Η επέτειος του Πολυτεχνείου και οι ευθύνες μας (Σημειώσεις από ημερολόγιο της εποχής εκείνης) – Γράφει ο Δ. Παπαδριανός

 

του Δημήτρη Παπαδριανού

του Δημήτρη Παπαδριανού

«Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ εδώ στην Ελλάδα γεννήθηκε και είναι έργο των προγόνων μας, κληρονομιά βαριά και ανεκτίμητη, που οφείλουμε να προασπίζουμε και να φυλάττουμε ως κόρη οφθαλμού.»

 

«16 Νοεμβρίου 1973………..Κατερχόμενοι δρομαίως και καταδιωκόμενοι την οδό Ιουλιανού με κατεύθυνση την Αχαρνών, βρέθηκα χτυπημένος, πεσμένος στο αριστερό πεζοδρόμιο και αιμόφυρτος,

 

«εξ’ όνυχος τον Λέοντα» και «Αρχή άνδρα δείκνυσι»

 

Hμέρες μνήμης, περισυλλογής και αναψηλάφησης χρόνων ζοφερών και επώδυνων, χρόνων που η Δημοκρατία κατηργήθη βίαια εν μια νυκτί από μηχανισμούς σκοτεινούς και απάνθρωπους, “χάριν δήθεν της σωτηρίας του Έθνους”.

 

Ουδείς δικαιούται να καταργήσει την Δημοκρατία, κανένα πρόβλημα όσο σοβαρό κι αν είναι δεν δικαιολογεί κατάργηση Δημοκρατίας, γιατί δεν είναι ζήτημα αλλαγής ονόματος ή πολιτεύματος αλλά ζήτημα ουσίας. Κατά κανόνα η κατάργηση της Δημοκρατίας αποσκοπεί στην κατάργηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

 

Πολίτευμα, καθεστώς ή Διακυβέρνηση με κατάργηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών είναι απολυταρχικό, αυταρχικό, βάρβαρο και απάνθρωπο.

 

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ εδώ στην Ελλάδα γεννήθηκε, είναι έργο των προγόνων μας, κληρονομιά βαριά και ανεκτίμητη, που οφείλουμε να προασπίζουμε και να φυλάττουμε ως κόρη οφθαλμού.

 

Η 17η Νοεμβρίου 1973 αποτελεί ορόσημο επαναστατικής λαϊκής αντίστασης κατά της Δικτατορίας των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου του 1967.

 

Αντιστασιακές Οργανώσεις από κοινού με ένα αυθόρμητο αλλά εύρωστο και ώριμο λαϊκό κίνημα και με τη νεολαία της εποχής να πρωτοστατεί όπως πάντα και με προπύργιο το Πολυτεχνείο όρθωσαν δυναμικά το ανάστημά τους απέναντι στους επίορκους δικτάτορες.

 

Το σύνθημα Ψωμί – Παιδεία –Ελευθερία , δονούσε την σκοτεινή ατμόσφαιρα και μετέδιδε ηχηρό μήνυμα αντίστασης και απελευθέρωσης σε όλη τη χώρα και σε όλη την υφήλιο.

 

Η απάντηση όπως πάντα γίνεται στις δικτατορίες και στα πάσης φύσεως απολυταρχικά καθεστώτα ήταν η βίαιη και αιματηρή επέμβαση.

 

Η πύλη του Πολυτεχνείου έπεσε, και μαζί της έπεσε και διελύθη και κάθε επίπλαστο προσωπείο με το οποίο η χούντα επιχειρούσε τότε να επιβάλει τεχνηέντως συνθήκες δημοκρατικής δήθεν νομιμοποίησης (υποσχέσεις για εκλογές, απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων, κ.λ.π), η συνέχεια είναι γνωστή.

 

Επειδή τις μέρες εκείνες έτυχε να βρίσκομαι στην πρωτεύουσα και την 16η Νοεμβρίου βρισκόμουν πέριξ του Πολυτεχνείου μαζί με άλλους γνωστούς , μεταφέροντας το κλίμα, την ατμόσφαιρα και την εικόνα θα μπορούσα, από ελάχιστο προσωπικό βίωμα, για το οποίο δεν θα ήθελα να κάνω ιδιαίτερη αναφορά ,να αποδώσω την κατάσταση με λίγες λέξεις ως εξής : ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΕΘΝΕΓΕΡΣΗΣ-ΑΕΡΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ- ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

 

Έκτοτε κάθε χρόνο την ημέρα της επετείου ή την προηγούμενη προσερχόμουν ταπεινός προσκυνητής στον χώρο του Πολυτεχνείου, για όλους αυτούς που πρωτοστάτησαν στην αντίσταση και κυρίως για αυτούς που έδωσαν πολλά: αυτούς που φυλακίστηκαν που εξορίστηκαν, που βασανίστηκαν, που κακοποιήθηκαν, που έχασαν τη ζωή τους, που έμειναν ανάπηροι, που εδιώχθησαν, που απολύθηκαν από την εργασία τους , που ύψωσαν φωνή διαμαρτυρίας και αντίστασης.

 

Με αφορμή την εφετεινή επέτειο, δίνω στη δημοσιότητα ένα μικρό ταπεινό απόσπασμα από ημερολόγιο της εποχής που έτυχε να μου δανείσει – χαρίσει η «Ζωή».

 

Απόσπασμα από ημερολόγιο μνήμης της εποχής εκείνης για τα γεγονότα της εποχής

 

2η σελίδα ημερολογίου

«16 Νοεμβρίου 1973………..Κατερχόμενοι δρομαίως και καταδιωκόμενοι την οδό Ιουλιανού με κατεύθυνση την Αχαρνών, βρέθηκα χτυπημένος, πεσμένος στο αριστερό πεζοδρόμιο και αιμόφυρτος, ακοή ασθενής και απόμακρη, δεν έβλεπα τίποτα, το αίμα που λίμναζε γύρω από το κεφάλι μου ήταν η μόνη ζεστή παρηγοριά, η μυρωδιά του με κρατούσε ζωντανό και σίγουρο ότι ζω ακόμα. Κάποιος πέρασε πάνω μου τρέχοντας ένοιωσα τα πόδια του που σκόνταψαν στο κορμί μου.

 

4η σελίδα ημερολογίου

Ζεστή ανάσα ανήσυχη, ένοιωσα ξαφνικά πάνω μου, περιποίηση συμπόνιας και κάθαρση αίματος, τον είδα ήταν ο Λέων ο μετέπειτα κόκκινος φίλος, με γρυλίσματα ανήσυχης παρηγοριάς.

 

Κάποιος με ανασήκωσε και με έσυρε πιο μέσα, στη μάνδρα, με λίγα σκόρπια αυτοκίνητα, η καυτή ανάσα ανήσυχη ακολουθούσε,

 

-Κάτσε εδώ και θα φροντίσω να σε πάρω , με λένε Νίκο , μένω απέναντι, θα φέρω και ιώδιο, αυτοί που σε χτύπησαν φορούσαν πολιτικά, τους είδα, απέναντι μένω, είπε ο άνθρωπος που με έσυρε και με έκρυψε στο σπιτάκι του Λέοντα.

 

Ζαλιζόμουν φοβερά και οραματιζόμενος εκτός εαυτού, σαν σε όνειρο αληθινό, πάνω αυτός, κλειστά μάτια, κάτω εγώ, κάτω και άνω θρώσκων, από χαραμάδα του οικίσκου , καθηλωμένος και ανήμπορος να κινηθώ και να συνδράμω, σε εμβρυική στάση…. Όνειρο έβλεπα ζωντανό, σκηνή γλυκιάς κόλασης φόβου, με αυθεντικούς ιδεασμούς επερχόμενης αναπάντεχης ανακούφισης, με ταχεία επέλαση εξιδανικευμένων επιθανάτιων παραισθήσεων…… κι ο ίσκιος της μάνδρας βαρύς σαν μολύβι, στο στήθος μου, ψηλός σαν φυλακής τοίχος απροσπέλαστο…..…αν μπορούσα να πηδήξω τη μάνδρα όπως στο χωριό και να βρεθώ στο φτωχικό ελεύθερος από των βαρβάρων τον φόβο;….………,ευτυχώς ο φιλόξενος Λέων εκεί δίπλα μου, πάνω μου, κοντά μου, ζεστή ανάσα, δύναμη ζωής, άγρυπνος φρουρός . Ανιδιοτελής μορφή Φίλου, αψεγάδιαστη, καθάρια, γνήσια και αυθεντική……..οι άλλοι τους είδα… τους βλέπω;……τους φαντάζομαι;..……..φώτα δειλά ανοιγοκλείνουν, σκοτάδι…. που είναι; στις γρίλιες τις δειλές, τις κλειστές τις μισάνοικτες; κρύβουν τις ευθύνες τους στη ζεστασιά του οίκτου και της αφελούς ασφάλειας; ποιόν λυπόνταν άραγε; Ή μήπως είναι όλοι εκεί; μακάρι, δεν ξέρω τι να πω, κι εγώ τυχαία βρέθηκα εκεί κι έφυγα .………να μην με πιάσουν….πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις….όμως;

 

Mόνος κάτοικος ένας; μόνος άνθρωπος ένας, o Nίκος; Ήταν αληθινό το όνομα που μου έδωσε; Αληθινό θα είναι, αυτός μου είπε και το όνομα του σκύλου άλλωστε, θα γυρίσει;

 

Μόνος φίλος σίγουρος ζεστός και ατρόμητος ο Σκύλος της μάνδρας είναι εδώ κοντά μου…….

 

Που είναι οι άνθρωποι Θεέ μου; Ti τόπος είναι αυτός Θεέ μου; θα βγω, θα βγω κι ας με πιάσουν…..

 

Σήκω, σήκω, ήταν ο Νίκος; από απέναντι φίλος απρόσμενος και άγνωστος σε μένα , δώρο εξ ουρανού, σήκω θα πάμε στον Ερυθρό στη Χαλκοκονδύλη
–μα τι να κάνουμε εκεί ; τι είναι ο ερυθρός;
-Κλινική
-εγώ στο Τεγέα μένω του είπα,
– ποια Τεγέα, στην κλινική θα πάμε να σε δουν, το κεφάλι σου είναι χάλια τ’ αυτιά σου είναι γεμάτα αίμα, πρέπει να σε δει γιατρός , μην τους πεις τίποτα, να πεις ότι σε χτύπησε αυτοκίνητο στην Ιουλιανού, τα ίδια θα τους πω κι εγώ, κατάλαβες ; πρόσεξε τι θα πεις, μην πούμε άλλα εγώ κι άλλα εσύ; Να τους πεις ότι μένεις σε ξενοδοχείο,…………………………..

 

5η σελίδα ημερολογίου

-ταυτότητα έχεις;
-OXI, την άφησα στο ξενοδοχείο,
– καλύτερα έτσι, ας πάνε να τη βρουν αυτοί……………………………………………………………………………………………
……………..Ποιος είσαι εσύ; (έδωσα πλήρη στοιχεία)
-τι έγινε; Tι έπαθες; -…….
-Tαυτότητα; – μου την κράτησαν στο ξενοδοχείο
– πες μου το νούμερο; -Θ 767…
– Λοιπόν; – έπεσε πάνω μου ένας βλάκας με το αυτοκίνητο, παραλίγο να με σκοτώσει
– που; -στην Ιουλιανού,
– τι μάρκα ήταν το αυτoκίνητο;
-μάλλον Φορντ πρέπει να ήταν, δεν είμαι σίγουρος, είδα και τα δυο πρώτα νούμερα άρχιζε από 24 ο αριθμός, το άλλο νούμερο δεν το συγκράτησα
– μπα πήρες και το νούμερο; (μέρος οικείου τηλεφώνου έδωσα…..)
-Χρώμα; – μπλε-σιέλ.
– ήσουν στο σπίτι αυτού που σε έφερε; -(μπερδεύτηκα, μήπως είπε έτσι ο Νίκος; που είναι ο Νίκος;)
– ΌΧΙ, ΌΧΙ, ένας κύριος με είδε και με έφερε κατ ευθείαν εδώ και έφυγε, πρώτη φορά τον είδα, δεν τον ξέρω, κανένα δεν ξέρω στην Αθήνα ακόμα.
( έτσι είχαμε συμφωνήσει έτσι είπα κι ο Θεός βοηθός..)

 

Στον απέναντι τοίχο ένας ένστολος με στρατιωτική στολή και σκοινιά στον ώμο, γελούσε ειρωνικά, σαρδόνιο απειλητικό μειδίαμα, αυτός με φόβιζε, ο ανακρίνων φαινόταν αδιάφορος και συγκαταβατικός στο … παραμύθι… όμως κάποια στιγμή ξελιγώθηκαν στα γέλια, δεν κατάλαβα γιατί……………………………………………………………….. ………………………………………………………………………………………

 

…………………Δίπλα μου σε ένα υπερυψωμένο ράντσο βρισκόταν μια κοπέλα , δεν φαινόταν να έχει κάτι σοβαρό, μόνο το χέρι της ήταν λίγο κομμένο στο ύψος του αγκώνα αυτή πάντως είχε ιδιαίτερη περιποίηση……….κάποια στιγμή ήρθε μια καλοντυμένη Kυρία με ένα άλλο αέρα, αναθάρρησα……

 

– τι κάνεις Καιτούλα μου, κορίτσι μου, τι πράγματα είναι αυτά; Μη φοβάσαι η θεία είναι εδώ.
-Σιωπή…..
-Εσύ παιδί μου τι έπαθες πως έγινες έτσι;
-Σιωπή……(δυο σιωπές, μία κραυγή, αθώα, εσώτερη, πνιγμένη από τη θηλιά της βάρβαρης μορφής που παρακολουθεί…. από απέναντι….)
– Eγώ …με χτύπησε αυτοκίνητο κυρία… – Α! αυτοκίνητο;
– κι εσένα Καίτη μου αυτοκίνητο σε χτύπησε;
– Θεία ξέρεις που ήμουν, εγώ τους είπα ό,τι έγινε, έτρεχα και γλίστρησα στην Πατησίων μπροστά από το μουσείο και χτύπησα, εκεί με έπιασαν και με έφεραν εδώ , υπήρχε και ένας βαριά τραυματισμένος, ευτυχώς το χέρι μόνο σπάσιμο έχει.
– Ι Want speak but……..,μίλησε όμως και είπε αρκετά πράγματα στα αγγλικά , εγώ παρίστανα τον αδιάφορο, ότι δεν καταλαβαίνω, συμβουλές της έδινε, τι να πει αν την ξαναρωτήσουν ………………………..

 

Ήταν ευγενική και συναισθηματική η κυρία με μια αγέρωχη οργή στα μάτια της, κάποια στιγμή, μου ψιθύρισε: μη φοβάσαι όλα θα πάνε καλά, και χαμογέλασε, αυτό το χαμόγελο ήταν για μένα τονωτική ένεση αισιοδοξίας…………………………………………………………………………..

 

9η σελίδα ημερολογίου

……..γίναμε φίλοι, ελπίζω να συνεχίσουμε για πάντα φίλοι, τους χρωστάω ότι έφυγα σώος και αβλαβής στην ουσία φυγαδεύτηκα………………………………………………

………………………………………………………………..   22 Δεκεμβρίου, έτος 1973

 

10η σελίδα

(σήμερα Σάββατο 27 Μαΐου 1977 επισκέφτηκα το χώρο όπου ζούσε ο Λέων, όπως έκανα συχνά, εις μάτην ο αγαπημένος μου ΛΕΩΝ έφυγε, όπως με πληροφόρησαν από τη Ζωή, πλήρης ημερών στις 11 Μαρτίου 1977.
Δακρυσμένα μάτια και πνεύμα και Ψυχή μου θρήνησαν την απουσία του πάνω από τον κενό οικίσκο. Δεσμοί αίματος…..θα κρατούν κλειδωμένη την μορφή του μέσα μου, ως οικείο θησαυρό και αστείρευτη θερμή πηγή ευαισθησίας και ευγνωμοσύνης.)

27 του μηνός Μαίου1977»

 

To απόσπασμα προέρχεται από δεκασέλιδο σημειώσεων από τετράδιο ημερολογίου, συνετάχθη την 22 του μηνός ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ του έτους 1973.

 

Τιμή και μνήμη αιωνία για άξιους πολίτες αγωνιστές ζώντες και τεθνεώντες , τιμή και μνήμη για εκείνους, γνωστούς και αγνώστους, που εδιώχθησαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και κυρίως γι’ αυτούς που συνέχισαν τίμια και επάξια τον αγώνα για δικαιώματα και Δημοκρατία.
Αιδώς ,αισχύνη και οργή οίκτου και αποτροπιασμού για εκείνους που στη συνέχεια φάνηκαν ανάξιοι ν’ ανταποκριθούν και να συνεχίσουν και δυσφήμησαν και ευτέλισαν και κακοποίησαν την Δημοκρατία για ιδιοτελείς σκοπούς ή από αλαζονείας πάθη.

 

Η Ιδέα και το πολίτευμα της Δημοκρατίας ούτε ευτελίζεται ούτε υποβαθμίζεται ούτε υποτιμάται, είναι αυταξία. Οι ανάξιοι “πολίτες” και οι ανάξιοι πολιτικοί αξίζουν περιφρόνηση και απαξίωση γιατί μόνοι τους το επέλεξαν.

 

Αλλά και εμείς οι θρηνούντες που ευκόλως νίπτουμε τας χείρας μας έχουμε βαριά και ένοχη ευθύνη γιατί αφήσαμε εν λευκώ την διακυβέρνηση σε αναξίους ή σε άτιμους και ακόμα χειρότερο, όταν διαπιστώσαμε εξ’ όνυχος και εν τοις πράγμασι ότι περί αναξίων πρόκειται, συνεχίσαμε να τους υποβαστάζουμε και να τους επιλέγουμε. Άξιος ο μισθός μας λοιπόν και αντάξιος των επιλογών μας.

 

Είδαμε και τα νύχια τα γαμψά και την καταχρηστική αρχή τους και συνεχίσαμε να τους δοξάζουμε……, ας μη παριστάνουμε λοιπόν τους αθώους! Περίθαλψη και ανοχή ισοδυναμεί με συνενοχή και πάντως δεν σημαίνει απαλλαγή και αθωότητα .

 

«εξ’ όνυχος τον Λέοντα» και «Αρχή άνδρα δείκνυσι»

 

Δ.ΠΑΠΑΔΡΙΑΝΟΣ – 16 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016

14 Σχόλια
  • ΓΙΑΝΝΗΣ 14 Μαρτίου 2017

    ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΕΓΙΝΕΣ ΒΙΤΡΙΝΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΞΙΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΕΣ

  • νικος Α 9 Δεκεμβρίου 2016

    ΜΠΡΑΒΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ κρατησαν το στοματος κλειστό τοσα χρονια τιμη τους που δεν εβγαλαν να ξαργυρώσουν τους αγωνες τους, μπραβο κύριος είσα οποιος κι αν εισαι

  • ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ 9 Δεκεμβρίου 2016

    ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΠΑΛΗΚΑΡΙ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΗΣΟΥΝ ΕΚΕΙ ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΛΕΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΟ ΤΥΧΑΙΑ ΒΡΕΘΗΚΕΣ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΜΗΝ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΑΣΧΞΗΜΑ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΙ ΤΥΧΑΙΑ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ – ΕΓΩ ΠΗΓΑΙΝ ΑΓΑΛΑΤΣΙ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ

  • ΤΑΚΗΣ 9 Δεκεμβρίου 2016

    Γνωρίζω σε ποιόν ανήκει πιστεψε στην αλλαγη του Α.Παπανδρέου,ασφαλώς δεν ταίριαζαν τα χνώτα του με τα λαμόγια της εποχής και αποσυρθηκε αφου για χρονια ηταν η βιτρίνα για κάποιους άκαπνους τύπους που πηραν εξουσία και μετά τον αγνόησαν. ΤΑΚΗΣ

  • νικος σ 7 Δεκεμβρίου 2016

    Κριμα που ορισμενοι κανουν πως δεν καταλαβαλινουν τι ειναι αυτο ας δουνε κανα πρωιναδικο να μορφωθουν

    • Τ Π 7 Δεκεμβρίου 2016

      Πρόκειται για συγκλονισστικη αφήγηση αλλα φαινετε πως καποιοι έχουν τέτοιο κάλο που δεν μπορουν ν ξεχωρίσουν ούτε δυο γαιδουριωων αχυρα ένα σεμνό ημερολόγιο είναι με άγνωστο πρωταγωνιστη αφου αυτος που το δημοσιευει δεν κοινοποιει σε ποιον ανηκει ορισμενους τους ενοχλει και η σεμνοτητα μη χειροτερα.

  • Ανώνυμος 17 Νοεμβρίου 2016

    Σ αυτή την χώρα, ό,τι δηλώσεις είσαι 🙂

    • ΤΑΚΗΣ 9 Δεκεμβρίου 2016

      ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΤΟΔΗΛΩΣΙΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΝ Κ…….ΤΟΥΣ ΛΙΓΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΣΕΜΝΟΥΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΞΑΡΓΥΡΩΣΑΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΑΦΙΣΟΚΟΛΙΣΕΙΣ

  • Ανώνυμος 17 Νοεμβρίου 2016

    Ευτυχως που γνωριζομαστε, ωστε να ξερουμε την βαρυτητα των λογων του καθενος μας 🙂

    • ΣΤΑΘΗΣ 9 Δεκεμβρίου 2016

      ΟΧΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΝΕ ΜΟΥΡΗ τους άλους που είχαν φιλότιμο και δεν αυτοπροβαλόντουσαν δεν τους ξέρουμε, εγω ξέρω καμια πεντακοσαριά τέτοιος που κρατουν για τον εαυτο τους και για τους φίλους τους τα προσωπικά τους και δεν τα βγαζουν στη λαικη για πούλημα.ΣΤΑΘΗΣ

    • ΝΙΚΗ 9 Δεκεμβρίου 2016

      ΟΧΙ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΤΥΦΛΑ ΜΑΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΨΗΦΙΖΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΑΝ ΤΑ ΚΟΜΑΤΑ ΔΕΝ ΘΕΛΑΜΕ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΑΛΛΑ ΜΕΣΑΖΟΝΤΕ

  • ΠΕΤΡΟΣ 16 Νοεμβρίου 2016

    ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!

  • ΚΩΣΤΑΣ 16 Νοεμβρίου 2016

    ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ;

    • Δ.Παπαδριανός 16 Νοεμβρίου 2016

      Απόσπασμα απο ημερολόγιο της εποχής.

Απάντηση

error: Περιεχόμενο που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα.