν συμφωνώ, τα αντιδημοκρατικά αυταρχικά άτομα κατατάσσονταν στην κλίμακα F (κλίμακα Φασισμού).

 

Όπως προκύπτει από τις συνεντεύξεις, αυταρχικοί χαρακτήρες ήταν πιθανότερο ότι είχαν ανατραφεί σε ένα σπίτι όπου η πειθαρχία δεν ήταν απλά αυστηρή, αλλά συνήθως αυθαίρετη. Οι αξίες των γονέων ήταν πολύ συμβατικές, αυστηρές και εξωτερικευμένες. Έτσι παρέμεναν ξένες και προς το Εγώ του παιδιού, πράγμα που παρεμπόδιζε την ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας. Το μίσος απέναντι στη βαναυσότητα των γονέων συχνά μετετίθετο σε άλλους, ενώ η εξωτερική εικόνα του πατέρα και της μητέρας παρέμεναν ανέγγιχτες και παρ’ όλα αυτά ιδιαίτερα εξιδανικευμένες.

 

Η υποταγή στις αυθεντίες

 

Οι αυθεντίες ως εκπρόσωποι εξωτερικής ισχύος εσωτερικεύονται» Παρατηρείται στενή λειτουργική σχέση ανάμεσα στον μηχανισμό διαμόρφωσης του Υπερεγώ –ο οποίος λειτουργεί ήδη από την παιδική ηλικία και σχετίζεται με τη λειτουργία της ταύτισης με το πρόσωπο του πατέρα-αυθεντία– και στο μηχανισμό της ιδεολογίας.

 

Το Υπερεγώ λειτουργεί σαν ένας μηχανισμός με μια κυκλική διαδικασία ενσωμάτωσης που εξατομικεύει το συλλογικό, το ενσωματώνει στο άτομο. Το Υπερεγώ, εσωτερικεύει τις εντολές της εξωτερικής εξουσίας και στη συνέχεια το άτομο αποδίδει τις ιδιότητες του Υπερεγώ του στους φορείς της εξωτερικής εξουσίας, μέσω της διαδικασίας της προβολής. Έτσι, οι αυθεντίες εξιδανικεύονται και απαλλάσσονται από την κριτική, με αποτέλεσμα να ακολουθεί διαδικασία επανεσωτερίκευσης.

 

Η απόλαυση της υπακοής είναι χαρακτηριστικό και θεμελιώδες γνώρισμα της μαζοχιστικής προσωπικότητας.

 

«….η ιδιότυπη απόλαυση που νιώθουν πολλοί υποταγμένοι στην αυθεντία; Προφανώς δεν πρόκειται για κάποιο «ένστικτο υποταγής» η ικανοποίηση του οποίου προκαλεί ευφορία, αλλά για ένα σύνθετο κοινωνικά και ιστορικά καθοριζόμενο ψυχικό φαινόμενο.

 

Η άνευ όρων άλλωστε υποταγή στην κάθε μορφής αυθεντία είτε πρόκειται για άτομο είτε για συλλογικότητα που παρατηρείται κυρίως στις αυταρχικές κοινωνίες στην ουσία δεν είναι τίποτε’ άλλο από ένα ψυχοπαθολογικό πρόβλημα.

 

«Στις αυταρχικές κοινωνίες βρίσκουν εύκολα την ικανοποίησή τους τόσο οι μαζοχιστικές όσο και οι σαδιστικές τάσεις. Ο καθένας είναι ενταγμένος σε ένα σύστημα εξαρτήσεων μπρος τα πάνω και προς τα κάτω. Όσο χαμηλότερα βρίσκεται η θέση ενός ατόμου μέσα σε αυτή την ιεραρχία τόσο μεγαλύτερη, ποσοτικά και ποιοτικά, είναι η εξάρτησή του από υψηλότερες αρχές. Πρέπει να υπακούει στις αρχές του άμεσου προϊσταμένου του, ο οποίος όμως δέχεται εντολές από ακόμη υψηλότερα ιστάμενους ….…».

 

«…..σαδιστικές τάσεις δεν ικανοποιούν μόνο τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα που μπορούν να τις ασκήσουν στα κατώτερα, αλλά και τα ίδια τα κατώτερα στρώματα «εξασκούνται» πάνω στις γυναίκες ή τα ζώα ή, όπου αυτό δεν είναι εφικτό, επιστρατεύονται οι δούλοι και οι φυλετικές μειονότητες.»

 

Οι ευθύνες της Πολιτείας

 

Η παρούσα Κυβέρνηση, που ως αριστερή θα έπρεπε να έχει πιο ευαίσθητα αντανακλαστικά( αν και η πολιτική ευαισθησία δεν θα έπρεπε να λειτουργεί με τον μηχανισμό των αντανακλαστικών αντιδράσεων), αλλά και άλλες κυβερνήσεις που θα ακολουθήσουν έχουν πολλά να κάνουν, αν υπάρχει βούληση τόσο για τον ουσιαστικό και σε βάθος εκδημοκρατισμό όσο και για την αναμενόμενη κάθαρση, αλά και για εμβάθυνση των δημοκρατικών διαδικασιών μέσω θεσμοθέτησης συλλογικών οργάνων που σε κάποιες χώρες υπάρχουν και λειτουργούν αποτελεσματικά και κυρίως με την πολιτική αγωγή που θα πρέπει να αποτελεί ουσιαστικό και αναπόσπαστο έργο όχι μόνο της βασικής εκπαίδευσης αλλά και όλων των Πανεπιστημιακών Σχολών. Απαραίτητη επίσης και στο βαθμό που η οικογένεια και το Σχολείο διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών είναι η παρουσία ενός τουλάχιστον Ψυχολόγου σε κάθε Σχολείο, σε κάθε κέντρο υγείας, σε κάθε γειτονιά αν ήταν δυνατόν.

 

Και τρείς συγκεκριμένες προτάσεις απλές και καθαρές για την τοπική Αυτοδιοίκηση: 1. θεσμοθετείστε τις Λαϊκές συνελεύσεις στους Δήμους αλλά με ισχυρές και αμετάκλητες δυνατότητες και όχι χάριν εντυπώσεων. 2. Θεσμοθετείστε τοπικά δημοψηφίσματα σε επίπεδο Νομών για μεγάλα Περιφερειακά-Νομαρχιακά ζητήματα. 3. Θεσμοθετείστε τοπικά Δημοψηφίσματα σε επίπεδο Δήμων για μεγάλα ζητήματα, όπως επιλογές που αφορούν σημαντικά έργα. Μόνο έτσι θα γίνει διάχυση και της πληροφόρησης και της συμμετοχής στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν εναλλακτικές προτάσεις ή λύσεις για την αξιοποίηση π. χ κονδυλίων που αφορούν έργα, αλά και για άλλα ζητήματα.

 

Ένα απλό παράδειγμα: αν μπορούμε να εξασφαλίσουμε κονδύλια ύψους 10.000.000 ευρώ για έργα ανάπλασης ή όπως αλλιώς μπορεί να ονομάζονται, πως θα τα αξιοποιήσουμε; Σε ένα έργο μιας περιοχής ύψους 10.000.000 ευρώ ή σε πολλά έργα π. χ του ενός εκατομμυρίου έκαστο που θα γίνουν σε δέκα διαφορετικές περιοχές; Δεν είναι πιο Δημοκρατικό η απόφαση να ληφτεί μέσα από μια διαδικασία δημοψηφίσματος; Και όχι μόνο από 20,30, 40 Δημοτικούς συμβούλους;

 

Δυστυχώς ο “ Κόπρος του Αυγεία» είναι ακόμα εν πολλοίς ανέγγιχτος και απειλεί οσονούπω να δικαιωθεί αν δεν αποκαλυφτεί. Ο “κόπρος” είναι παντού γύρω μας και δεν είναι μόνο στα γνωστά μεγάλα συμφέροντα. Η δυσωδία ήταν αισθητή από παλιά και δεν χρειάζονται ειδικοί φακοί όρασης για να εντοπιστεί ούτε ιδιότητες υπεροσμίας. Η μπόχα είναι διάχυτη και αν οι αρμόδιοι αιρετοί και μη πάσχουν από αοσμία ή επιζητούν υπεροσμία, για να την εντοπίσουν, τότε τους πληροφορώ πως το πρόβλημα τους δεν είναι ειδικότητας ΩΡΛ αλλά άλλης ειδικότητας…

 

Καλή Εργατική Πρωτομαγιά

Δ. ΠΑΠΑΔΡΙΑΝΟΣ

 

*Το άρθρο θα δημοσιευτεί και σε έντυπη εφημερίδα

 

 

 

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ

error: Περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα.